Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 21:
Mei 2007

BiG Game fishing, boilerreparatie en kakkerlakken


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 21
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Druk, druk, druk

De tijd hier in Gomera vliegt om, uiteraard zijn we met de bateau bezig, maar daarover later meer. Nu eerst:

Big Game Fishing

La Gomera wordt in de maanden mei en juni erg populair vanwege het Big Game Fishing. Bij ons op steiger E komen steeds meer vismotorboten binnen. Dat zijn over het algemeen Amerikaanse schepen met dubbele motoren in de grootte van 400 tot 500 pk per stuk. Een of twee extra verdiepingen, om de omgeving goed in te gaten te houden en op het open achterdek in het midden een hele stevige verstelbare stoel met voetenplank en een hele reeks gaten in de potdeksels waarin de peperdure hengels worden gestoken. Twee links en twee rechts.

Je praat over hengels van duizend euro per stuk en de Shimano draadmolens met zo'n duizend meter 130 lbs nylondraad kosten meer dan 1300 per stuk, zonder draad en kunstaas, de "lure".
Daarnaast steken aan beide zijden twee lange aluminium constructies uit waarvan je in eerste instantie denkt (ik geen visser zijnde) dat het lange hengels zijn. Eenmaal op zee worden deze constructies uitgeklapt en worden de nylon visdraden eraan bevestigd met een ingenieus klipje dat pas openspringt als er een grote vis aan de haak zit; door het naar buitenklappen komen de verschillende vislijnen niet met elkaar in de knoop.

Je vist dus terwijl je naar achteren kijkt: stuurboord is dan "links" en bakboord is mutatis mutandis "rechts". Het aas (de "lure") van links kort ("leftshort") zit in de eerste golf na de hekgolf, "rightshort" zit op de tweede golf na de hekgolf, "leftlong" zit op de derde golf en "rightlong"op de vierde golf. De beide long lures worden bovendien door de aluminium constructies op een in te stellen afstand buiten de boot gebracht. Het is dus een misverstand te denken dat je doordat je zoveel draad op de vismolen hebt je ook ver achter de boot vist. Je vist op maximaal 50 meter achter de boot.

De boot vaart met een snelheid van een 6 tot 8 knopen door een gebied waarvan de schipper denkt of weet dat er vis zit. Als de vis eenmaal bijt en aan de haak blijft, wordt de lijn gevierd en weer ingehaald, daarmee wordt de vis uitgeput. Op deze manier kun je vissen van vijf a zes meter vangen. Tonijn, Blue Marlin, soms Haai of Pijlstaartrog.

Wij mogen twee dagen mee met Jason Pipe en zijn vader Tony, op oefentocht met hun boot de Bocinegro (is trouwens een vissoort). Over een paar weken begint het hoogseizoen en zij komen ieder jaar vanuit Lanzarote naar Gomera, omdat hier de beste visgronden zijn van de Canarische eilandengroep.
Jason is professional en tevens captain van het Engelse Big Game Fishing Team op de wereldkampioenschappen. Wij kijken bewonderend naar de manier waarop hij z'n schip en uitrusting heeft georganiseerd. Alles heeft zijn plaats en niets wordt aan het toeval overgelaten.
In de gps heeft hij de afgelopen jaren alle locaties geplot waar ze tonijn of marlijn hebben gevangen. Ook de grootte van de vis, de temperatuur van het water en nog wat details waarover hij liever niet praat uit concurrentie overwegingen (ik vermoed de soort "lure").

Ineens begrijp ik de afgelegen plaats van de "tuna factory" (zie een van de vorige verslagen) onbereikbaar over land, maar precies waar al decennia lang de grote tonijnen zwemmen. Logisch je bouwt een fabriek waar de vis zit. En keer zijn we dicht bij een catch: Jason ziet een blue Marlin achter de "lure" aanjagen, eerst onderzoekend dan aanvallend, opgewonden geschreeuw van de brug, de snelheid wordt opgevoerd, motorgebrul uit het ruim ("wij"hebben 900 pk aan boord en dat wil wel) drie van de hengels worden bemand om binnen gehaald te worden als de Marlin echt gebeten heeft (in de vierde). Onze adrenaline pompt als een gek. De Marlin springt uit het water en schudt met zijn kop. Dit is een hele grote vis. Plotseling is de trekkracht op de lijn weg en vis verdwenen. Hij had nog niet in de haak gebeten, de siliconen franje van de "lure" zaten om z'n bek gedraaid en hij kan zich daarvan los maken.

Later op de dag zien we nog een paar grote tonijnen, maar geen haalt het in z'n hoofd om te bijten. Ook de tweede dag blijft het bij twee vissen op afstand in beeld. Telkens als dat gebeurd en er gejaagd wordt door ons, blijft het een enorme sensatie. Overigens worden deze vissen weer vrij gelaten als ze bij de boot zijn gehaald en gefotografeerd. Slechts zelden overleven ze dit niet, en als dat gebeurd worden ze meestal aan een kinderverblijf of vluchtelingenkamp gegeven. Verkopen mag in ieder geval niet, daar staan erg hoge boetes op en intrekking van de visvergunning. Als je hierover meer wilt weten zie www.teambocinegro.com

Kakkerlakken in 't vooronder

Ook op ons eigen bootje zijn we druk op jacht. Hier echter minder prozasch en wel op kakkerlakken. De meeste houden we nu buiten doordat Laura voor alle openingen muggengaas heeft aangebracht.
Ook alle boodschappen worden uitgebreid gecheckt alvorens naar binnen te mogen en schoenen blijven consequent outdoors. Degenen die al eerder de boot binnengeslopen of gevlogen zijn, proberen we met een papje van 1/3 melkpoeder, 1/3 water en 1/3 Borax op te blazen. De Borax zet nl uit en de darmen van de griezels zijn daar niet tegen bestand. Vervolgens worden de dode kakkerlakken opgegeten door de nog levenden, die zichzelf dan ook opblazen. Heel milieuvriendelijk dus.
Vervolgens hebben we inmiddels al wel twee keer de hele boot van voor tot achter en van boven tot onder overhoop gehaald en alles schoongemaakt. Dat gaat prima met onze nieuwe zakloze stofzuiger.

Boiler

Ik heb het al eens eerder geschreven, hoe je in Nederland gewend bent aan alledaags comfort, heet water bijvoorbeeld. Wij hebben een roestvrijstalen boiler aan boord die nu zo'n twintig jaar oud is waarschijnlijk. En al enige tijd hoorden we de waterpomp 's nachts aanslaan. Na inspectie bleek de waterboiler te druppelen. Dat is niet goed en wat je zeker niet wilt is dat de boel escaleert als je op een oversteek bent (Canaries-Azoren). Dus ding eruit sleutelen en onderzoeken.

De buitenmantel van rvs wil niet uit zichzelf eraf, die gaan we dus met een slijptol te lijf. Maar goed ook. De isolatie is helemaal verzadigd met water en functioneert derhalve niet meer. De tank zelf lijkt nog wel goed maar tot onze verbazing zitten er minuscule scheurtjes in de top van de tank, met een loep amper te zien, maar er kwamen echt druppels doorheen. Een nieuwe tank kost minstens vier honderd euro en een levertijd van drie tot vijf weken. Bovendien blijkt uit de specificatie dat een nieuwe tank de helft aan materiaaldikte heeft van onze huidige tank.
Goedbedoelende mede-steigerbewoners adviseren ons het ding "over de muur te kappen" (scheepstaal voor weggooien). We besluiten de oude te repareren.

In de haven loopt een Duitse jongen rond die goed rvs kan lassen en met zijn hulp en apparatuur wordt de bovenkant van de tank dicht gelast. De buitenmantel zetten we met extra strip en popnagels weer in elkaar en met een bus pur schuim wordt een nieuwe isolatie aangebracht. Nadat het ruim eerst is schoongemaakt wordt de gerenoveerde boiler weer gemonteerd. Warm water is toch wel erg comfortabel aan boord.

Hill Climb

Donderdag gaan we met twee auto's naar Agula. Daar is de start van de jaarlijkse "Hill Climb". Op de Canarische eilanden hebben ze een enthousiaste automobielclub die veel wedstrijden organiseert. En maal per jaar komen ze ook naar Gomera. Met getunede sedan's in diverse klasses en een speciaal soort kleine sportscars doen ze dan een wedstrijd over ca vier kilometer bergtraject. Ieder minuut start er een auto. Na drie run's is er een winnaar.

de winnaar pech


De "sportscar's" zijn van het type BRC en worden aangedreven met 1000 cc Suzuki of andere Japanse motor-motoren, deze motoren maken tot 15000 toeren en produceren een spectaculaire hoeveelheid lawaai. De bochtsnelheden en wegligging zijn fenomenaal. Althans bijna altijd. En van de rijders verliest de controle over zijn racewagen en rijdt finaal door de houten vangrails heen. Hij heeft erg veel geluk en valt maar een meter of vier naar beneden. De coureur stapt gelukkig levend uit, van de racewagen is niet veel meer over dan een veiligheids frame met een motor achterin. Twee seconden later was hij bij een honderden meters diepe afgrond geweest. Ik vermoed dat het erg leuk is zolang je nog een probleem met je adrenaline hebt.
Wij hebben vooral een gezellige dag uit met een leuke groep mensen uit de haven.

Oceaan voorbereidingen

Het einde van mei is in zicht. Diverse van onze vrienden die zijn overgestoken, maken inmiddels aanstalten om terug te varen naar Europa.
Edo en Marieke van de Klef gaan over twee weken richting de Azoren, de Wateraap met Pascal en Sylvia zal binnenkort aan de oversteek beginnen en Eric is met de Lahaina en een crew inmiddels op weg naar de Azoren.

Van Geert Jan en Angelique kregen we een erg lang en erg inspirerend verslag van hun oversteek naar de Carieb. Ze zijn met de Papillon inmiddels aangekomen op Barbados na een oversteek van 33 dagen en vervolgen hun weg naar Nieuw Zeeland. Hun verslag is erg leerzaam voor ons en wie weet wat we daar allemaal nog mee kunnen doen als we in augustus over ons volgende reisdoel moeten nadenken en beslissen.

Vooralsnog moeten we de Margalliti weer zeeklaar maken. We besluiten om dat rustig te doen. Tuigage checken en schoonmaken kost een dag, motor nalopen halve dag, alles schoonmaken en weer zeevast opruimen enkele dagen, zeilen nalopen, voorraden aanvullen, bunkeren, bijboot schoonmaken en opruimen, buitenboordmotor, fietsjes, het is ongelooflijk hoeveel zooi je moet stouwen.

inspectie en schoonmaak


Inmiddels volgen we al weer een paar weken de gribfiles van het gebied waar we zullen varen. Laura zet inmiddels een aantal alternatieve routes in de gps en in het kaartprogramma. Afhankelijk van de windrichting gaan we direct naar de Azoren dwz of St Maria of Faial, dan wel eerst naar Madeira of Porto Santo. Op het moment dat ik dit schrijf zit er een enorme puist met te veel wind ten noorden van ons op een traject zuid west. Daar zouden we doorheen moeten varen om op de Azoren te komen. We besluiten om nog even te wachten. Volgens Jason (de Big Game Fish man) gaan de winden na het weekend draaien naar het noordoosten. Wie weet, voor ons zou dat ideaal zijn.
Wellicht gaan we het aankomende weekend nog een keer voor anker bij Valle Gran Rey, dan zijn we tenminste los van het ponton. Als dan na het weekend de wind gunstig is gaan we anker- en de oceaan op. Afhankelijk van de te kiezen route vier tot zeven dagen.

Binnenkort dus weer meer nieuws in dit theater.

Voor nu salut vanaf ons Pied--Mer


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 21
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ