Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 24:
Juli 2007 (2)

Graciosa Ocean Race, Pico, Faial


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BVZ 24
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Graciosa Ocean Race

10 Juli 2007, 10.00 hrs local time, barometerstand 1030 millibar, wind zuidwest 10 knopen, zo goed als onbewolkt. Zeilvoering GBKF (Grootzeil, Bezaan, Kluiver en Fok = vol tuig) aan de wind, koers is haalbaar. Mooie situatie om los te gooien. We varen samen met de Klef naar Graciosa. Wij zijn geen helden in het samen varen, maar dit is een uitzondering. Uiteindelijk willen we gezamenlijk naar 'mijn' klooster op Pico gaan kijken. Maar daarover later meer.
We zullen Graciosa een kort bezoek brengen en vandaar naar Faial varen, vanaf Faial gaat een veerpont naar Pico wat handiger is, dan in een slecht geoutilleerde haven proberen een plekje te krijgen.

Buiten de haven hijsen we de zeilen, alle lappen om het maar zo te zeggen. Dat begint tenminste goed. Over en weer moeten er natuurlijk foto's worden gemaakt. De Klef kan ook korte filmpjes maken wat dan ook gebeurt. Om een uur of één gaat de wind met siësta en varen we met een door de motor ondersteunde bolle jan. Niet 'echt zeilen' maar je komt wel dichter bij je bestemming. Gelukkig duurt de rustpauze maar kort. Ruim voor tweeën staan de bollejan en de aap hun best te doen en maken we weer 6 knopen over de grond. Zonder motor (P) gelukkig.

De foto's die Edo dan maakt vinden we zelf zo mooi dat ze de openingspagina van onze nieuwe website sieren (dubbel klik de foto maar eens aan, en oordeel zelf.)
Wij blijven het enorm spectaculair vinden om met de bollejan en aap tegelijk te varen. Naast alle momenten dat je liever één mast dan twee masten hebt, zijn dit de inhaalmomenten. En we genieten daar dan ook immens van. Aan het eind van de middag hebben we kennelijk alle lucht verbruikt en moeten we met assistentie van P. (afk. voor Perkins) de haven van Graciosa aanlopen. Het is er nieuw, klein, leuk, een beetje vol, en we vinden een plekje aan, wat later een visserskade blijkt te zijn. De Klef komt langszij. Edo en ik verkennen het dorpje, ijsje er bij, niets aan de hand. Op het lokale zandstrand worden de fotomomenten doorgenomen. Laura maakt een overheerlijke schotel met kip, aardappel, paprika, koreander en nog een paar geheimen ingredienten.

Vissersleed

De volgende dag zullen we om de beurt het eiland verkennen. De situatie aan de visserskade maakt dat we ons niet comfortabel voelen om de schepen alleen te laten. Een lokale visserman met een schuit model grote roeiboot is niet blij met onze ligplaats. En begrijpelijk een stelletje rijke stinkers ligt voor de kade waar hij zijn vis normaalgesproken aan land brengt. Omdat wij ook nergens anders heen kunnen vieren we de landvasten en schuiven zijn boot tussen de Margalliti en de kade. Als pleister op de wonde en de irritatie help ik hem met het op de auto sjouwen van de plastic bakken met verse vis. Dat gebaar doet de geïrriteerde sfeer oplossen. Zijn vrouw geeft hem een gebaar en knikt naar ons. Vervolgens krijgen we een knoert van een Dorade. Het aanbod om te betalen wordt afgeslagen.

Rondje Graciosa

Wij gaan als eerste met een taxichauffeur een rondrit maken. De 'hoofdstad' van het eiland is schitterend. En een tour rondom het eiland met deskundige uitleg is natuurlijk ook altijd leuk. Deze taxichauffeur heeft jaren in Boston gewerkt maar Amerika werd hem te agressief. Terug op z'n geboorte eiland is hij weer helemaal zichzelf en tevreden. Hij brengt ons ook nog naar de beroemde krater van Graciosa. Maar we zijn niet zulke grote wandeltypes vooral niet driehonderd treden naar beneden (en omhoog) en laten deze toeristische module aan ons voorbij gaan. Terug in de haven, vertel ik hem dat onze vrienden ook graag een ritje willen maken. Helaas is het niet twee voor één geld.

Edo heeft in de tijd dat wij aan het toeren waren de vis gefileerd dus vanavond vis à la Klef aan boord bij Marieke en Edo. We zijn de koning te rijk. Jan Buurma (van de Witte Raaf) heeft daar zo'n mooie uitdrukking voor als je het helemaal naar de zin hebt : 'En wat zouden rijke mensen nu doen?'

Eerste poging Graciosa - Faial

De volgende dag gooien we los richting Faial (Horta). Volgens Laura is de wind niet goed, maar ik wil me niet laten kennen en beloof Edo mijn gloeiende best te doen om hem bij te houden. Dat gaat aanvankelijk nog een beetje, maar Horta is niet bezeild en in plaats van langs Sao Jorge te varen, moeten we kruisend tegen wind en stroom in proberen er te komen. Vlak voor Sao Jorge maken we een slag, en daarna zit alles tegen. We schieten echt geen meter op. Na twee uur en een paar slagen verder lijkt het alsof we eerder teruggezet zijn dan dichterbij. De wind is inmiddels ook aangewakkerd en het lijkt een langdurige kwestie te gaan worden.

Terug naar Graciosa

Dan komt de Klef op kanaal 16 in de lucht: '( krgh Margalliti---Margalliti---hier de Klef krgh)'. Zij zijn een mijl of wat verder en inmiddels bijna om Sao Jorge heen, de wind en de golven zijn daar nog veel sterker en Edo vindt het niet verstandig om hier tegenin door te zetten.
We besluiten om te keren en weer naar Graciosa terug te gaan. Met een bakstag 25-30 knopen windje is dat zoals je zult begrijpen een leuk tochtje. We speren er vandoor. Nu hebben wij een paar mijl voorsprong, maar helaas leggen we het toch af tegen de Standfast 43 turbo gti van de Boekholtz/Wijnmalen combinatie. Maar als je daarvan verliest kun je met opgeheven hoofd het clubhuis inlopen.

We gaan voor anker in de voorhaven. Net als ik besluit om het bijbootje op te gaan pompen, biedt Edo aan om ons op te halen met hun "brommuh". En we laten ons deze luxe volledig welgevallen.
Op het menu staat Pilaf, een Klef specialiteit, waarvan ik de ingrediënten niet precies heb kunnen vastleggen. Maar die zeker ooit voor herhaling vatbaar is. Kennelijk hadden we het niet helemaal verkeerd met het weer want de vissersvloot uit Horta komt ook schuilen op de rede van Vila da Praia da Graciosa. Geintje!

Anker in de kuip?

Ik krijg nog wel even de zenuwen als ik vanaf het achterdek van de Klef een vissersboot z'n anker zie droppen waarbij het lijkt alsof hij het anker bij ons in de kuip wil deponeren. Uiteindelijk valt ook dat mee.
Gelukkig worden we aan het eind van de avond ook weer keurig thuis afgezet. Die nacht blijft het erg onrustig op de rede van Praia. De vissermannen houden al hun deklichten aan, overal draaien generatoren, dus erg veel slaap krijgen we niet.

Alsnog Faial

We besluiten om de volgende dag op eigen gelegenheid naar Horta te varen. We vertrekken vroeg en de tocht naar Horta verloopt zonder enig incident. Vlak voordat we het water tussen Sao Jorge en Faial oversteken zien we een mooi Nederlands schip in de verte. Het blijkt de Bestevaer II van de Nederlandse scheepsarchitect Gerard Dijkstra te zijn. Ik vind dat een verschrikkelijk mooi schip. Maar wel iets boven ons budget.

Weerzien met Faial

Het weerzien met Faial is bijzonder. Zo'n jaar of tien geleden, toen we net de Margalliti hadden gekocht, boekten we in de kerstvakantie een vliegreisje naar Faial. We logeerden in een hotel in de hoofdstad Horta, en het idee was dat we 'echte zeilers' zouden kunnen ontmoeten bij Peter's café Sport, praten over hun reisavonturen en daar dan meteen 'oud en nieuw' vieren. Wisten wij toen veel dat december niet het seizoen is voor overstekers, en wat we ook niet wisten dat Peter's café één dag per jaar dicht is, en wel met oud en nieuw. Overigens hebben we toen een geweldige avond in een lokaal Faialees restaurant gehad en samen met de bevolking van Horta met gratis champagne op de boulevard van het gezamenlijke vuurwerk genoten.

Bij het inklaren in Horta krijgen we samen met de Klef een plaatsje langs de beroemde muur toegewezen. De Witte Raaf is enkele dagen voor ons gearriveerd en het welkom met Joanneke en Jan is weer meer dan hartelijk.

'Mijn klooster' in Pico

De haven van Pico Omdat Edo en Marieke al snel door moeten varen naar Sao Miguel, besluiten we om reeds de volgende dag de tocht naar het buureiland Pico te maken. De haven van Magdalena is echter niet echt geschikt voor jachten en daarop besluiten we vanuit Horta met de ferry over te steken en aldaar een auto te huren.

Eigenlijk is 'Mijn Klooster op Pico' de grootste motivatie geweest voor dit hele rondje Macaronesië. Dat komt zo: Tien jaar geleden maakte we de tocht naar Faial en Pico. Aangekomen op Pico wilden we met een taxi een rondrit maken. De taxichauffeur die ons het meeste aanstond, vertelden we dat we geïnteresseerd waren in een rondrit. Hij reed ons toen allerlei achteraf straatjes in en net toen we dachten, dat we een loden pijp in onze nek zouden krijgen, stopten we bij een keurig huis en kwam zijn vrouw te voorschijn. 'Maria' zou ons die dag in haar mercedes rondrijden, en zij sprak voortreffelijk Engels want ze had een paar jaar in Canada als touring guide gewerkt.
We vertelden dat we een architectenbureau hadden en geïnteresseerd waren in architectuur, met name cultureel erfgoed.
Zo kwamen we dan terecht bij het verlaten en wegkwijnende klooster van San Roque. Ik was zo onder de indruk van het gebouw en de plek dat ik heb beloofd ooit terug te komen als ik daartoe in staat was. En ze zou helpen om er wat van te maken. Al die tien jaar had ik haar naam en adres bewaart. In de hectiek van de verhuizing van de Heivelden is dat echter verloren gegaan (of ingepakt).
Ik heb dus het plan opgevat om, aangekomen in Magdalena, een taxichauffeur aan te spreken en hem te vragen naar Maria en haar man.

Marieke is ook bouwkundig ingenieur en gespecialiseerd in locatie onderzoek, ik ben dus enorm geïnteresseerd om met haar het kloosterproject te bezoeken en haar mening te horen over het een en ander. Wie weet is het een interessant project om samen te werken.

Maria Wij zitten met elkaar op een terras na te denken hoe we Maria, de taxichauffeur en het Klooster terug gaan vinden als ik een man zie staan waarvan ik denk dat het de man van Maria is. De anderen verklaren me voor gek. Ik wacht nog even, maar dan zie ik dezelfde man met een vrouw praten en neem ik het besluit om ze aan te spreken. 'Meneer, mag ik u iets geks vragen, en please sla me niet direct tot moes: heet uw vrouw misschien Maria?'. Je begrijpt, ik stond oog in oog met Maria en haar man. Groter toeval bestaat niet. Maria heeft het weliswaar druk, maar komt toch mee naar onze tafel. Ze vertelt dat bij de verkiezingen in het afgelopen jaar een politicus support van het dorp zou krijgen als hij er voor zou zorgen dat het klooster zou worden opgeknapt. Eén maand geleden is een aannemer met de verbouwing tot jeugdherberg begonnen. Na tien jaar dromen, en het afgelopen jaar een aantal morele overwinningen op ons zelf met al dat zeilgedoe, ben ik één jaar te laat. Gemengde gevoelens maken zich van mij meester. Ook wel opluchting want nu kunnen we eigenlijk pas echt, zonder agenda, verder met ons eigen verhaal.
Uiteraard rijden we erheen, na zoveel verhalen willen Marieke en Edo het natuurlijk ook zien. We zijn allemaal onder de indruk van het gebouw en de plek. Dit is echt heel jammer.

De rest van de dag rijden we rond over het eiland: langs een oud walvis station, en oude wijnmakerij, door de bergen (Pico) in de wolken (ik iets minder) in een lege magmagang en we maken er een onvergetelijk rit van. Om tien uur die avond komen we weer terug op Faial. We chillen nog wat op de stoep bij Peter's café. Wat een dag.

Oproerkraaiers

Een groepje Franse zeilers van een boot met onhandelbare of onmogelijke figuren maakt stampij in het café, en net voordat we willen ingrijpen regelt een van de begeleiders dat de oproerkraaiers opzouten. Jammer. Ze hebben het niet erg begrepen. Fransen zijn over het algemeen niet erg populair onder de zeilers. Wij delen die mening niet altijd. Het helpt natuurlijk wanneer je een beetje Frans kan praten, maar een vervelend gerucht dat vrij hardnekkig blijkt is dat Fransen proletarisch winkelen op anderman' s boten, althans sommigen. Vreselijk als sommigen het voor veel goede en aardige mensen verzieken.

Vertrek Dutchgangmember Klef

Onvermijdelijk komt het vertrek van de Klef naderbij. En vertrek en afscheid van familie of vrienden blijft lastig. Voor het zover is maken we een groepsfoto van de 'Dutch Gang' bij de schildering van de Dalliance en sturen die foto naar Marco en Holly. Die zijn inmiddels bijna terug in de US en de 'saltmines'. We beloven contact te houden per skype. En volgend jaar bij het trouwpartijtje komen we als het even kan naar Nederland.

Rondje Faial

Met Jan en Joanneke gaan we Faial met een huurautootje bekijken. Jan is een goede onderhandelaar, gepokt en gemazeld tijdens een lange KLM carrière. We rijden tegen de klok in, niet mijn meest gewenste richting maar vooruit. Het is wel de mooiste kant eerst.
Een leuk project lijkt de oude vuurtoren, van een afstandje, maar naderbij gekomen blijkt dat de aardbeving van 1950 toch wel erg veel schade heeft aangericht. Dit is echt onbegonnen werk.
Verderop worden we opgehouden door een processie, Als lokale bestuurders door drukken sluiten we maar aan, maar raar blijft het wel.

De natuur op Faial met bossen en met Hortensiae afgezette wegen is overweldigend. We stoppen op de hoogvlakte bij een boer die zijn koeien aan het melken is. Hij vertelt dat de grond gemeenschappelijk eigendom is en dat je als boer betaald voor het aantal koeien dat je op een bepaald stuk land laat grazen. Ook hier is echter de Europese regelgeving doorgedrongen. Niet echt leuk meer krijgen we te horen.

Terug in Horta wordt een mooie dag afgesloten bij Peters café. Jan en Joanneke hebben speciaal een Witte Raaf vlaggetje gemaakt om in het cafe op te hangen. De Witte Raaf hangt prominent boven de bar.
Met en bij de Witte Raaf ontstaat een Kolonisten van Catan competitie, waarbij de emoties soms hoog op lopen. Jan en Laura blijken de ware kampioenen. Maar we hebben wel weer veel plezier op de vrije avond.

Kadeborrel

Eén van de avonden wordt er een Nederlandse kadeborrel georganiseerd; er zijn op dat moment veel Nederlandse boten die een rondje Atlantic of meer achter de rug hebben. De Schoonheyt, de Diederik, de Moja en we leren dus weer een nieuwe of in dit geval oude lichting kennen. Veel nieuwe verhalen en keuzes. Het duizelt. Parel van de zee

Muurschildering

Het is een oud bijgeloof dat je in Horta een schildering op de muur moet maken, anders heb je geen goede reis. We zijn niet onder de indruk van dit gebruik, en twijfelen ernstig omdat wij 'slechts' een rondje Macaronesië doen. Anderzijds voor ons is het toch ook een mijlpaal en we besluiten het Margalliti logo op een plekje op de muur te maken. We vinden een oude vergane plek en in een dagje lukt het om ons logo te vereeuwigen.

Vertrek Witte Raaf

Alweer een afscheid, de Witte Raaf gaat naar Sao Miguel. Het beloofde contact via ssb loopt niet zoals afgesproken, hoofdzakelijk omdat mijn ssb kuren heeft die ik pas van de winter kan gaan aanpakken. Maar ongetwijfeld komen we elkaar weer ergens op de Canarisch tegen.

Woon oriëntatie

Nu alle vrienden zijn vertrokken, moeten we eerst even afkikken. Het is net of er even geen ruimte is voor nieuwe mensen impulsen. Dat lijkt waarschijnlijk onaardig, maar veinzen willen we toch ook liever niet.
Alvorens we zelf verder trekken wil ik graag de huizenmarkt bekijken. Ik maak een afspraak met een Engelsman die zelf zeilend hier is aangekomen en blijven hangen. Hij runt nu samen met een Faialees een makelaarskantoor. We rijden samen een rondje eiland langs de panden die zij in hun portefeuille hebben. Een tweetal vind ik erg interessant. De volgende dag gaan we naar deze twee terug met Laura. Dat weekend zijn we aan het ontwerpen en rekenen. We worden er wel een beetje nerveus van. We besluiten om niets te beslissen. Dit gaat gewoon te snel en we willen eerst ons rondje Macaronesië af maken.
Voorlopig dus rust in de tent.

Plotje met Pico-view


Weg

We moeten hoog nodig weg. En besluiten naar Sao Miguel te varen. Het grootste eiland, waar het Azoren parlement zetelt. Men zegt dat hier het geld word verdient en dat het er niet erg interessant is. Je kent ons: Zelf zien.

Het wordt weer een memorabele etappe. Ik hoopte natuurlijk dat de stuurinrichting nu echt klaar is, maar niets blijkt minder waar. Er komen zulke nare geluiden uit de Whitlock stuurkolom, dat we besluiten om de stuurautomaat uit te zetten en met de hand te sturen, dat gaat iets beter. Inmiddels werk ik een plan B uit voor het geval dat de stuurkolom komt vast te zitten. Dat blijft ons gelukkig bespaard. Het is wel een geruststelling dat met een simpele ingreep de stuurkolom is uit te schakelen en we nog altijd ons hydraulische roer binnen hebben.

Het is wel duidelijk dat ik nog een keer het systeem grondig van begin tot eind uit elkaar moet halen om te zien wat er loos is. In ieder geval is het zo dat we op Sao Miguel wat te doen hebben en daar vanwege de grootte van het eiland de meeste kans van slagen hebben.

Voor nu Salut vanaf ons Pied-à-Mer en binnenkort meer van dit theatro fantastico


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 24
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ