Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 5:
September 2006 (2)

Oversteek Golf van Biscaje


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 5
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



De eerste oversteek

Ik geloof dat het laatste verslag van donderdag 7 september is. We zijn de dag ervoor aangekomen in Camaret vanuit Cherbourg via Guernsey met een miststop in l`Aberwrach.
Na het versturen van de berichten vanuit het internetcafe en het ophalen van de windvoorspellingen van windfinder.com lijkt na bestudering van de weerkaartjes dat we een zogenaamde 'window of opportunity' of zoals de Fransen zeggen 'une fenetre' hebben om de golf over te steken.

Een bakstagwind sterkte 3 a 4 bft (nergens boven de 23 knopen wind) tot vlak voor La Coruņa en weinig tot geen wind net om het hoekje. Dat stuk kust wordt in de pilot's de 'Costa del Morte' genoemd (ik spreek geen Spaans, dus geen idee wat dat betekent gelukkig). We zouden wel gek zijn om nog langer te wachten en het lijkt ons redelijk uniek om een noord-oosten wind te hebben, dat betekent namelijk ook dat de golfrichting de goede kant uit gaat (waarmee ik bedoel van ondiep naar diep).
Kortom eitje, twee vingers in de neus, precies iets voor ons. Nou net niet helemaal helaas.

We beginnen al vrij snel met 5 bft in vlagen 6, dat wordt uiteraard 6 met vlagen 7. Met veel regen en met de hand sturen aan dek wordt je dan na verloop van tijd door en door nat wat Musto c.s. ook beweert. En vervolgens koud. Daarna wordt je moe en nat en koud.
De volgende fase in dit spelletje psychologische oorlogsvoering is het feit dat je nog lang niet op de helft bent en wat gaat er nog komen als het weerbericht toch niet helemaal nauwkeurig is.
Vrijdag lijkt het erop dat in de middag de wind inderdaad wat gaat liggen en we de beloofde 3 a 4 bft half tot beetje achterlijker gaan krijgen. Dat is een windsterkte en richting waarbij onze boot echt gaat speren (speren wil in dit geval zeggen de rompsnelheid van rond de 8,3 zeemijlen per uur, d.w.z. ruim 15 km/uur; waar hebben we het over zou je zeggen). Dus alle lappen omhoog en de stuurautomaat aan en genieten.

Frontje

Wat windfinder helaas ook niet heeft zien aankomen: een frontje, waarbij de wind in een minuut of tien toeneemt tot een vaste 45 knopen met vlagen en uitschieters tot 50 (na reeds 10 knopen afgetrokken te hebben voor de bewegingen van de boot).
Dat wil in landrottentaal zeggen: een ontwikkelde 8 tot 9 beaufort. Geloof me dat is op de boulevard in Scheveningen al veel en in de golf van Biskaje zo'n eerste keer gewoon beangstigend.

Ik praat mezelf in dat we het schip goed hebben nagekeken, nieuwe verstaging, nieuwe beste kwaliteit zeilen, enz. enz. en toch je weet niet hoe lang het duurt, en of het nog erger kan of wordt.
Met enige moeite neem ik het grootzeil weg, hijs een puntje kotterfok, stel de stuurautomaat in, en daarna het schuifluik met de bovenste plank erin dicht.
Er komt ook nog onweer uit deze bui, met bliksem rond om ons heen, echt overal waar je kijkt bliksem inslagen. Uit voorzorg heb ik een leeg munitiekistje van Rolf Overdiep meegekregen waarin ik onze telefoons, en reserve gps bewaar. De hoofd gps hebben we losgekoppeld en in de oven gelegd (ca 50 % magnetisch, dus hopelijk voldoende kooi van Faraday*).

    * Noot: Meneer Faraday, een Franse natuurkundige heeft een jaar of honderd geleden uitgevonden dat in een gesloten metalen kooi magnetisme en elektronische straling geen invloed hebben, en dus gevoelige elektronische apparatuur kan beschermen tegen de gevolgen van een blikseminslag.

Enfin, uiteindelijk duurt het ongeveer twee uur. We hebben de storm dus uitgezeten en krijgen onderwijl steeds meer bewondering voor Dick Koopmans, de ontwerper van ons scheepje en Henk Borneman van Aluboot in Hindelopen, die het gebouwd heeft. Trouwens ook de man die het schip heeft laten bouwen verdient veel lof voor de keuzes die hij heeft gemaakt. Hij heette Herr Rauch en was een succesvolle worstfabrikant, ik heb geen naspeuringen verricht maar het zou me niets verbazen als hij in rookworst heeft gedaan. De Margalliti heette toen de Cristina en was zijn derde schip; er zit dus veel ervaring in, wat je bijvoorbeeld merkt aan de handgrepen overal, de sterkte van diverse materialen, het merk motor en de sterkte ervan en de plaats van allerlei zaken in de kombuis, waar je dus makkelijk bij dit soort windsterkte nog iets lekkers op schoot voorgeschoteld kan krijgen.
Het is maar weer eens aangetoond dat een schip over het algemeen meer kan hebben dan zijn bemanning. Misschien speelt de psychologie van het onbekende wel de hoofdrol in dit gevecht met de elementen, wellicht kunnen Lars of Han daar eens wat verstandigs over zeggen.

Zaterdag is verder een mooie dag met lekker zeilweer, een vermoeide duif aan dek, nog een vogeltje aan dek (een soort kwikstaartje qua kleuren maar dan zonder dat nerveuse staartje), dolfijntjes om de boot en we zien onze eerste walvis-achtigen, tenminste dat denken we want wij hebben nog niet gehoord van dolfijnen met brede platte staartvinnen en grote spuiters als ze aan het wateroppervlak komen. Dat is dus alleszins de moeite waard en erg goed om mijn moraal weer helemaal op te peppen.
De laatste uren geen wind en de motor aan.

Franse tweemaster

In de verte zien we een schip dat lijkt op een ouderwetse houten tweemaster met een dingy ernaast. We vertrouwen het niet, en zetten de marifoon op kanaal 16 zodat we eventueel bereikbaar zijn. Het laat me niet los, en zit me af te vragen of ik er niet heen moet varen om te vragen of alles wel ok is. Net op het moment dat ik besluit erheen te varen, zie ik een oranje reddingsboot met grote snelheid in de richting van dat schip varen. Wij kunnen dus door varen.
Later op de avond wordt er een door de Spaanse reddingsboot een oude houten Franse tweemaster bij ons aan de steiger afgeleverd; ik ga er naar toe en vraag wat er is gebeurd. Hun motor is ermee opgehouden, waarschijnlijk door vuile dieselfilters. Maandag gaan ze hem na laten kijken. Aardig Frans stel, met overigens weinig verstand van zaken, die met hun boot op weg zijn naar de Med om in de buurt van Montpellier een werf op te gaan die gespecialiseerd is in het opknappen van oude houten schepen. Er kan daar zeker nog veel gerestaureerd worden.

La Coruņa

Nu het achter de rug is en we weten hoe het schip zich gedraagt in dit soort weer met van die enorme golven en schuivers durven we straks weer verder, maar ik moet bekennen dat ik blij ben dat we in Nederland niemand, inclusief onszelf, meer beloofd hebben dan Spanje / Portugal.
We gaan nu eerst de buurt hier verkennen er schijnen nog allerlei leuke stadjes en haventjes in de buurt te zijn en La Coruņa zelf is volgens velen ook de moeite waard.
Trouwens, bij aankomst in de grote baai voor La Coruņa, roken we aan alle kanten de tappas al. Erg vreemd als je bedenkt dat je dan nog een paar kilometer van de kant bent verwijderd. Het doet me wel denken aan mijn reis naar China in 1970, toen we bij Penang 'de bocht' om voeren de straat van Malakka in, je rook de zoete luchte van het land en de kampvuurtjes, na vele weken zoute lucht. Nu kennelijk ook na 56 uur.

Welkom

Op de steiger worden we opgewacht met een vriendelijk: 'welkom in La Coruņa', twee jonge Nederlandse stellen die aan een rondje atlantic zijn begonnen.
De assistent havenmeester probeert ons in een boxje te krijgen dat zo nauw is dat je er allerlei schunnige gedachten bij zou kunnen krijgen. Ik vaar er achteruit weer uit en zoek naar een grotere box. Dat is wel een hoop gedoe in zo'n kleine ruimte manoeuvreren en we hebben ook zeker een paar mensen wakker gemaakt met ons schroefwater.
Overigens is het wel zo dat in deze jachthaven eigenlijk alleen maar mensen komen die een heel end hebben gevaren en dus begrijpen dat het niet altijd lukt om voor borreltijd in de haven te liggen. Nadat we afgemeerd hebben, maken we kennis met de twee Nederlandse stellen en vervullen de eerste havenformaliteiten. Dat gaat allemaal heel soepel. Op de goede afloop trek ik de fles berenburger open, die ik van mijn oude buurman op de Heivelden heb gekregen en neem een stevige neut; Laura uiteraard aan de witte wijn. Er is weinig meer nodig om in de weldadige diepe slaap te vallen. Eindelijk kunnen we ons ontspannen en gaan genieten van onze bevochten vrijheid.


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 5
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ