Jaap de Voogd en Laura Goud
HOME
home
BLOGBOEK
blog-book
DAGBOEK - BvZ
diary - NfM
LOGBOEK - route
LOG - route
FOTO'S - VERZAMELINGEN
pictures - collections
HET SCHIP
the ship
LINKS
links

BvZ 51:
2014

Een veelbewogen jaar


 vorige      volgende  




Terug naar Europa

De beslissing is genomen. We gaan terug naar Europa. Ruim 8 jaar weg, de "Watermeid" in Zierikzee en bovenal alle gezondheidsperikelen zijn goede redenen.

De "Watermeid" heeft inmiddels een vaste plek gekregen bij de watersportvereniging Zierikzee (super!) en wordt steeds beter uitgerust als comfortabel huis. Nu moet alleen "Margalliti" nog thuis zien te komen.


Goed toeven in de frisse zeelucht.

De wasmachine wordt aan boord gehesen.


Weerzien op Curacao

Eind oktober, als de herfst definitief doorbreekt in NL, verkassen we naar Curacao. Wat zijn we lang weggeweest en wat is het weer vertrouwd.
Petra haalt ons op van het vliegveld en heeft een super welkom-terug/verjaardags-feestje georganiseerd onder de nieuwe palapa op de jachtwerf.

Margalliti is al uit het douane-depot (waar je zonder invoerrechten-gedoe lang mag parkeren) en op de werf. En de Benning-clan heeft voor ons al wat voorbereidende werkzaamheden gedaan, zodat we direct kunnen beginnen met het inbouwen van de nieuwe dynamo en het schilderen van het onderwaterschip.

Maar wat valt dat tegen in de hitte. Al snel moeten we weer een beroep doen op De Familie. Marijn en Senne komen helpen schilderen en dan is het in een vloek en een zucht geklaard. Maandag gaan we het water in. Dat scheelt zomaar 10 graden in temperatuur.

De rest van de week staat in het teken van Groot Alarm, dat telkens weer met een sisser afloopt. De motor wil niet starten, de dynamo functioneert niet, de startaccu's zijn versleten, en ook de lichtaccu's zijn op... Sommige problemen blijken verklaarbaar, maar andere niet. Gelukkig is alles op te lossen zonder dat er grote investeringen gedaan moeten worden. Het vreet wel aan je zenuwen!





Leuke klusjes


Na al die jaren klussen, worden we (lees: "Jaap") steeds handiger. De repeater in de kuip van de GPS wil niet meer. Openschroeven, onder drie vergrootglazen leggen, schoonmaken met alcohol, printplaatjes solderen, waterdicht maken en nog meer tovenarij en voil hij doet het weer! Electronica weer aan de praat krijgen, is toch wel hogeschool-klussen!

Al met al is de opslag van Margalliti bij Curacao Marine prima verlopen. Behalve dan de ranzig geworden voorraad pindakaas. Nog even een paar dagen met water en sop spelen en dan kunnen we weer gaan cruisen.



Margalliti bij de pontjesbrug (Koningin Emma brug) in Willemstad.


Bye bye dushi Curacao

Na een week werkvakantie op het Spaanse Water, met eten bij The Pier, zwemmen op Barbara beach, feesten op True Blue, borrelen op de Twentse meid, enz. enz., klaren we uit. Komen we ooit terug, zien we alle vertrouwde gezichten ooit weer? Daar moet je maar niet te veel aan denken.

Nu staat een nieuw avontuur op het menu. We gaan Margalliti niet zelf naar NL varen. Dat is qua tijd niet haalbaar. De beste optie is om Margalliti naar Martinique te varen, waar half december de Super Servant 4 aanlegt, die vervolgens een lading superjachten uitspuugt en zowat leeg weer via Fort Lauderdale terugvaart naar Rotterdam.
We weten een mooi plekje tegen een mooie prijs voor Margalliti en onszelf te regelen op dit Heavy Lift Vessel.
Allez, op naar Martinique! T'is maar 500 mijl!

Eerste etappe: Bonaire

De eerste 36 mijl oostwaarts vallen al direct niet mee. Twintig knopen wind tegen, stroom tegen en een super-rommelige zee. Ach, het is maar een klein eindje en voor het borreluur liggen we al op de rede van Kralendijk.

Nu wachten op een weather-window voor de grote oversteek van de Caribische zee.
We vermaken ons ondertussen prima met alle cruisers.


Met Pim en Hanneke Tiddens...

... bij Levi Silvanie in Little Havanna


Het eiland-afscheids-etentje...

... met uitzicht op het water natuurlijk!


Op naar Guadeloupe

We hebben nog tijd en besluiten een mooie slot-cruise te maken. Eerst naar Guadeloupe, dan naar Iles des Saints, vervolgens Dominica en als laatste naar Martinique. We hebben dan de mooiste eilanden van de Carieb te pakken gehad.

Als er twee cruiseschepen tegelijk aanleggen (de 5e en 6e in vier dagen) wordt het te druk op Bonaire. De wind is goed en we gooien vroeg in de ochtend los.

Zodra we om de hoek van Bonaire zijn en de volle Caribische zee-deining over ons heen krijgen, gaan we heftig tekeer. "Even doorzetten", zeggen we tegen onszelf. "Als we meer los komen van het eiland wordt het vast minder".
Er is maar weinig wind en de motor moet absoluut bij om nog enigszins voortgang te maken in de goede richting.

Alarm

Dan, 18 uur later, midden in de nacht om 00.45 uur: "P!!!!!!". Alarm! De motor is afgeslagen. Alle hens aan dek. Dat betekent dat Laura handmatig gaat sturen om stroom te besparen (we weten immers niet wat er aan de hand is) en dat Jaap het motor-ruim (lees: "motor-krap", zoals Jaap het altijd noemt) induikt.
Er wordt van alles gedaan. Leidingen doorgeblazen, filters vervangen, motor ontlucht. Maar niets helpt voor lange tijd. We besluiten even te rusten en het daglicht af te wachten. Zodra we weer wat kunnen zien, strijken we de kluiver en hijsen de grote genua. Dat scheelt in voortgang.


Eerste poging om oostwaarts te komen


Maar er is geen land te bezeilen. In ieder geval niet n dat wij willen. Guadeloupe of Martinique kunnen we zonder hulp van de motor niet bereiken. Puerto Rico is nog een beetje te veel in het hurricane gebied. Het is per slot van rekening pas half november en Trinidad is wel erg ver uit de richting, als je dat al haalt. We keren om. Terug naar de ABC voor een rigoureuze fix van het probleem.

Voor de wind gaat het redelijk. We gaan in een rechte lijn terug. Het is de omgekeerde wereld: we verlangen nu naar de buien. Daar komt tenminste een beetje wind uit.
We zijn allebei gespannen en kortaf. Het moet wel blijven waaien. En dan eindelijk na 60 uur meren we, vlak voor het donker wordt, af in de haven van Bonaire Nautico. Zonder krassen!


Overleg met de diesel-goeroe.

Debug-filter is dichtgeslibt.


Rondje Bonaire - Curacao - Bonaire

Jaap repareert de motor. Of liever gezegd fixt het brandstofprobleem:
1. De (onderhoudsvrije) debug-filter is volledig dichtgeslibt. Uit elkaar halen en schoonmaken.
2. (Tijdelijke) bypass aanleggen om de debug-filter zodat hij niet weer verstopt.
3. De uitvoer uit de tank is geblokkeerd. Doorblazen lukt niet met mond of fietspomp. Dan maar met 10 bar luchtdruk uit de duikfles.
4. Alles ontluchten.

Omdat we de diesel niet vertrouwen, varen we terug naar Curacao. Daar kunnen we de diesel reinigen en de tank schoonmaken.
Dus nog een keertje door de pontjesbrug! Nu met regen.

Het wordt een snelle klus. De diesel wordt 6 keer gespoeld. Maar Curacao Marine vertikt het om de diesel tijdelijk op te vangen in oliedrums, waardoor we de tank niet kunnen schoonmaken. Oliedrums hebben ze niet, zeggen ze op dit door de olie-raffinaarderij gedomineerde eiland. Het blijft dus bij spoelen. Jammer, maar we zien al behoorlijk wat viezigheid verdwijnen.

Dit is overigens niet het enige kunstje dat Curacao Marine ons flikt. De offerte voor deze actie was aangeboden in Antilliaanse guldens. De uiteindelijke rekening komt in US dollars. Twee keer zo veel dus.
Snel terug naar het vriendelijkere en schonere Bonaire.



Zie ginds komt de stoomboot...

Cruisers-borreltje.


Oostwaarts

We krijgen te horen dat we al op 13 december op Martinique moeten zijn. Dat betekent: geen tijd meer voor alternatieve tochtjes. Zo snel mogelijk vertrekken, en in een zo recht mogelijke lijn naar Martinique.
Bij het eerste de beste windgaatje gooien we los. Er is meer wind dan de vorige keer, maar dat heeft ook voordelen, voor het geval dat...

Ook deze keer is de zee erg ruw als we uit de luwte van Bonaire zijn. En ook deze keer is het lot ons niet goed gezind. Al na 7 uur houdt de motor het voor gezien. Gaan we terug? Gooien we de handdoek in de ring en leggen we Margalliti te koop op Curacao? Nee! We zijn klaar met de Carieb en willen naar huis, mt Margalliti. Doorduwen dus. De duikfles komt weer van pas en we vechten tegen de golven, wind en stroom, en onszelf.


Tweede (succesvolle) poging om oostwaarts te komen.


Het wordt zwaar. De 460 mijl wordt door de zaagtand verlengd naar 570 mijl. Soms denken we een mooie koers te hebben, maar dat is altijd van korte duur. Als we helemaal geen meters meer goed maken richting het oosten, gaan we overstag. Komen we ooit aan? Soms lijkt Guadeloupe bezeilbaar, soms Martinique, soms niets. De puf is er uit bij ons. We zijn moe.
Maar gek genoeg als de motor voor de derde keer stopt en Jaap binnen 10 minuten de boel weer aan de praat heeft, zijn we erg voldaan over die actie. Dat geeft energie!

Uiteindelijk wordt het St. Lucia. Redelijk in de buurt. En weer vlak voor donker glijden we het lieflijke baaitje van La Soufrire in.


St. Lucia

La Soufrire


We zijn er bijna, we zijn er bijna...

Voor de zekerheid vullen we onze laatste jerrycan met 20 liter extra diesel. De andere jerrycans hebben we op Bonaire verkocht aan de Acapella. Wellicht een beetje te vroeg!
We varen naar Rodney Bay aan de noordkant van St. Lucia. De aankomsthaven elk jaar voor de 200 ARC boten en met uitstekende reparatie-werven volgens de pilot. De tank moet nu echt schoongemaakt worden. Geen smoesjes meer.
We leggen aan bij de werf, die ons graag wil helpen, maar ons sommeert eerst in te klaren, hetgeen we braaf doen. Echter, als we terugkomen, willen ze ons om onverklaarbare redenen niet meer helpen.

We gaan maar zelf aan de slag. 35 bouten los, het mangat open en wat zien we? Nog maar een mini-bodempje diesel in een supervieze tank. We pompen het eruit. Het is maar 30 liter. We hebben dus 720 liter verstookt met deze oversteek. Met de hakken over de sloot hebben we het gehaald. Pfff.

Met bokkepoten, borstels, pompje op de boormachine, een oude waterfilter en verse diesel reinigen we de tank. Viezigheid eruit, schone diesel erin, borstelen, viezigheid eruit, enz. enz. We krijgen er plezier in.


Diesel filteren (Curacao)

Vieze bacterie-koek in de dieseltank (St. Lucia)


Nu de tank nog vullen. We kunnen hier goeie diesel krijgen. Geen milieu-vriendelijke bio-diesel die funest is voor motoren die niet continue draaien, maar echte diesel.

Morgen is een feestdag. Jaaps verjaardag. We gaan nu vast het oudejaar uitdrinken, met behulp van het buideltje East Caribbean Dollars dat we nog over hebben van vorig jaar en niet kunnen wisselen. Eigenlijk een gratis feestje dus.
En om de laatste 26 mijl naar Martinique maken we ons geen zorgen meer.


Martinique aan de horizon




top

 vorige      volgende  

 naar BvZ overzicht