Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 10:
Oktober 2006 (3)

Cascais, Sintra, Seixoel


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 10
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Hangend contactje in Cascais?

Haven Cascais Onze tocht uit Peniche was zoals gezegd helemaal geweldig, een groot zeilers orgasme zou je kunnen zeggen, en eerlijk gezegd waren we er echt aan toe. Ik ben nog vergeten te zeggen in mijn vorige bericht dat we eigenlijk de hele dag schepen hebben ingehaald, en ik durf nu wel toe te geven dat dat voor ons de laatste jaren een zeldzame gebeurtenis was geworden. Goed op goed dus, en geweldig gevaren en een frustratievlekje weggepoetst.

Maar goed, we komen glunderend aan in Cascais, een voorstadje van Lissabon, tot onze verbazing staat de misthoorn te brullen, en dat terwijl het eindelijk prachtig weer is.
Op het havenkantoor worden we door een alleraardigste jongedame geholpen. Ze spreekt best aardig Engels en toen moet ze gedacht hebben ook Nederlands te kunnen lezen. Dus onze boot is nu 12,04 (de lengte tussen de loodlijnen, i.p.v. 13,50), we komen uit Hindelopen (daar is de boot alleen maar gebouwd), het jaar van registratie '1987' wil ze bij mijn geboortejaar invullen, maar een blik over de balie is genoeg om in andere papieren te gaan snuffelen. Kortom, de haven-registratie-formulieren bieden een uitzonderlijke kijk op ons en de boot.

Vervolgens vraagt de dame ons over welke boeg we willen liggen, we zijn ondersteboven van deze graad van service en controle. Stuurboord is de makkelijkste kant om aan te leggen met ons scheepje, en dat is geen enkel probleem. Onze belangrijkste vraag is evenwel of er een oefening met de misthoorn aan de gang is, of een hangend contactje wellicht? Dat weet de dame helaas niet. Of we er dan misschien zo ver mogelijk vandaan kunnen liggen, ook dat is geen probleem.
We krijgen vervolgens door de attente ponton medewerkers die ons op staan te wachten een bakboord-box, ongeveer onder de vuurtoren met misthoorn aangewezen. Wel lachen natuurlijk.
Maar echt niet uit te houden.

Om een uur of half acht, na sluitingstijd van het kantoor verhalen we de boot naar een plekje tussen de grote jongens, we liggen niet eens aan de middenbolder maar gewoon tussen de twee voorste klampen. Daar valt het geluid gelukkig mee. Je hoeft maar een keer te raden hoe laat de proefnemingen klaar waren, precies: acht uur. Maar we liggen net, en de volgende ochtend gaan we weer braaf naar het ons toegewezen plekje aan de gezellige steiger.

Mondain

Cascais biedt een mondaine indruk vanaf de fiets, leuke straatjes veel winkels en een hoop toeristen. Wel leuk maar niet echt ter ondersteuning van het ontdekkingsreiziger gevoel.

Sintra

Geweldige oude panden in Sintra Om nog een module cultuur mee te pakken gaan we met de bus naar Sintra, een typisch bergdorpje, vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over het omringende land en de oceaan. Dat had een van koningen ook bedacht en we doen dus een uitgebreide rondleiding door het daar gebouwde paleis. We sluiten achter een groep engelse huisartsen met dames aan, die een cultuurhistorica als gids hebben, zo hoor je nog eens wat.

In de zaal waar de koning zijn getrouwen ontvangt zijn op de achtkantige koepel de familiewapens van zijn kinderen geschilderd en daaronder die van de meest getrouwen. Twee vallen er op: die voor Vasco da Gama (de grote ontdekkingsreiziger, die het grote Portugese rijk heeft helpen doen ontstaan) in een donker hoekje, omdat hij voor z'n adellijke titel heeft moeten werken (is toch een beetje ordinair in vergelijking met hard vechten), de ander is een met grijze verf overgeschilderd wapen. Dat was van een familie die meegewerkt had aan het omverwerpen van de koning.
Daarmee maak je je niet populair als het mislukt. Die familie bestaat dus niet meer in Portugal. Ik ben benieuwd of ze daar aan het begin van de vorige eeuw na het naar huis sturen van de koning ergens een standbeeld voor hebben opgericht.

Voor de bedenker van het gebouw lijkt het mij een geweldige interessante klus, voor de aannemer is het waarschijnlijk een en al nachtmerrie geweest (niks nieuws dus onder de zon).

Estoril

In Estoril ligt een bekend circuit, waar bijvoorbeeld ook de grand prix van Portugal wordt gehouden, dit weekend is er echter de GP voor motoren, en dat trekt erg veel motoren aan. Om niet te zeggen heel, erg veel, als we in Sintra uit de bus stappen worden we overvallen door een kudde Honda Goldwing's van de afdeling Spanje. Het is een verzameling overjarige hippies op foute fietsen, die al lawaai makend de rest van de wereld hun aanwezigheid onontkoombaar opdringen. Ik realiseer me dat ik moeite heb met dat kudde gedrag, en ben erg blij met onze onafhankelijkheid.

Voor anker op de rede van Seixal

We willen naar Lissabon en besluiten eerst naar een klein dorpje aan de overkant van de stad te gaan, volgens de boeken is daar een baaitje waar het goed ankeren is. Dat klopt. We liggen achter een schiereilandje tegenover de boulevard van Seixal. Het weer wordt guur, de wind neemt toe en het regent. Er klopt iets niet met dit weer, maar vluchten kan niet meer. We zitten hier en moeten hoe dan ook door. Als tijdverdrijf fantaseer ik er op los wat ik allemaal met het verlaten schiereilandje zou kunnen doen.
Leuk project, valt wat van te maken. Toch nog maar niet. Het is vreemd om te zien hoe je met bijna niets toch nog zo druk kunt zijn. Verslagjes maken, overzichtjes, en niet te vergeten pilotboeken en kaartenlijsten. Want in Portugal kunnen we alleen nog in Lissabon Admiralty en Imray kaarten en pilots kopen. De fuik lijkt zich te gaan sluiten, wat kopen we wel en wat niet.

Ik wacht op een bericht over de equalizers. Dat duurt langer dan gedacht dus we gaan zo wie zo naar de overkant van de Taag. Lisboa here we come. Lissabon, Doca de Alcantara

Doca de Alcantara

Direct achter de cruise- en containerterminal ligt een grote marina die redelijk dicht bij de oude stad ligt. Bovendien en dat is ook belangrijk het ligt vlak bij allerlei zaken met boeken en kaarten. We werken onze boodschappenlijsten af en dat valt nog niet mee in Lisboa.

Klunen met de fiets

Zoals gezegd we werken onze boodschappen lijsten af, mailtjes versturen naar Axel en Ralf (BvZ10) en nog wat mensen, en op zoek naar de watersport en zeekaarten agent. Nou is Lisboa wel mooi maar ook zeer geaccidenteerd. Laura verzint een nieuwe betekenis voor het oer Nederlandse klunen.
Het z.g. "fietsklunen". Dat kan zijn met je fiets op je schouder een publieke trap op respectievelijk af, of een steile straathelling op, en wat dacht je van een rol trap, ook een leuke hindernis. Zolang we nog geen supermarkt hebben gevonden gaat dat nog wel, maar na een bezoek aan de plaatselijke appie moeten we nog een zesbaansweg en een trein- en trambaan over en onder door. Kortom we hoeven die dag geen extra sportoefeningen meer te doen.

Kaartagent

Voor zeilers is een beetje kaartagentschap heel erg vreselijk, en dan met name heel erg vreselijk leuk. En o zo verleidelijk. Voor een kaarten-idioot als ikzelf is het het beste om met de handjes op de rug te kijken. Gelukkig lukt dat deze keer niet zo goed.
Hans K. let nu goed op. We kopen de atlantic crossing guide (voor de voorbereiding zal ik maar zeggen) en verder de "M" kaarten van Imray en pilots van de Med van Gibraltar t/m La Spetia in ItaliŽ (zal m'n zusje Pietha leuk vinden die daar vlak bij net een huis heeft gekocht).
We hebben nu onze handen en hoofd vrij tot en met de Algarve. We kunnen nu links af (Med), rechtsaf (Acores), rechtdoor ('de Kanaries' en of Madeira), of blijven en daarna terug. In ieder geval hebben we een week of twee a drie gewonnen.

Vanavond gaan we een avondje 'fado-en'. Hoe we aan ons adres komen en hoe het is geweest houd je van me te goed.
Vanaf ons Pied ŗ Mer salut


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 10
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ