Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 11:
Oktober 2006 (4)

Lisboa, Sines


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 11
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Lisboa

Fado is Lisboa en Lisboa is Fado, We fietsen en klunen wat af in Lisboa en op een terrasje als we zitten bij te komen van de laatste etappe horen we naast ons Nederlands praten. Het blijken mensen uit de omgeving van Eindhoven te zijn die veel reizen en een toeristenavond Fado hebben meegemaakt en een echte avond Fado, van deze laatste krijgen we een adres beschrijving en besluiten dat het tijd is om een avondje cultuur af te vinken.


Op de Taag bij Lissabon

Onder de 'transparante' Taagbrug

Het is wel aardig hier in Portugal dat ze iets eerder eten dan in Spanje, dus als je om acht uur aan tafel wilt is dat een prima tijd. We volgen de instructies en zien in de Rua de S Pedro (vlak tegenover het Museo da Fado) een oudere dame (met nog een hoop vuur in haar ogen) naast de deur van een onogelijk restaurantje zitten. Je kent dat wel zo'n tent waar je zonder de uitdrukkelijke instructies van een lokale kenner niet van zou dromen om er in te gaan. Wij nu dus wel, en gelachen dat we hebben. 'Oma' had er helemaal zin en begeleidde ons met alle vormen van wellevendheid en flirten naar binnen, de zaak werd gerund door dames en die hadden alles onder controle. Wij zitten naast de artiesten waar de man op de Portugese mandoline aan het inspelen is. We bestellen wat te eten en om half negen beginnen ze meteen te zingen en spelen.
De artiesten wisselen elkaar in een gestadig tempo af, de restaurant dames zingen de refreinen vaak mee en zelf nemen ze ook een aantal nummers voor hun rekening. Een beetje zoals in Pasta e Basta in Amsterdam. De dames gaan erg op in hun acts, en om een uur of negen ziet een van hen onze vrij lege tafel (wel wijn en asbak) en vraagt of we misschien koffie willen. Op onze opmerkingen dat we gewent zijn om voor de koffie eerst het hoofdgerecht gebruiken kijken ze ons verbaasd en niets vermoedend aan. Navraag in de openkeuken leert dat tafel 13 inderdaad nog geen hoofdgerecht heeft gehad. Wijzelf vonden het wel wat lang duren, maar er zat 'een grote Deense tafel' naast ons en de muziek was leuk en het gezelschap goed en dan vliegt de tijd.
Af en toe kwam 'Oma' een beetje flirten, maar na verloop van tijd krijg je in de gaten dat ze dat gelukkig met iedereen doet. Met de taxi naar huis, niets aan de hand. Prima avond.

Dutch Gang

Inmiddels leren we nieuwe mensen kennen in de doca, Pascal en Sylvia (Wateraap) die ongeveer een jaar hebben om met een spirit 37 een rondje atlantic te doen. Pascal is helemaal los op weeranalyse en heeft als softwareman allerlei fantastische kaarten van internet gehaald. We leren weer nieuwe dingen over 500 Millibar niveaus en hun invloed op de lagedrukgebieden op zeeniveau. Niet onbelangrijk en de reputaties van Windfinder en Windguru hadden door het missen van orkaan Gordon toch wel wat deuken op gelopen. Ook de Hafskip en Dingo liggen in de haven.
Halfverwege de week komen Edo en Marieke langs. Ze liggen verwaaid in Figeura da Foz, en zijn met familie en een huurauto op pad. Ik maak een gezellige wandeling met Edo om weer bij te praten over de diverse reisplannen en mogelijkheden.

Geen Haast

Gelukkig hebben wij geen haast, diverse boten proberen weg te komen maar er staan zulke grote golven voor de ingang van de monding van de Taag dat er geen doorkomen aan is. De meeste boten die het proberen komen na twee dagdelen zwoegen afgepeigerd weer terug.
Wij gaan om de dag naar het museum voor communicatie om voor drie kwartjes per half uur te internetten. Dat gaat prima op hele snelle computers.

Laura's verjaardag

Op Lau's verjaardag maken we een bus tocht naar het voormalige expo terrein, daar is ook een groot winkelcentrum waar we erin slagen een paar leuke cadeautjes te kopen. Verder bellen we wat en hebben de minst spectaculaire verjaardag die je maar kunt voorstellen.

Langzaam maar zeker willen we weg, de meeste Nederlandse schepen vertrekken voor ons, naar Marokko. Wij wachten nog een dagje om wat kaarten en pilots te kopen van de Carieb en de Med, we zien wel of we ze gaan gebruiken. We zijn nu helemaal vrij in het nemen van een beslissing. En weet je wat, ik ga er niets meer over zeggen. Je moet nog even wachten om te weten waar we over een week zijn.

Sines

Zaterdag 28 verlaten we Lisboa om een uur of half negen. We hebben de ebstroom mee naar buiten en speren met 10 knopen op de motor de rivier af. Bijna lopen we nog op een ondiepte, maar gelukkig gaat alles goed door een razendsnelle stuurcorrectie van de stuurvrouw. Na de laatste groene ton gaan ook de laatste lappen omhoog en de motor uit. We lopen tegen de negen knopen er moet dus nog heel wat stroom mee staan. Als het water verkleurd is en we alleen nog zeewater onder de kiel hebben is de snelheid afgenomen tot 8,5 knoop over de grond. Met deze snelheid zijn we voor de borrel in Sines. Ongeveer te zelfder tijd vertrekken er een paar schepen uit Cascais.

Cabo Espichel regatta

Met Cabo Espichel in het vizier lopen we op hen uit. We gaan er maar eens voor zitten. Na de Cabo moeten we nog een flink stuk oploeven om Sines aan te kunnen varen, dus wil je er zo kort mogelijk omheen, aan de andere kant de wind en stroom doen altijd raar bij een kaap, dus wil je er zo ver mogelijk vandaan blijven, en je wil ook winnen van die anderen. Leuk dilemma.

We zijn de hele ochtend bezig met zeilwisselingen, rif erin of eruit, bolle jan erbij of weer weg. Kortom, we zeilen als gekken. Het lijkt de 'gouden zeehond' wel. Onze pogingen om voor te komen en te blijven gaan helemaal prima. Een boot zit nog voor ons en vlak bij de Cabo hebben we hem bijna te pakken. Maar dan valt bij ons ook de wind weg, snel proberen we nog af te vallen en verder bij de Cabo weg te komen, maar het is al te laat. Om onverklaarbare redenen is de boot voor ons ineens weg. Dit is magic. We concentreren ons op de boten achter ons en besluiten de strategie van de boot voor ons later uit te zoeken.
Een Belg met een beneteau racer uit de jaren tachtig krijgt ons bijna te pakken, maar net niet, en als de wind weer toeneemt en wij onze zoveelste zeilwissel plegen, speren we er, met water bijna in het gangboord vandoor en nemen definitief afscheid van 'Gaston' (Lau wil net zo graag winnen als ik, dus bij hoge uitzondering varen we met te veel helling).

De volgende aanval komt van een Duitse Nauticat, we geloven onze ogen niet met de helft zoveel zeil als wij loopt hij op ons in. Een uitspraak van Cruijf schiet door ons hoofd : 'Ze kunnen misschien niet van je winnen, maar je kunt wel van ze verliezen'. We zijn niet van plan om ons voor de eindstreep gewonnen te geven, hier staat immers de nationale eer op het spel en halen ook het rif uit de bezaan en peuren er nog een paar tienden extra uit. Ook dat helpt niet, en we worden bijna gek. Hij loop ons voorbij. Met de kijker controleren we of hij de motor bij heeft maar we kunnen het niet zien. 'Scheise'. Gelukkig geeft hij later toe dat hij de motor had aan gezet omdat hij geen zin had om als laatste in de haven aan te komen, wij en de Belg gingen veel te snel voor hem.

Gaston gaat voor anker en we moeten tot vanochtend wachten als hij naar de kant komt om elkaar de hand te schudden. Hij zag het niet meer zitten om met de haven in zicht en de laatste vlagen zijn rif uit de genua te halen. Hij heeft het echt op de laatste kilometer weggegeven. Of wij hebben het op de laatste kilometer verdient. Ook de eigenaar van de boot die we bijna hadden ingehaald maar die ineens wegspeerde, komt aan land, we spreken hem en na enig doorvragen bekend hij dat er bij de Cabo ineens geen wind meer was en dat hij op de motor een half uur lang naar buiten is gevaren om de wind weer op te pakken. Goed, Karl Heinz dus ook gediskwalificeerd. We hebben voor ons gevoel dus weer een 'blik' gewonnen. Het bier in de haven smaakt prima.

Sines

Haven Senes De baai met de jachthaven ziet er leuk uit, Vasco da Gama is geboren in Sines, er is een fort waar ik wel wat leuks van zou weten te maken en verder valt het tot nu toe tegen. Morgen gaan we naar het postkantoor, om te zien of er nog post restant voor Lau's verjaardag is aangekomen. Mijn plan om hier de 23 ste aan te komen is dus helaas niet gelukt. De post is hier niet erg snel. We hebben Lisboa verlaten zonder onze veel besproken equalizers, en daar hebben we toch veertien dagen op liggen wachten.

Uur U

Uur u nadert, wat gaat de Margalliti en zijn bemanning doen. Wordt het de Med, met hoge havenprijzen, tramontana's, Mistral's en andere nare winden, wordt het Madeira met z'n palmbomen zandstranden en andere verleidingen, worden het de "Kanaries" met alle Arc vertrekkers in de haven gepakt, of Marokko misschien, of zijn er misschien nog meer mogelijkheden. Vaar mee en zet u fantasie aan het werk, Pak de atlas, zoek de weerberichten en waan u op ons scheepje. En neem een beslissing.
Blijf erbij en mis de volgende afleveringen van deze serie niet. (Voor degenen met de juiste voorspelling zal bij terugkomst een geschikte prijs ter beschikking worden gesteld. Over de uitslag kan niet gecorrespondeerd worden. Vrienden en familieleden zijn Niet uitgesloten van deelname.)

Vanuit Sines een warm saluut van de Margalliti


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 11
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ