Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 12:
November 2006 (1)

Lagos, knabbelen aan de rand van de oceaan, Porto Santo


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 12
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Van A naar B

Het is bijna veertien dagen geleden dat we Bericht voor Zeevrienden nr. 11 hebben verstuurd, en ik kan mij voorstellen dat jullie benieuwd zijn waar we uiteindelijk zijn Bekomen. Niet zozeer van de schrik maar meer als van A naar B (in de zeevaart staat 'A' voor plaats van Afvaart en 'B' voor de te Bekomen plaats) Het aantal inzendingen voor de te winnen prijs is mij onbekend, wellicht hebben de webmasters de inzendingen geheim gehouden. Maar eerst een vervolg op de laatste belevenissen.

Lagos

Cabo Sao Vincente We varen de pieren van Lagos binnen en langs een prachtige boulevard over bakboord ligt de oude stad. Over stuurboord ligt een nieuwe wijk met de Marina. Alvorens in de haven te kunnen afmeren moeten we een voetgangersbrug passeren die wordt op verzoek per vhf marifoon geopend, in ons geval (nieuwkomers) pas nadat we de havenformaliteiten op het havenkantoor hebben vervuld.
Het is grappig wat ze allemaal van je willen weten. Als Harry dit allemaal moest doen weet ik niet of hij lang havenmeester wilde blijven. Om te beginnen natuurlijk paspoort en eigendomsbewijs van de boot, vervolgens willen ze weten hoeveel masten je boot heeft, de kleur van de romp, of er radar, ssb en/of vhf aan boord is, het merk en aantal pk's van de motor, de naam van de schipper, de naam van de eigenaar, het aantal opvarenden en hun paspoorten. Tenslotte een meetbrief of document waaruit de afmetingen van de boot blijken. De havenstaf maakt kopieen en zorgt er voor dat de brigade fiscal, de maritime politie en de douane kopieen krijgen, het is niet makkelijk om hier zoek te raken. Een van de redenen die ze aanvoeren voor deze strenge controle is het tegengaan van drugstransporten en mensensmokkel.
Bijkomend voordeel is dat in een land met een hoge werkloosheid er een behoorlijk aantal mensen aan het werk wordt gehouden. Ik blijf er toch geen voorstander van, dit soort werkgelegenheidsprojecten. Wij hebben onze zaakjes goed voor elkaar en hebben dus niets te vrezen, bovendien heb ik van alle officiele documenten kleurenkopieen gemaakt en heb er dus nooit een probleem mee als de officials mijn scheepspapieren als onderpand van het een of ander willen houden. We hebben dat zelfs met de paspoorten gedaan, kopieen van onze paspoorten op een A4tje met een rood stempel van de Margalliti eroverheen en om het officieel te maken, heb ik daar mijn eigen handtekening doorheen gezet. Ziet er erg officieel uit. Tot nu toe werkt het als een trein.
Alles is in orde, we krijgen een box aangewezen en de brug gaat dus open. We mogen de haven in.

Neus in de boter

Als we binnen komen varen worden we gepaaid door Eric en Marieke van de Lahaina, ze zijn net aan een bbq begonnen bij Jakob en Beate van de Patria en vragen ons om vooral snel langs te komen en mee te eten. Dat is wat je noemt met je neus in de boter.
Eerst even de box in. We waren om kwart over drie 's ochtends vertrokken dus even de veren schudden. De sfeer aan boord van de Patria is erg relaxed en de hartelijkheid groot. Laura had al eerder op een steiger kennis gemaakt. Jakob is een wachtofficier op een Noorse duikboot en heeft om een sabbatical gevraagd voor deze reis. De Noorse marine vond dat een prima plan en hij werd gestimuleerd om een jaar vrij af te nemen. Beate is van alles aan het studeren en is er nog niet helemaal uit wat haar ware roeping is. Beide komen ze van de Lofoten, een eilandengroep aan de westkust van Noorwegen, dat een grote aantrekkingskracht op Lau en mij heeft. Het landschap lijkt op dat van Patagonie, het is alleen een half jaar minder ver zeilen. Misschien komen we er nog eens.

Sfeertje

In de haven heerst een opgewonden sfeertje van allerlei lieden die er net komen, of er al heel lang zijn en niet van plan zijn om er gauw weg te gaan. Het aantal Engelsen overheerst alle andere nationaliteiten. Dat heeft tot resultaat dat ze via de VHF radio drie keer in de week allerlei 'handige' dingen met elkaar bespreken onder leiding van een spelleider natuurlijk. Van kerststukjes maken tot een cursus Portugees. We geloven niet direct dat dit is waar we naar op zoek waren. Wij voelen ons er niet thuis. Maar wat dan, want onze plannen stopten hier.
Tot overmaat van ramp horen we van een van de Duitse mede-zeilers dat alle havens tot aan Gibraltar 100% mudvol liggen met mensen die er willen overwinteren. Ons plannetje om ergens een leuk plekje te vinden valt in duigen.

Inspiratie

We trekken de laatste maand met enige regelmaat op met een groep zeilers die ook met een soortgelijke reis bezig zijn. Het grootste verschil tot nu toe is dat wij relatief weinig vergaande plannen hebben. We praten dus over Madeira, de 'Kanaries', Barbados e.d. alsof we er zelf ook heen gaan. Het werkt wel een beetje op je gemoed, we krijgen steeds minder zin om al 'end of sailplan' te roepen. ('end of sailplan' staat op de gps, positie- en richtingcomputer, aan het eind van een geprogrammeerd traject.)

Erik en Marieke gaan naar de overkant, ofschoon het nog lang niet zeker is dat Marieke met de kinderen mee gaat. Mirre de oudste hebben we de laatste tijd veel gezien en zij heeft besloten mij Japie te noemen. Klinkt wel lief.

Naar Porto Santo, bij Madeira is maar 440 Mijl, ongeveer evenveel als Zierikzee- Kristiansand in Noorwegen, en dat hebben we al verscheidene malen succesvol afgelegd. Bovendien hebben we aanvankelijk steeds gezegd dat we misschien wel de kerst op Madeira zouden doorbrengen. Laura stort zich dus op de diverse weerkaarten op zoek naar een gaatje.

Oplossing van de Prijsvraag

De goede oplossing is dus: de Margalliti gaat naar Porto Santo, (Madeira wordt trouwens ook goed gerekend, we zij de lulligste niet)

Duwtje in de rug

De laatste dagen is het noodweer in Portugal. Toen wij in het noorden waren was het daar waardeloos en nu we in het zuiden zijn is het hier steeds aan het regenen. De dag voordat we weg willen, zijn er hoosbuien. De haven ligt langs de monding van een rivier die uit de bergen komt. Als we 's ochtends wakker worden om te vertrekken, is het water in de haven helemaal modderbruin. Een mooie tijd om te gaan. Als we uit de box komen richting de rivier staat er een woeste stroom van vies water, boten die langs de hoofdstroom zijn afgemeerd zijn ingebouwd door gigantische takkenbossen. Het ziet er uit of ieder moment de caravans langs zullen komen.

Wildwatervaren

Op het vhf-kanaal van de haven roep ik de brugwachter op om de voetgangersbrug te openen. De laatste hindernis voor ons op weg naar de zee. Ik durf niet de hoofdstroom in te steken voordat ik zeker weet dat de brug open is; een stroom van een knoop of zes vaar je niet dood in de achteruit. En erg breed is het niet. Als de brug open staat en we de hoofdstroom inschieten, probeert een zeilschoolboot achteruitvarend (echt waar, zelf gezien) ook in de hoofdstroom te komen. Ik heb geen tijd om te zien hoe dat gaat; na de brug willen we nog een "U-turn" maken en aanleggen bij het havenkantoor om de borg van de sleutels terug te krijgen. Dat is al spannend genoeg.
Eenmaal gedraaid en tegen de stroom in is het geen probleem om de stroom dood te varen, en langs de ponton vertoont Lau haar standaard 100% lassokunstjes en liggen we met één worp vast. Elke keer als dat gebeurt sta ik als een trotse pauw te glunderen dat ik zo'n bemanning heb. Na de nodige uitklaringsformaliteiten in het kantoor gooien we definitief los, maken weer een U turn en kunnen we eindelijk weg varen. We zijn beide opgelucht.

Knabbelen aan de rand van de Atlantic Ocean

Op maandag 6 november om 1200 uur utc varen we tussen de lichten op de pieren door, de zee op. 450 miles to Porto Santo. De hemel is bewolkt en af en toe komt er een zonnetje doorheen.
De wind is Oost Noord Oost en prima om naar het zuid westen te gaan. Al snel lopen we weer een knoop of zes. Op deze manier zijn we voor het donker is, over de shipping lane. Dat hadden we natuurlijk niet moeten denken. Om twee uur vlak voor Cabo Sao Vincente valt de wind volledig weg, en we zitten nu vlak voor het punt waar de schepen van de Med de hoek om gaan richting Noord Europa. Dat is niet een plek om te dobberen. De motor biedt uitkomst en met een knoop of zeven steken we over.

De lucht ziet er niet mooi uit, en om vijf uur zet de schemering in. Om tien uur hebben we rond om ons heen onweer. Dit is niet leuk en ik probeer Lau zoveel mogelijk benedendeks te houden. Vanaf een uur of drie gaat de motor weer uit . Gelukkig is het onweer voorbij. Lau neemt om zes uur de wacht over; ik val meteen in een diepe slaap, om acht uur valt de stuurautomaat uit en kom ik weer op de brug. Ik herinner mij gelukkig een opmerking van Jaap Borneman over 'hangende relais' in de stuurautomaat en met een beetje nailpolish remover en wat contactspray zijn de contactpuntjes van de relais weer snel in orde, en is de rust op de brug hersteld.
Vanaf nu gaat het prima, we lopen een knoop of zeven onder zeil. Nog maar 327 mijl.
Woensdagmiddag gaat de bollejan erbij tot 's avonds negen uur. De maan wil maar niet opkomen en we willen niet met zoveel zeil een donkere nacht in.

Met Eric hebben we contact over de ssb; hij is uiteindelijk met een opstapper richting de Kanaries. Marieke is met de babies in het vliegtuig er naar toe. We spreken af om de volgende morgen weer contact te hebben en doen dat tot we alle twee zijn aangekomen. Je kan niet zo veel voor elkaar doen, en toch is het uiterst aangenaam om met elkaar contact te hebben. We spreken af dat als het met de ssb niet meer gaat we elkaar op de nieuwe bestemming zullen mailen. Ik ga dat morgen doen. (Mañana of zo iets noemen ze dat hier) Om kwart over negen hebben we contact met Marco van de Dalliance die ook onderweg is naar Porto Santo en ons meldt dat de Klef met Edo en Marieke ook daarheen op weg zijn en voor hen vaart. Edo heeft (nog) geen SSB zender, dus we proberen hem op de VHF op te roepen dat lukt helaas niet niet. Later blijkt dat hij ons wel heeft gehoord, hij lag net te pitten en baalde toen wij hem niet hoorden. We moeten nog even wachten.

Ontdekkingsreizigermomenten (met drie maal woordwaarde erg leuk voor een potje scrabble)

We hebben verder een mooie rustige nacht. Om 07.45 heb ik land in zicht. Dat is elke keer weer zo'n bijzondere gebeurtenis. Dat zijn ontdekkingsreizigermomenten. Zelfs ondanks de gps. Bij de foto's zit er een met de 'opdoeming' van Porto Santo. Doe nu je ogen even dicht en stel je voor dat je met een zachte rollende beweging en het geluid van de golven, en de wind door je haren dit schouwspel ontwaardt. Dat is toch prachtig man/vrouw!


Opdoeming Porto Santo

Trollengezicht in de rots


Bij het invaren van de baai worden we aangekeken door een rots met een trollengezicht die ons welkom heet. Ik vind het altijd een sport om dit soort bijzondere kenmerken in de omgeving vast te leggen, en neem mij voor om ze ook nooit meer te vergeten (werkt niet helemaal meer zo goed).

Als we tussen de pieren doorvaren staat er iemand op de steigers te zwaaien waar we heen moeten. Edo en Marieke van de Klef zijn net een paar uur binnen en nemen ons lijntje aan. We hebben elkaar al weer enige weken niet gezien, het weerzien is prima en alle vermoeidheid valt van ons af. We praten bij met een biertje en glaasje wijn. We hebben ons eerste stuk van de Atlantische Oceaan afgeknabbeld.

Porto Santo een eerste kennismaking

Porto Santo is een charmant eiland 11 x 6 km klein en is nog niet verpest door massa toerisme. We gaan snel met de fietjes op pad. We klunen weer heel wat bergen op. Op het vliegveld aangekomen maar eens kijken of we eventueel een auto kunnen huren.
De jongen van de autoverhuur, heeft die dag nog geen auto's verhuurd. Ik moet direct achter de balie komen om te horen wat voor 'special price' hij voor mij heeft. Voorts wat zijn broers allemaal voor mij kunnen bouwen, wat de goede hotels zijn met tien procent korting. Ook op de golf zullen we tien procent korting krijgen als we zeggen dat we via hem komen. Ten slotte nodigt hij ons uit voor een klein feestje die avond bij hem. Het is de hoogste tijd om weer op de fiets te stappen. Ik beloof hem zijn aanbiedingen te overwegen. Squad-ervaring (met dank Holly)

Brommertjes

De volgende dag huren we in de stad brommertjes en trekken er samen met Edo, Marieke, Marco en Holly op uit. De eerste ochtend doe ik het met een 50 cc quad. Ziet er zeer spectaculair uit, maar is eigenlijk niets. Die dingen hebben een wegligging nul en gaan daarvoor veel te hard. De volgende dag ruil ik hem om voor een scooter net als de rest.

We verkennen het eiland en dat gaat prima met de scooters. Holly geeft 'inktstempel tatoos' aan de 'motorgang'. We hebben een hoop plezier en voelen ons een jaar of zestien. We beklimmen een berg, tot het base camp met de scooters, daarna te voet. Tot het eerste camp gaan Lau en Marieke mee, eigenlijk is dit voor mij ook hoog genoeg maar om mijn hoogtevrees grens te verleggen loop ik mee tot het tweede camp, dan is het voor mij gedaan. De rest van de gang klimt naar de top.

WIFI point

Vandaag maandag de 13e moeten we de brommers inleveren en gaan we op zoek naar een internet café. In het centrum is een klein pleintje met wifi punten in de lokale cafés. Ook het huis waar Christopher Columbus heeft gewoond ligt om de hoek. We besluiten om het te gaan bekijken; uit een bordje op de deur lijkt het om twee uur weer open te gaan. Als we om twee uur terug komen en de deur is nog steeds dicht ga ik de rest van de tekst ook beter bestuderen, het komt er op neer dat ze 's maandags ook gesloten zijn.
Columbus heeft na zijn ontdekkingsreizen de dochter van de gouverneur van het eiland getrouwd, een leuk optrekje in het centrum gebouwd en is na een aantal jaren verder getrokken naar Madeira geloof ik want daar hebben ze ook een Columbus huis.
We hebben weinig mail en weer een aantal nieuwe berichten in het gastenboek, wat toch altijd leuk blijft. Morgen terug om dit bericht te posten naar de webmasters

MT overleg

De komende dagen hebben we MT overleg, of en wanneer naar Madeira, of de "Kanaries" Porto Santo is misschien te klein om te overwinteren. Bovendien is er niets mis met een beetje verder knabbelen aan de rand van de oceaan. Een van de mogelijkheden is om via Madeira naar de Kanaries te gaan en dan te kiezen tussen de Overkant of de Azoren. Het is wel zo dat het tijd wordt om weer een plan te gaan maken. Ik vind het niet meer ideaal om zonder verdere doelstellingen rond te dolen.
Wordt dus vervolgd.

Vanaf de Margalliti op Porto Santo saluut.


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 12
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ