Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 15:
December 2006 (1)

Weerzien Las Palmas


terug naar BvZ-overzicht
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Weerzien met Las Palmas

    24 juni 1970
    Vijfeneenhalveturf hoog met amper dons op mijn wangen, loop ik schuchter de gangway af van de ss Grootekerk. Een spiksplinternieuwe canon om mijn nek, foto's maken in Las Palmas en aan het eind van de middag op uitnodiging van "de mannen" mee de stad in.
    De 'Grootekerk' is het laatste Victoryschip in Nederland en de Verenigde Nederlandse Scheepvaartmaatschappij uit Rotterdam heeft haar verkocht aan de Republic of China. Wij gaan het schip uitbrengen.
    Via Antwerpen, Las Palmas, Kaapstad, Singapore en Hongkong naar Whampoa, de Chinese havenstad van Canton aan de rivier de Yangtse.

    Aangemonsterd heb ik in Rotterdam als 'bediende voor de mast'. Mijn ouders zetten mij af op de kade in de Houthaven in Amsterdam. Met een nieuwe koffer in mijn handen neem ik afscheid, mijn moeder huilt, ik ga naar zee. Na een gehaald eindexamen zou ik zelfbeschikkingsrecht verdienen, maar dit vertrek hadden ze zich daarbij niet voorgesteld.

    Reeds in Antwerpen hebben "de mannen" hun best gedaan om mij van boord te treiteren, thuis bij m'n moeder is het immers veel beter toeven. Alle pogingen van de matrozen en poetsers ten spijt ben ik, na een middag passagieren, natuurlijk toch weer aan boord gekomen, ik ben zomaar niet klein te krijgen. Dat dwingt het eerste portie respect af.
    Voor het walbezoek aan Las Palmas hebben ze daarom besloten wat geld bij elkaar te leggen om mij in te wijden in het zeemansleven en een vent van me te maken. We spreken af aan het einde van de middag in de kroeg. Hoe moet ik mijn mannen vinden 'in de kroeg'. Er is vast meer dan één kroeg in Las Palmas. Als je de Grande Muel (de pier waar de 'Grootekerk' aan ligt afgemeerd) afloopt kom je echter direct in de stad, en mijn inschatting dat ze waarschijnlijk in de eerste kroeg vertoeven die je dan tegenkomt, blijkt een juiste.
    De dame achter de bar wordt te verstaan gegeven dat ik bij het illustere gezelschap hoor en dat ik ook graag wat drink; bijna vertederd zet ze een flesje cola voor mij op de tap. De jongens weten inmiddels dat ik nog geen alcohol drink (en die avond blijft dat ook zo.)
    Na een toast op het echte zeemansleven wordt mij gevraagd of ik al eens een dame van alle kanten zonder kleren heb gezien, en na een ontkennend antwoord, ze hadden amper iets anders verwacht, wordt de dame achter de toog voor een paar peseta's gevraagd haar rokken zo hoog mogelijk op te trekken zodat ik eens een vrouw echt kan bekijken. Het rood van opwinding en schaamte vindt moeiteloos zijn weg naar mijn nog blozende wangen. Aan het eind van de avond moet het geld dat is ingezameld om mij te ontmaagden nog besteed worden. Tegen die tijd zijn de mannen al zo beschonken en opgewonden dat het me weinig overredingskracht kost om één van de matrozen die taak namens mij te laten vervullen. Het wordt Gerrit. De rest gaat weg en ik wacht geduldig tot Gerrit weer beneden komt. Er wordt nog het nodige gedronken totdat Gerrit volledig onbekwaam is.
    We nemen een taxi naar de pier, maar de chauffeur kan, mag of durft niet verder naar het schip te rijden. Ik pak Gerrit in de brandweergreep en loop de laatste honderd meter met hem op mijn rug naar ons schip, aan boord leg ik hem in zijn kooi.
    De volgende morgen, een paar uur later, wek ik Gerrit met water in zijn gezicht en een kop sterke koffie. Net op tijd verschijnt hij aan dek om te ontmeren, we varen verder naar Kaapstad.
    Las Palmas verdwijnt aan de horizon, mijn ontgroening is ten einde. Na deze dag ben ik een van hen, zonder drank, zonder roken en zonder hoeren.

30 november 2006

Aan het einde van de Grande Muel rijd ik op mijn fietsje in de richting van de poort van de haven. Van het Las Palmas van 1970 herken ik alleen nog het hek dat om het haventerrein staat en de graansilo's aan het begin van de pier. De rest: mensen, gebouwen, geuren en geluiden roepen slechts vage herinneringen op. Ik ben op weg naar het industrieterrein om onderdelen te zoeken voor de stuurautomaat die versleten is. Bij een chauffeurs-stalletje neem ik een cola en probeer me te herinneren hoe het was. Langzaam komen er beelden boven. Wat overheerst is het geluk dat ik voel nu we op eigen kiel in Las Palmas zijn. Niet gek voor een ketelbinkie.

Salut



terug naar boven



naar vorig BvZ      naar volgend BvZ