Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 17:
Januari 2007

Gran Canaria, storm op de steiger, oversteken


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 17
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Lang geleden

Het is schandalig lang geleden dat ik een BvZ heb geschreven, en dat heeft natuurlijk alles te maken met de komst van Lars en Marijke en de 2 koffers vol nieuwe onderdelen die zij mee hebben genomen. Vervolgens natuurlijk de werkzaamheden aan boord die daar het gevolg van zijn. Het vieren van kerst en oud en nieuw en last but not least de voorbereidingen om weer verder te varen.

Voor degenen die geïnteresseerd zijn in de technische zaken zal ik nog een verslag van alle werkzaamheden maken dat in het hoofdstuk "boot" beter op zijn plaats is dan hier in het logboek. Nu gaan we eerst dit verslag afmaken en dan morgen mijn technisch rapport.

Bezoek

Laura met LaMa's Lars en Marijke konden pas een vlucht krijgen voor de 31 ste. ’s Ochtends vroeg halen we ze op van het vliegveld, en gepakt en bezakt komen ze zonder problemen door de douane. Met laptop, wind-molen en stuurautomaatonderdeel, is dat voor mij een enorme opluchting en Laura is erg ingenomen met de verse potten pindakaas.
LaMa heeft een vlucht met huisje geboekt in Maspalomas. Dus we gaan eerst daar inchecken. Maspalomas is een uitzonderlijk toeristisch oord, waar je het liefst niet gezien wil worden; voordeel is wel dat we een opslag hebben voor de lege koffers van LaMa en dat de vlucht goedkoper is met huisje dan zonder. Ook heel bijzonder meldt Lars: twee weken is goedkoper dan één week. Hoe dat rekentechnisch zit, begrijp ik nog niet.

Het is ondanks alle goede en nieuwe vriendschappen toch ook weer erg leuk om na zes maanden familie te zien en Lars heeft op het vliegveld een flesje Bubbly ingeslagen om dat te vieren. We beginnen de 31ste dus goed.

Oudjaar

Gentil Organisateurs Danielle et Remi ’s Avonds vanaf een uur of negen zullen we met een hoop andere boten van onze steiger een borrel hebben op de pier; iedereen neemt drank en eten mee, het belooft een gezellige europarty te worden.
Sinds de Lahaina, de Klef en de Daliance weg zijn lijkt het of we alleen nog Fransen tegen komen, en net als Hollies Nederlands gaat ons Frans met sprongen vooruit.
LaMa houdt ook wel van een spontaan feestje en Frans is hun tweede taal, dus alles gaat helemaal prima. Moe en verzadigd vallen we om een uur of wat in de kooien.

De komende dagen hebben we een huurauto, dus het is de hoogste tijd om het eiland te verkennen. Dat gaat prima als je besluit om alle golfbanen te onderzoeken. Eigenlijk is Gran Canaria als je de toeristengetto’s vermijdt best mooi. De golfbanen zijn spectaculair en verrekte lastig om te spelen.

Stuurautomaat, windmolen en modem

Dag drie ga ik alle nieuwe handleidingen lezen en sleutelen, en LaMa golven. Lau blijft bij mij voor fysieke en geestelijke hulpverlening.

Prioriteit nr. 1 is natuurlijk de stuurautomaat, waar ik toch wel twee dagen mee bezig ben. Dag drie gaan we proefvaren met LaMa en blijkt er nog een klein vlekje in de engineering te moeten worden weggewerkt, maar niets om je zorgen over te maken.
De volgende dagen mogen LaMa weer golven en ik de nieuwe windmolen installeren.

Modem

Tenslotte zijn de nieuwe Laptop met programma’s en de pactormodem aan de beurt. Het pactormodem is onze poort naar de rest van de wereld omdat het via de korte golf zender een verbinding maakt met het www zodat we kunnen e-mailen.
Dat is handig omdat we dan gribfiles kunnen aanvragen en deze in het nieuwe kaartprogramma kunnen laden. Je ziet dan op een zeekaart de windrichting en sterkte in de vorm van pijltjes.
Wat we nog niet eerder hadden bedacht maar wel blijkt te kunnen is dat we de RMD via E-mail kunnen bereiken. De RMD staat voor de radio medische dienst die je kunt raadplegen als je een medisch probleem aan boord hebt. We hebben immers wel een hele berg medicijnen aan boord maar verschillende daarvan hebben als waarschuwing dat je ze pas mag toedienen na overleg met de RMD. Dat kan nu dus ook, wat een zekere opluchting met zich mee brengt.

Storm op de steiger

Er is wat wind voorspeld in de haven, en zodanig dat de deining precies de jachthaven in staat. LaMa hebben dat nog niet eerder meegemaakt en ze zien de voorbereidingen met interesse aan.
Aanvankelijk lijkt er ook niet zo veel aan de hand, maar gaandeweg gaat het toch steeds harder waaien. Aan de andere kant van onze ponton, ligt een zware Italiaanse boot, die met zijn dertig ton behoorlijk aan de mooring en de klampen ligt te sjorren. Een paar boten van ons vandaan aan onze kant ligt een zware stalen Belgische bak met niet al te veel touwtjes vast. Ik heb er niet te veel vertrouwen in, zeker niet nadat de Italiaan, van zijn mooring slaat en als domino effect een klamp het begeeft.
Met de VHF roep ik de havenautoriteiten op, er is in geen velden of wegen iemand van de “port authorities” te bekennen. Een vriendelijke dame vertelt dat ze de verantwoordelijke mensen zal waarschuwen. Nu nog hopen dat ze op tijd komen.

Marijke op wacht Na enige tijd komen de mannen met hun golfkarretje aan gewaaid. Met een groepje vrijwilligers zetten we hele lange lijnen naar de volgende ponton, zodat de Italiaan en de Mama-Cocha aan een ponton en niet aan een zwakke mooring liggen.
Ikzelf ga daarna lijnen om de steiger aan brengen, zodat onze landvasten niet meer afhankelijk zijn van de aluminium klampen. Dat gebeurt net niet op tijd. Onze zwaarst belaste lijn trekt een klamp uit de steiger. Met een knal tegen de romp, verf eraf en Lau vind hem terug in onze kuip.
Met een man of zes wordt de Margalliti tijdelijk aan andere klampen erbij geknoopt. Dat is natuurlijk geen definitieve oplossing, want die worden alleen maar zwaarder belast. Mijn lussen om de steiger bieden gelukkig snel uitkomst. Ik bied de Belg aan te helpen om voor hem ook een dergelijke constructie te maken, maar met een Franse snauw wordt mijn voorstel niet ontvankelijk verklaart.
Ik ben daar niet blij mee want hij heeft zijn boot veel te strak tegen de steiger geknoopt en het rukken aan de klampen is veel te hard en niet goed. En als hij gaat, zijn wij als eerste aan de beurt om hem op te vangen.
Een half uur later hebben inmiddels zoveel mensen aan onze kant van de steiger mijn constructie nagebouwd dat Gaston ook overstag gaat. Dat is een hele geruststelling.

Pieter van de Mama-Cocha krijgt een duim tussen een touw en zijn boot, en heeft nog geluk dat zijn vinger er niet af wordt gesneden. Ik ga met hem naar het ziekenhuis. Pieter verrekt van de pijn, en ik maak me zorgen wat ik doe als hij van zijn stokje gaat. Gelukkig loopt dat goed af. Na een paar uur in het ziekenhuis, zit zijn duim er nog aan, en hebben ze Pieter volgestopt met pijnstillers.

De volgende dag is de storm gezakt. Op onze steiger zijn vier moorings geknapt en vijf klampen uit de steiger gerukt. De LaMa’s zijn ook onder de indruk van het geweld van wind en water. Als we later die avond tijdens een potje Hartenjagen plots een verbrandde geur ruiken, blijkt de regulateur van mijn nieuwe windmolen te zijn doorgebrand. Wij vragen ons wel eens af of dat nou zo hoort.

Vertrek van Lama

Aan het eind van de twee weken die werkelijk omvliegen, zwaaien we LaMa uit op de pier. Zij hadden gedacht ons uit te zwaaien, maar omdat ons sailmail abonnement nog niet actief is wil ik daar nog even op wachten.
We hebben ook contact met de Mama-Cocha een mooie Concord 47 van Pieter en Maria, die binnenkort ook gaan oversteken. De laatste voorbereidingen doen we dus weer met z’n tweeën, en dat is ook prima. Het is ongelofelijk wat een zooi het aan boord wordt, en wat er allemaal niet meer zeevast staat.

Strubbelingen

We hijsen de Genua 1, i.p.v. de veel kleinere kluiver en merken enige strubbelingen bij het indraaien. Op advies van de tuiger hadden we een kunststof schijf die het meedraaien van de val moet tegengaan om duistere redenen weg gelaten. Als dat maar goed blijft gaan.
Vrijdag 19 januari hebben we een laatste afscheidslunch bij de Italiaan in de haven.
Op de terugweg naar de boot checken we nog een keer onze gewone e-mail. Edo en Marieke liggen voor anker in de Suriname rivier, gaaf, maar wel na een moordende oversteek want de stuurautomaat begeeft het na een dag varen. Ik heb mijn stuurautomaat weliswaar gerepareerd, maar blijft hij het twee à drie weken achterelkaar doen? Misschien had ik dit bericht beter niet gezien.

Daarna tanken we het laatste water (gevolgd door nog een reparatie aan de hydrofoor) en inspecteren voor de laatste keer alles aan dek.

Losgooien

De wind is niet helemaal gunstig maar dat zal hij waarschijnlijk nooit worden. Het idee is dus om ’s middags te vertrekken, als de wind meestal wat afneemt en tegen de wind in naar het zuiden te motoren om na een uur of zes te kunnen gaan zeilen. Vlak voor vertrek wil ik nog een afsluiter dicht doen en houd daarvan de draaiknop in mijn handen, Ik vervang de kapotte door een reserve die ik heb bewaard van een oude vervangen afsluiter, maar ik wordt niet vrolijk van al deze grotere en kleinere ongemakken.

Het voelt niet meer zo goed als toen we de beslissing hadden genomen om over te steken. Toch gooien we los, op een gegeven moment na alle heen en weer geredeneer wil je gewoon weg. We moeten nog langs een stuk of drie Canarische en een zootje Kaap Verdische eilanden dus er is nog genoeg gelegenheid voor “second thoughts”. Na het verlaten van de haven zijn we weer op ons zelf aangewezen, in het begin levert dat altijd wat kriebels in je buik op. Deze keer voelt het echter bij mij anders dan anders, en na een uurtje laat ik dat aan Lau weten. Lau stelt voor om naar La Gomera te gaan. Lijkt me een prima plan. We zetten de grote Genua bij en het loopt dan best aardig.

Rolreef

Een paar uur later draait de wind en neemt af. Ik wil de Genua wegdraaien. Halverwege blijft de boel steken. Niet meer voor of achteruit. Dit is natuurlijk niet de bedoeling. Een naar voorgevoel komt sneller uit dan gedacht. Met een zaklamp naar het voordek en een tijdje heen en weer draaien totdat de val vrij komt. Val keistrak doorzetten en dan met moed, beleid en trouw voorzichtig binnen draaien. Onze pogingen het zeil te bergen zijn geslaagd. Maar dit zeil gaat niet meer eruit voordat de schijf weer in de top is aangebracht.

De nacht die volgt zonder zeil is erg onrustig, de boot maakt veel onverhoedse bewegingen. We varen nu ten zuiden van Grand Canaria in de zee-engte met Tenerife. Daar gebeurt onder water erg veel met de zee die van alle kanten komt en alle kanten uit wil. Dat resulteert aan de oppervlakte in warrige golven. Omdat het pikkedonker is zie je niet goed aankomen wat er de volgende seconde met de boot en jou gaat gebeuren. Goed vasthouden is dus geboden. Lau neemt de eerste wacht en ik de hondenwacht. Ik mag een klein uurtje langer waakslapen, en ben daar erg blij mee. Ik heb me zelden zo moe gevoeld.

La Gomera

Als ik “op de brug” kom (in het stuurhutje) is La Gomera al op aanloop afstand. En al na tien minuten gaan we over op handbesturing. Onze verjongde stuurautomaat heeft het overigens prima gedaan. En dat geeft wel weer een voldaan gevoel.
De aanloop van La Gomara is een eitje en na de dieselvoorraad te hebben aangevuld (druppelen via een speciale vuilscheidende trechter) vinden we een prima plaats aan de steiger. Mooie stevige drijvende betonnen steigers, met stevige rvs klampen, door en door aan stalen randprofielen. Dat ziet er nog eens stevig uit.

Diezelfde dag wordt het jaarfeest van San Sebastian gevierd. We komen er niet achter wat dat precies betekent, maar wel dat het een gezellige boel is op de kade en in het stadje. Het leukste vind ik eigenlijk dat het een feest is voor en door de Gomerianen en niet een toneelstukje voor de toeristen. We worden vrij snel enthousiast over dit eiland.

Verkenningstocht

De volgende dag bespreken we een auto voor twee dagen. De rest van de dag maken we wat schoon en luieren. Er wordt ook veel gedacht over het feit dat we hier liggen en niet richting de overkant varen. Is misschien wel leuk hier maar toch niet helemaal waar we aan begonnen waren. 4WD-hondenhok

Maandag en dinsdag verkennen we het eiland met een klein Susuki jeepje. Een “buurman” op de Heivelden had zo’n ding en ik wilde er altijd al eens mee rijden. Op de Heivelden heeft hij ons geholpen met het verslepen van boomstammen door het bos en in de wei, en net als met mijn trekker, kwam hij gewoon nooit stil te staan, en dat terwijl het eruit ziet als een speelgoed autootje. Mijn autovrienden Steven en Richard zullen ongetwijfeld zeggen: “staat je niet goed”, maar feit blijft dat het wel rijdt op de meest onmogelijke plekken. Na twee dagen Japans jeepje ben je trouwens wel genezen. Voor de openbare weg is het behoorlijk lawaaiig en hobbelig (komt het toch nog goed met me, Steven).

We zijn behoorlijk onder de indruk van de schoonheid van dit eiland. Keurige asfalt wegen en met een 4WD begaanbare paden door het natuurgebied. Wel erg smal en dicht langs de ravijnen, maar een overweldigende natuur. Omdat de verbindingen met dit eiland minder goed zijn, komen er geen badgasten.
Je ziet hier erg veel mensen die komen om te wandelen en klimmen in het natuurgebied rond de kraters en in de uitgesleten lava valleien. Die zijn ook erg mooi, en wat opvalt is dat je terwijl er geen rondwegen om het eiland zijn, toch hele stukken alleen door de natuur rijdt. Na twee dagen hebben we het hele eiland gezien en ongeveer op alle wegen waar de jeep op past gereden. We gaan terug naar San Sebastian.

Pactor

Na wat schermutselingen met een usb stick in en uit mijn nieuwe laptop krijg ik geen verbinding meer met de pactor modem, dat is niet goed. Het blijkt een erg gevoelig typetje te zijn en kennelijk heb ik bij het maken van de stroomvoorziening, zelfs na overleg met de leverancier, iets niet goed gedaan. Nou gaan we weliswaar dit seizoen niet meer naar de overkant maar thuis op de boot je e-mail ontvangen en weerberichten en gribfiles voor waar we nog wel naar toe gaan, is toch ook wel handig.

Voorlopig is dat probleem nog niet opgelost. De leverancier stuurt per post een “galvanisch gescheiden voeding” en als we in Tenerife zijn om de nieuwe regulateur voor de windgenerator af te halen, kan ik meteen op zoek naar een nieuw snoer tussen de modem en de laptop, want waarschijnlijk is daar iets in doorgebrand. (Serieel naar usb stekker, zit elektronica in)

Verlangen

Soms verlang je naar iets heel simpels. Ik dacht altijd dat het onzin was dat hoe meer spullen hoe meer kapot. Temeer daar we de afgelopen jaren en zeker ook in de periode voorafgaand aan ons vertrek uit Nederland alles hebben gedaan en niets nagelaten om de Margalliti in topconditie te houden. Ik verbaas me er dus toch telkens weer over uit welke onverwachte hoek er dingen gebeuren en kapot gaan. Niet in het minst omdat we nogal terughoudend zijn in spullen aan boord sjouwen, en veel advies inwinnen van mensen die alles al hebben meegemaakt, of van leveranciers die aan de beroepsvaart leveren.

Ik kan niet ontkennen dat de grote en kleinere tegenslagen een belangrijke rol hebben gespeeld bij onze beslissing om voorlopig niet de oversteek te gaan maken. We moeten eerst weer alles onder controle krijgen. Van de boot tot ons zelf zal ik maar zeggen. Daarna zien we wel weer verder.
Voorlopig is het plan om de Canarische eilanden verder te verkennen en dan als het seizoen goed is, zo tegen april richting de Azoren te varen. Daar hebben we nog een paar leuke dingen in het verschiet. En de afstanden zijn natuurlijk een stuk kleiner. Voorlopig blijven we dus knabbelen aan de rand van de oceaan.

Vanaf ons Pied-à-Mer een hartelijke groet.

p.s. Als je naar ons sailmail adres mailt, wil je dan een “nieuw bericht” aanmaken en niet op “beantwoorden” drukken. Dat geeft teveel post en kost teveel minuten.


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 17
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ