Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 18:
Februari 2007

Huizen kijken en bouwen op Gomera, Silvo


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 18
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Een tweede verslag van La Gomera

Het is absoluut niet moeilijk om verliefd te worden op dit eiland en zijn bewoners. We rijden en lopen hier nu een aantal weken rond en het voelt erg goed. De mensen zijn enorm relaxed en weten zeker wat ze niet willen. Bijvoorbeeld het gekkenhuis van de toeristen concentraties op Tenerife en Grand Canaria.
Dat lukt aardig omdat de toegankelijkheid van Gomera bemoeilijkt wordt door het feit dat het vliegveld alleen geschikt is voor kleine vliegmachines. De dienstregeling bestaat uit twee vluchten per dag naar Tenerife en Gran Canaria, that’s it.

Zwembad Parador In de grootste toeristenplaats Valle Gran Rey is weliswaar een nieuwe pier gebouwd voor de fast ferry maar die is te klein gemaakt zodat het enorme vaartuig er niet kan keren en alleen in San Sebastian komt. Wij hebben dus een aantal keren per dag een extra bezienswaardigheid als de ferries aankomen met verse toeristen (om te wandelen in de natuurmonumenten). ’S ochtends aankomen en ’s avonds weer terug.

Daarnaast zijn hier veel huisjes en appartementjes te huur. Voor als je wat langer wilt blijven. Als je hier dus heen wilt, neem je een goedkope vlucht naar Tenerife vandaar naar Los Cristianos en dan met de ferry naar San Sebastian. Eventueel met een bus, taxi of huurauto naar je eindbestemming. Dat is dus wel voor de liefhebbers.
Taxi’s en bussen zijn hier erg duur, en huurauto’s niet. We hebben inmiddels een verhuurbedrijf gevonden voor 18 € per dag.

Plaza de las Americas

Wat ons opvalt, is dat de Gomerianen erg authentiek zijn en willen blijven. Toen we zelf arriveerden was er die avond het feest ter gelegenheid van San Sebastian en dit weekeind begint het carnaval. Foto’s daarvan staan al op de site met rituele volksdansen en verkleedpartijen.
Vorige week was er een kindercarnaval in de grote tent op het plaza de las Americas (op loopafstand van de boot); geweldig leuk al die kleine meisjes en jongetjes die strijden om de prijs “mooiste of leukste prinses en prins van San Sebastian”.

Het plein

Trouwens dat plein is een architectonisch wonder, ik verdenk Beth Gali (architect uit Barcelona die tekeer mocht gaan in de binnenstad van Den Bosch) ervan erbij betrokken te zijn geweest. Ik zal proberen er een foto van te maken maar dat is niet zo makkelijk. Wat er bijzonder aan is, afgezien van de mooie materialen die ze gebruikt hebben, is de manier waarop ze de ruimtelijke werking hebben gerealiseerd en de natuurlijke manier waarop er looproutes en plekken zijn ontstaan waar allerlei activiteiten spontaan kunnen plaatsvinden.

Een helft bestaat uit een groot vlak stuk met een semi permanente tent en als je naar het plaveisel kijkt zie je aan de rand van het stuk tentplein treden die langzaam in de grond verdwijnen. Normaal verwacht je dan dat het tentplein vlak is en de rest afloopt, hier hebben ze het omgekeerde gedaan (I love it). Het tentplein loopt naar de zee toe iets op dus als er wat gebeurt in de tent, aan de stadskant staat immers het podium, heeft iedereen beter zicht. Dit is een briljante gedachte.
De treden worden versterkt door kolommen die zijn afgedekt met T-vormige betonnen liggers (in NL maak je daar industriële vloeren van, of viaducten) en dit ensemble vormt aan de ene kant de begrenzing van het tentplein en aan de andere kant het verlengde van de belangrijkste straat die op het plein uit komt. Je krijgt er tranen van in je ogen zo mooi als ze dat gedaan hebben.

Vervolgens zijn er dan natuurlijk allerlei terrasjes zoals “de Cubaan” en “Ambigu”waar het overwegend goed toeven is onder de palmbomen met, vooral bij de eerste, prima muziek. (Daarvoor hoef je in ieder geval niet naar de overkant.) Maar ik zit natuurlijk niet de hele dag in de kroeg.

Silvo

Mijn zusje Nicolette sms-te over een speciale taal die men in Gomera gebruikt het z.g. Silvo (spreek uit Silbo), een fluittaal voor communicatie in de bergen. Ze maakt daar melding van in haar audio-ondersteunde lezingen over muziek en geschiedenis van de muziek ( www.plezierinmuziek.nl).

Ik ga dus direct naar de VVV om uit te zoeken of er meer over bekend is. De man van de VVV is erg aardig en nadat ik hem vertelt heb waarvoor en voor wie ik zoekende ben krijg ik een VHS tape mee. Aangezien we daar niet veel aan hebben ga ik op zoek naar een winkel die vhs om kan zetten op dvd. Na een aantal dagen heb ik een winkel gevonden die het omzetten voor een redelijke prijs wil doen. Al snel blijkt echter dat de tape door te lange opslag in een vochtige omgeving niet meer goed is. VVV geeft mij vervolgens een nieuwe tape maar die heeft last van hetzelfde euvel. Inmiddels hoor ik dat er nog les wordt gegeven op scholen in Silvo en dus ga ik naar het gouvernementsgebouw om te zien of er daar iemand is die mij verder kan helpen.

Eugenio Qua ambtenaren lijkt het op een verademing, alle afdelingen op één verdieping, de eerste afdeling dus maar gevraagd. Ik word te woord gestaan door een alleraardigste jongedame Elida die als één van de weinigen Engels spreekt, we gaan op zoek bij de afdeling education en horen dat er nog drie leraren zijn, en oh ja “vandaag” wordt er les gegeven door Eugenio op het college huppelde pup. Elida gaat voor mij bellen en legt mijn verhaal (dat wil zeggen het verhaal van mijn zusje Nicolette) uit aan Eugenio en wat blijkt hij wil over tien minuten wel even langs komen. Eugenio heeft met een goed ontwikkeld gevoel voor Gomera promotion in de gaten dat Noord Europa nu alles gaat leren van Silvo en we spreken af om elkaar over een paar dagen te ontmoeten. Aanvankelijk gaat dat niet goed maar tenslotte hebben we een afspraak in het cafe op het plein. Daar krijg ik mijn eerste Silvo les.

Silvo les

Silvo kent twee voyalles (klinkers) de “A” die gebruikt wordt om de “A”, de “O”en de “U” te doen klinken en de “I” die datzelfde kan doen voor de “E”en de “I” Voorts kent Silvo vier consonnes (medeklinkers dus) de “CH”, de ‘Y” (J) de “K”en de “G”.
Om een voorbeeld te geven: het Franse bonjour zou je fonetisch in het Silvo spellen als //GOIYAR/ en dat op zijn beurt kunnen zij weer fluiten.
Ik heb twee manieren gezien waarop ze fluiten. Bij de eerste manier vouwen ze de lippen als het ware een beetje om de tanden en fluiten met gebruik van hun tong aan de binnen kant tegen de lippen. Lijkt simpel maar ik krijg geen toon voortgebracht. Bij de tweede methode die ik van Eugenio leerde steek je je linker wijsvinger horizontaal tussen je omgevouwen lippen terwijl je de twee voorste kootjes naar buiten buigt, vervolgens maak je met je rechter hand een toeter die je langs je wang houdt zodat het geluid verder draagt.
Klinkt ook allemaal heel begrijpelijk, maar helaas ook hiermee kreeg ik niet veel meer dan een sissende luchtstroom op gang. Eugenio vindt deze uitleg genoeg voor de eerste les en we spreken af om elkaar drie dagen later in café literario (tevens het lokale filmhuis) weer te ontmoeten.

Amfitheater San Sebastian Dat gebeurt en hij neemt me mee naar het park Torre del Conde waar achter de grote Torre een lief amfitheater is gebouwd. Gezeten op de treden krijg ik de kans om nog eens met Eugenio te praten over Silvo terwijl een dictafoon loopt. Ik vraag hem om de twee klinkers en vier medeklinkers te fluiten, en ofschoon je verschillen hoort is meer oefening toch vereist om te kunnen zeggen wat nou welke letter is.

Ik hoop dat mijn zusje in staat is om met het sony-tapeje naar een technische school te gaan en de frequenties op een oscilloscoop te zien. Ik wil het tapeje aan boord op de computer zetten met mijn dictafoon (ik heb er ook een om weer¬berichten op te nemen) maar dat gaat helaas niet, want die van mij is van philips en die gebruiken iets grotere tapejes dan sony. Handig die jongens. In de valleien op Gomera en niet tegen de wind in uiteraard, kunnen de mannen elkaar tot op drie a vier kilometer verstaan. Meer informatie:

Wonen op Gomera

Te koop Ik wil graag uitvinden wat huizen hier kosten en wat er mag en kan. Jose, de havenmeester zegt dat hij iemand kent die een huis te koop heeft en wij spreken af dat we dat wel willen bekijken. Zolang hij zich realiseert dat dit het eerste huis is dat we sinds ons vertrek gaan bekijken, dus de verwachtingen moeten niet te hoog worden gespannen. Geen probleem, “the person he knows comes back saturday and we can go on sunday”

Zondags gaan we met wat de ouders van de havenmeester blijken te zijn bij hun oude huis in de bergen bij Ambrosio kijken. Dat is even schrikken, zelfs voor mij. We kijken beleefd rond, maar ik zeg al gauw tegen Lau dat ik hier nog lang niet aan toe ben. Zij gelukkig ook niet.
Vervolgens gaan we kijken bij het nieuwe huis van Jose’s ouders, dat ligt in de buurt, en dan kan Jose’s vader meteen kijken of alles in orde is. Wat Jose er niet bij vertelde: dat zijn ouders daar met ons wilde eten daarna siësta slapen (de vader, niet wij) dan druivenplanten snoeien en vervolgens om een uurtje of acht ’s avonds terug naar San Sebastiaan; hij keek er van op dat we dat een wat uitgebreide dagvulling vonden en drongen er zachtjes op aan dat we om een uurtje of vijf uiterlijk weer terug wilden zijn in de haven. Uiteindelijk lukte dat ook en was het een prima dag waarbij je je verbaasd hoeveel je nog kunt communiceren in een taal die je amper of niet beheerst.

Endurance

Later die week worden we uitgenodigd bij een Engels stel Nigel en Margareth die al een jaartje of zes op reis zijn en nu op het eiland een huis hebben gekocht en aan het verbouwen zijn. Ik ben natuurlijk geïnteresseerd wat ze allemaal hebben ondervonden in het bouwproces. Bovendien hun boot staat te koop en die is ook best interessant voor live-aboard.
Ze varen met een Endurance 52 die in zuid Afrika gebouwd is in 1989/1990. Veel ruimte en mooie materialen. Nigel heeft de afgelopen jaren veel vernieuwd. Een vriend van hem is technisch directeur van Raymarine (die vroeger werkte bij Neco, wat ik best eerder had willen weten) dus alles staat nu vol met Raymarine.

Nog leuker is het bezoek aan hun huis. We horen veel over hoe er in de canaries wordt gebouwd en ik kan mij niet onttrekken aan de gedachte dat ook hier het Europese ambtelijke monster heeft toegeslagen. Het rapport dat hij laat zien voor de bouwvergunning, waarop hij 14 maanden moest wachten, doet me denken aan de Bouwbesluit boekwerken die je in Nederland moet produceren. De eigenlijke tekeningen en details zijn van het niveau definitief ontwerp. Hier ligt dus wel een kans. Beetje Spaans leren en huppeké.

Ook helpen we hem om een vrachtwagentje hout naar beneden te sjouwen. 6 m3 in vier uur. We moeten allebei weer aan de heivelden denken, waar we honderden m3 meters materialen hebben verplaatst. Het is wel fijn dat na deze ene berg hout onze verantwoordelijkheid ophoudt.

Tot besluit nemen ze ons mee uit lunchen in een restaurant met prachtig uitzicht en doorgebakken lapjes. Erg lekker als je van lang kauwen houdt. Laura bestelt karbonades die zo ontzettend groot zijn (bot van 25 cm) dat we elkaar Fred and Wilma en Barney and Betty noemen. Past ook wel in een omgeving met zoveel stenen en rotsen. Het gezelschap en het uitzicht vergoeden ten slotte alles. Aan tafel schetsen we nog wat ontbrekende details en nemen we de materiaalkeuzes door.

Er is hier nog veel te doen op het gebied van mechanisatie en verlichting van de arbeid. Ondanks dat arbeid hier goedkoper is dan in Nederland.
Misschien ga ik dat wel leuk vinden.

Voor nu vanaf ons Pied-à-Mer een warme groet van Lau en mij.
(het is hier overdag een graadje of 25-30) echt wel!


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 18
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ