Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 19: Maart 2007

El Hierro en La Palma


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 19
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Nieuwe eilanden

Het is al weer even geleden dat ik het vorige BvZ postte en sinds die tijd zijn we weer een aantal eilanden opgeschoven.
Van Thomas und Elke van de Tutfixgut uit Zierikzee, hadden we de aanbeveling gekregen dat we echt naar El Hierro moesten: een nieuwe met EU geld aangelegde haven en dat het er goed toeven is. Met gereefd grootzeil en fokje vertrekken we door de acceleratiezone; we hebben een noord-oost 4/5/6-je en spelen dus wat met de zeilen, genuaatje, fokje en om kwart voor vier 's middags varen we de haven van El Hierro binnen.

El Hierro

Het ziet er inderdaad allemaal erg nieuw en erg leeg uit. Op de kade staat een official van de puerto met een pick-up jeep met zwaailicht ons op te wachten. Alsof we de Queen Elisabeth II zijn.
Als we in het "jacht"gedeelte komen blijken er echter geen steigers te liggen. We meren dus af langs een enorme betonnen kademuur met onze langste lijnen, ingepakt tegen het schavielen. Nu is het wel handig dat de portuaria official onze lijnen kan aannemen. En vraagt hoe lang we willen blijven. Mijn antwoord dat we zolang willen blijven als het ons bevalt, vind hij erg goed en er wordt voorgesteld om pas na een paar dagen langs te komen in het witte gebouw.

Bij een stalen muurladder kunnen we naar boven klauteren. Boven aangekomen kijk ik rond op zoek naar een wit gebouw. Ze zijn allemaal wit, wel gevoel voor humor dus. Veel meer dan een verlaten restaurant, wat havenofficials - waarvan je je afvraagt wat ze de hele dag te doen hebben - en een kassa van de ferry, is er niet.
De hoofdstad ligt op de berg en dat is 8 km omhoog. Er is geen bus (behalve als de ferry aankomt) en er staan geen taxi's, dat wordt dus liften.

El Sabinar

hangcacti
Aan de kade ligt ook de El Sabinar van twee Zwitsers (Wernie en Denise) die we leerden kennen in Las Palmas en Gomera. Na de Med, waar zij erg enthousiast over zijn, zijn ze in El Hierro aan het verste punt van hun reis gekomen. Hun boot heet namelijk naar een speciale soort boom "de Sabinar", en die groeit alleen op El Hierro. Daar moesten ze dus wel naar toe.
Wernie is ook architect en hij vertelde mij dat ze in Zwitserland onafhankelijk van de gebouwgrootte 15% honorarium krijgen; hij werkte bij een bureau en deed particuliere huizen, kreeg een adres mee en werkte vanuit huis, met een tekenservice van het bureau.
Lang niet gek, salaris verhogingen vroeg hij niet, alleen meer vakantiedagen. Op zijn 45ste had hij zoveel dagen gespaard dat ze er nu met gemak een paar jaar tussen uit kunnen. Dat is dus ook een manier.

De eerste keer gaan we met hen in een huurauto naar boven en verkennen het eiland en de hoofdstad. We zien een aantal leuke gebouwen van een beroemde Spaanse architect (Cesar Menrique), die bij voorkeur gebruik maakt van lokale materialen.

Slow lane

In de stad checken we onze e-mail. Ik krijg op mijn flikker van een vriendje dat ik te weinig laat horen. En probeer dan maar eens uit te leggen dat het cruiser leven hartstikke langzaam gaat, alles kost gewoon veel tijd. Hier in el Hierro bijvoorbeeld is er geen WIFI of internet in de haven en moet je dus acht kilometer omhoog lopen om een internetcafé te bezoeken.
Wat heeft mee gespeeld is het feit dat we na onze aankomst in Gomera en de beslissing om niet, of in ieder geval niet dit jaar, over te steken, we ineens heel erg zijn gaan relaxen. Een grote vermoeidheid maakte zich van ons meester en we kwamen eindelijk tot rust.

We vinden het moeilijk om El Hierro interessant of mooi te vinden. Dit eiland heeft gewoon de pech na La Gomera te komen.

La Palma

We blijven niet erg lang en besluiten naar La Palma te varen, dat schijnt erg mooi te zijn, een mooi groen eiland met wat meer bewoners dan Gomera.
Jammer alleen dat geologen voorspellen dat de westkant van het eiland tussen nu en 500 jaar in de oceaan valt. Er is een zichtbare scheur op het eiland, van vier meter breed en een aantal kilometers lang, die een aantal jaren geleden aanzienlijk kleiner was.
Het wonderlijke is dat de grootste stad en de meeste plantages juist op het stuk staan wat er af gaat vallen. Pessimisten voorspellen overigens dat als de helft in zee valt er een tsunami ontstaat die New York en de rest van de oostkust blank zet. Dat wordt dus afwachten.

De tocht naar Palma is slechts 57 zeemijl en we hebben een knoop of 20 op de kop. Het wordt een heel natte tocht. Ik denk weer eens dat het niet nodig is om een zeilpak aan te trekken. met als gevolg dat ik binnen de kortste keren drijfnat ben. Je begrijpt gewoon niet waar al dat water vandaan komt.
Om een uur of half vijf lopen we Santa Cruz de La Palma binnen. De ingang van de jachthaven ligt echter niet waar de pilot aangeeft. Fred Olsen, de local Ferry magnaat, had kennelijk inzage in de plannen gehad en heeft het voor mekaar gekregen dat ze de ingang van de jachthaven hebben verplaatst. Voor hem gunstiger voor de yachties iets onrustiger.

Geert-Jan en Angelique
We meren met de hek naar de ponton af naast een Nederlandse boot. De Papillon van Geert-Jan en Angelique. 20 ton vooroorlogse scheepsbouwkunst, een oude stalen "bie-oe-tie" die ze zelf wereldzee klaar hebben gemaakt. Banen opgezegd, huis verkocht en tabee.
Een tijdje terug vierden ze in de jachthaven de komst van de vijftienhonderdste bezoeker. Dat waren zij dus, een mooi "marine achtig" schild siert de kajuit, en ze zijn erelid geworden.

Bussen en huurauto's

Door omstandigheden hebben Geert Jan en Angelique vanaf november in La Palma gelegen en weten en kennen de leuke plekjes. Wij nemen dus graag het advies aan waar we de beste en goedkoopste auto kunnen huren.
Helaas pakt dat wat anders uit. We komen er in de onderhandelingen niet uit, omdat wij een veel hogere prijs te horen krijgen dan zij; ik gooi mijn kont tegen de krib en wil hun auto niet meer.
We besluiten de bus te nemen. We komen dus nu op plekken waar ik met een 4-wiel-drijf niet eens in had mogen rijden. De bus stopt om het uur en wisselt dan van chauffeur en of bus. Op een gegeven moment wisselen we naar een kleine vierwiel aangedreven mercedesbus voor zo'n twaalf passagiers. Nu gaan we berggeit-paadjes in, af en op. Op een gegeven moment kijk ik ook maar niet meer naar buiten. En wij moesten zo nodig voorin zitten.
Het wordt een onvergetelijke dag, en het mooiste is natuurlijk dat we anderhalf keer zo veel geld kwijt waren als wanneer we de te dure auto hadden gehuurd. Maar ja principes zijn principes.

Een paar dagen later huren we alsnog bij een ander bureau een auto voor te veel geld, autoverhuur prijzen zijn gevoeliger dan aandelenprijzen. Als er toevallig een cruiseschip in de haven ligt, kun je een goede prijs vergeten.

Wij trekken ons er in ieder geval niets meer van aan en toeren over La Palma of het een lieve lust is. Het is inderdaad erg mooi. Prachtige natuur, je kunt hier fantastische wandelingen maken. Als we bij de vulkaan komen die nog maar een paar jaar geleden (1971) actief was, komt de regen met bakken uit de hemel; dit is geen weer om te wandelen en we besluiten om verder te gaan, geen krater.

Sneeuw

brrr
In de 2e hoofdstad Los Llanos de Aridane, proberen we boot onderdelen te krijgen, maar een 24 volt deklicht lamp is nergens te vinden, laat staan een rubber membraam voor de wc pomp.

Op de terugweg willen we nog een colletje meepakken (La Caldera de Taburiente en de Roqua de la Muchachos), langs het astronomisch observatorium.
Dat wordt een tocht door de mist en de sneeuw. 10 cm sneeuw op de weg, het moet niet gekker worden. We rijden in een totaal verlaten gebied met gladde banden over nauwe bergweggetjes, het moet nu niet verkeerd gaan.

Havana Club

In de Calle Alvarez de Abreu vinden we een Havana Club cafe waar 's zaterdags live Cubaanse muziek wordt gespeeld. Daarvoor hoef je dus echt niet naar de Carieb. Deze locale gasten swingen de sterren van de hemel en erg vroeg schuiven we ons mandje in.

Filmfestival

Wat we niet wisten, maar La Palma kende dit jaar een heus filmfestival. Onze buren Geert-Jan en Angelique hebben namelijk een gigantische verzameling dvd's, waaruit we mochten meegenieten. We hebben geloof ik in veertien dagen tijd 45 speelfilms gezien. Prima tijdverdrijf, zeker gezien de dip in het weer. We zijn dus weer op de hoogte van alle sterren.

Klussen

De rest van de tijd heb ik mij ledig gehouden met het repareren van wat plekjes aan het teakdek, het schot in de doorgang en niet te vergeten mijn favoriete onderdeel de wc pomp.
Na een keer of wat uit en in elkaar, bleek dat in het rubber pompmembraan een scheur zit. Een reparatieset is niet te krijgen op La Palma. Bestellen duurt waarschijnlijk te lang en we willen toch nog naar Tenerife. Voor de tweede keer deze reis doet de reparatieset voor de bijboot wonderen. Extra lagen hypalon op de binnen en buitenkant van het pompmembraan en de pot is met een paar slagen van de pomp weer leeg. We hebben nu in ieder geval de tijd om een reserve membraan te vinden.

Pactor modem

Via Geert-Jan die ook sailmail en dus een pactormodem heeft, proberen we mijn modem uit. Dat wil zeggen met zijn usb naar serieel kabeltje blijkt dat niet mijn modem maar de elektronica in het kabeltje is doorgebrand. Dat is in ieder geval een hele geruststelling. Een paar dagen later brengt een computerman van hen een extra kabeltje mee. Ik ben weer in de lucht met pc8085 apestaartje sailmail. Dus als je alleen tekst wilt mailen is het aardig en voor ons erg makkelijk als je dat adres gebruikt.

Tenerife of La Gomera

Het afscheid van Palma is weer eens heftig, drie weken erg gezellig met Geert-Jan en Angelique, ze gaan bijna weg naar de overkant, en wij willen naar Tenerife.
Zaterdags hebben we een afscheid feestje met z'n vieren bij de Cubaan . Om een uur of half drie rollen we ons mandje in. 's Ochtends handel ik nog wat correspondentie af en om kwart voor een gooien we los.

In de haven is het zo goed als windstil, maar buiten staat al gauw dertig knopen wind; als de sodemieter een rif in het grootzeil getrokken en de kotter ipv de kluiver. We verruimen de koers naar 100 graden en we klokken 8.2 knopen op de GPS. Dat is weer eens zeilen (en dat met een vies onderwaterschip). Na de acceleratiezone neemt de wind af tot een knoop of 15 en met een gezonde 7 knoop vervolgen we onze weg.

We besluiten om niet door te varen naar Tenerife maar een tussenstop te maken in Gomera. De haventarieven op Tenerife zijn de afgelopen periode geëxplodeerd en ze hebben ook een speciale "lighttax" van minimaal 50 € per 8 dagen ingevoerd. Aangezien we de haven van Gomera erg leuk vinden en de verbindingen met Tenerife prima zijn, gaan we vanuit Gomera Tenerife verkennen en onderdelen regelen. In het donker komen we in de ons inmiddels bekende haven van La Gomera aan.

We hebben een geweldig gave zeiltocht gehad. Dit smaakt naar meer.

Vanaf ons Pied-à-Mer Margalliti:
Salut


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 19
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ