Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 20:
April 2007

Expeditie Tuna-factory, ankeren op de oceaan, vluchtelingen, de wet van Goud De Voogd


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 20
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Terug op Gomera

25 maart jl. kwamen we weer terug in La Gomera, na een geweldige zeiltocht uit La Palma. De ontvangst in Gomera is hartverwarmend, zoveel mensen die ons nog kennen. Het lijkt Zierikzee wel.

's Maandags gaan we allereerst een nieuw membraam voor de wc pomp bestellen en Marlec engineering in Engeland berichten waar we zijn zodat ze de onder garantie te leveren regulateur van de windmolen op kunnen sturen. Dat verloopt allemaal goed, behalve het betalen van een rekening via een Spaanse bank. Het lijkt me wat omslachtig: zelfs voor een bedrag van minder dan 100 euro moet ik mijn paspoort laten zien, en worden er talloze papieren ingevuld, terwijl ik geld kom brengen. Enfin alles voor de bureaucratie.

Bemannen op een Bavaria

Nigel en Margaret hebben een aandeel in een nieuwe Bavaria 37 van de Engelse zeilschool, en een van de voordelen daarvan is dat ze, als de boot niet is verhuurd, er zelf gebruik van kunnen maken. Een broer en schoonzus van Nigel zijn op bezoek en de schoonzus heeft nog nooit gezeild. Daar moet dus wat aan gedaan worden, en aan Lau en mij wordt gevraagd om mee te varen.

We hebben veel over Bavaria's gehoord, maar er nog nooit mee gevaren, dus lijkt het ons wel een leerzame ervaring. Ter geruststelling vertelt Nigel dat tijdens de overtocht van de boot uit Palma de Mallorca de stuurstand was losgekomen en dat die toen gespalkt is met een boothaaksteel. Ze hebben de constructie inmiddels zelf verstevigd en Bavaria heeft de constructie op de nieuwe schepen inmiddels aangepast.

Met de acceleratiezones en valwinden vanuit de valei verlaten we de baai bij San Sebastiaan met een puntje genua, voorzichtigheid troef. Niet onverstandig en al snel kijkt Schoonzus steeds rustiger en vindt het zelfs erg leuk. We vertellen er niet bij dat we straks tegen de wind en golven in terug moeten, we zien wel. Ook het grootzeil komt uit de mast en nu gaan we echt lopen. Alles onder controle.

Als de tijd daar is keren we om en gaan hoog aan de wind richting haven. Er staat een knoop of 20 wind bij een knobbelig zeetje. De boot schudt en trilt bij iedere golf die we tegenkomen. Binnen is het een gekraak en gepiep van jewelste. Lau en ik kijken elkaar veelbetekend aan, "hoort dit" of vallen we zo direct uit elkaar? Maar zonder problemen tegen te komen, schuiven we de Veronica weer de box in.
Toch is het een bijzondere ervaring geweest, want als je de stijfheid van de romp van de Margalliti gewend bent dan realiseer je dat aan een aluminium Koopmans een totaal andere ontwerpfilosofie ten grondslag ligt. En die ons meer aanspreekt.

Cesar Menrique

Met de broer en schoonzus van Nigel en Margaret gaan we een excursie maken naar een restaurant project van "Menrique". Cesar Menrique is in de Canarische eilanden een bekende architect. Op vrijwel alle eilanden heeft hij restaurants gebouwd (zie ook het verslag over El Hierro). Gepresenteerd als opleidingsprojecten voor horeca personeel, kregen ze het voor elkaar om op de mooiste plekjes gebruikmakend van lokale materialen mooie gebouwtjes neer te zetten met bloedstollend mooi uitzicht. En door het opleidingskarakter van de projecten kregen ze, jawel, Europese subsidie.
Inmiddels is het opleidingsaspect geschiedenis en zitten er gewone commercile jongens in, maar het eten is er geweldig en we hebben een geweldige middag. Natuurlijk onderwerpen we de constructie aan een nauwkeurig onderzoek.

Cesar Menrique restaurant Gomera Onderzoek van de constructiedetails

Op het eiland Lanzarote, was Menrique ereburger vanwege alle bouwwerken die hij daar heeft gerealiseerd, echter tot overmaat van ramp reed de burgemeester van Lanzarote Menrique naar de eeuwige jachtvelden; wat een dood.

De Tuna Canfactory

Verlaten Tuna-can-factory Inmiddels ben ik er achter wie de eigenaar is van de verlaten tunafabriek in Cala Cantera. De man die het mij vertelt, werkt bij een bank en zal mij bij de eigenaresse introduceren. In de hoofdstraat van San Sebastiaan staat het grote voormalige woonhuis/kantoor er nog steeds puik bij. Als we door de poort binnenkomen komt ons een bediende tegemoet. Mijn contactpersoon doet het woord en we vragen belet bij mevrouw zelf.
Even later worden we in de salon op de eerste verdieping ontvangen. Mevrouw is een oudere statige dame en bijzonder vriendelijk. Na mijn verhaal te hebben gedaan, zegt ze dat ik contact moet opnemen met de "president" van de familie; ik vermoed uit de naam dat dat haar oudste zoon is. Hij gaat over dit soort aangelegenheden.
Voordat ik hem bel wil ik eerst het complex vanaf de kant gezien hebben. We gaan dus een expeditie inplannen. Vanaf het dorpje Alajero is het bereikbaar na een wandeltocht over bergpaadjes van 5,5 uur (ik weet niet eens of dat enkele reis of vv. is, maar in ieder geval te lang). Over zee komend is het zaak dat er niet te veel deining staat. De restanten van een aanlegsteiger zijn niet groot genoeg voor de Margalliti, dus dat wordt een rubberboottochtje vanaf een ankerplaats.

Expeditie naar Valle Gran Rey

Anderhalve week later is het zover, we gaan met twee boten een lang weekend naar een plaatsje in het zuidwesten van het eiland. Nigel en Margaret van de Dunkelly hebben zijn zoon en een vriendje op Paas-bezoek en stellen voor om het weekend wat te gaan duiken, wake/knee-boarden en bbq'n. Wij zijn altijd in voor een feestje en bovendien kunnen we dan op de heen- of terugreis naar Cantera.

Vluchtelingen

In kiellinie varen we de haven van San Sebastiaan uit. Aan het eind van de ferry pier is nogal wat reuring en we varen er langs om te zien wat er aan de hand is. Dit is niet leuk. Zo'n honderd Afrikanen liggen uitgeput op het beton van de kade, in een hoek staat een opblaastent van het Rode Kruis en een sanitair container. De pier is hermetisch afgesloten van de stad door de Guardia Civil. Even verderop wordt een aftandse zeesloep met een kraan uit het water getakeld en op een vrachtwagen gezet. Op de kade ligt ook een stapel bodybacks, gevuld wel te verstaan. Hun reis is ten einde.

Dit is niet alleen een afgrijselijk gezicht maar een enorm probleem. Gewetenloze Afrikanen verkopen een plaats op deze wrakken voor 1000,00 pp (zonder aankomst garantie) dus zo'n tripje levert deze lieden een ton op. Als je hoort hoeveel schepen er per week aankomen op de Canarische eilanden dan moet dat dus een miljoenen business zijn. We hoorden dat er nu speciale satelieten worden gelanceerd om te kunnen achterhalen waar de bootjes vandaan komen. Zodat de mensen kunnen worden teruggestuurd. We fronsen onze wenkbrauwen. Zijn satelieten tegenwoordig zo goedkoop? Wat moet je doen om deze mensen daar in vrede te laten leven? Verplaatsen is immers ook niet de oplossing. Later praten we er met de zoon en zijn vriendje (pubers) van Nigel over. Zij realiseren zich gelukkig erg goed hoe bevoorrecht wij zijn.

Ankeren in de Atlantische oceaan

We ankeren in een baaitje voor de haven van Valle Gran Rey. Alles wat je je voorstelt bij ankeren is hier aanwezig. We liggen met slechts twee boten aan de rand van de oceaan. Een mijl verder uit de kust is het 2 of misschien wel 3 duizend meter diep. Tegen de avond komt er nog een vreemde boot bij. De zonsondergang is spectaculair. Dit is best stoer. En in het begin ook wel spannend, of het anker houdt in de bodem. Voor de genteresseerden: de Margalliti in cruise uitvoering weegt zo'n 14 ton.
We liggen in acht en een halve meter water en steken met een 22 kg anker zo'n 40 meter ketting van 14 mm. Dat ligt als een huis, kan ik nu zeggen. Tegen de avond neemt de wind toe tot zo'n vijfentwintig knopen, maar dat is kortstondig. In het begin houden we ankerwacht en Lau stelt ook in de gps de ankerwacht functie in. Na een uur of wat geloven we het wel en gaan alsnog rustig slapen. Door het geschommel val je vanzelf in slaap.

De volgende dag gaan we met Nigel en Margaret naar de wal om inkopen te doen, voor de bbq die avond aan boord van de Dunkelly. Het dorpje Valle Gran Rey is erg aardig. Alleen er wonen inmiddels zoveel Duitsers dat het evenwicht verstoord overkomt. Als niet Spanjaard word je eerst in het Duits aangesproken, en mij lijkt dat niet goed.

Wakeboarden

's Middags word ik uitgedaagd om te gaan wakeboarden: met je knien in een paar knikkerkuiltjes van een te klein surfplankje. Je voelt natuurlijk al waar dit naar toe gaat. Ik kom nog wel het water uit, maar echt erop, gaat niet lukken. Telkens als ik mij uit het water trek en mijn knien optrek gaat het miniplankje uit balans en schiet ik als een paravaan de diepte in. Ook wel leuk spelen, maar niet de bedoeling. Lau staat in de aanslag met de foto-kameraad maar het enige wat er te zien is zijn grote plonsen water.
Het bbq'n gaat een stuk beter en is erg leuk met een buiten boord hangend apparaat.
De enige foto van Jaap met wakeboard boven water bbq bij Valle Gran Rey


La Cantera

Zondags varen we terug en maken een stop in La Cantera We gaan voor anker in het baaitje voor de tuna canfactory. Het is er erg onrustig met veel deining. Lau blijft aan boord en ik haal de boys op van de Dunkelly. Twee gastjes van veertien, dus dat is lachen op onze "Robinson expeditie".
In het verlaten complex staan nog oude machines, een oude n-cilinder Lister dieselmotor voor het aandrijven van de machines en een hoop bijgebouwen deels tegen de rots aangebouwd en deels rond het "can"gedeelte. Uit het grote huis van de plantmanager zijn bijna alle oude houten vloeren gesloopt. Van het hele complex zijn eigenlijk alleen de muren de moeite waard en uiteraard de plek.
Maar wat een werk te doen. Dit ziet er mooi maar zeer moeilijk uit. Alles moet over zee worden aangevoerd. Hier moet nog heel wat over nagedacht worden.

Cruising life

Terug in San Sebastiaan hervatten wij ons "gewone" cruising leven. We doen onderhoud aan de boot, we monteren gearriveerde reserveonderdelen en eigenlijk doet alles het nu weer. Ik repareer een oude schadeplek aan het teakdek die kort gelden was gaan lekken. Bij die reparatie stel ik vast dat het teakhout dat ik gekocht heb bij Standfast (en daar gebruikt wordt om nieuwe dekken te leggen), dunner is dan ons teakdek na 28 jaar gebruik. Dat betekent dus dat we er gerust nog twee a drie mm af kunnen schuren, en opnieuw kunnen rubberen.
Het weer en dus ook de temperatuur nemen de laatste week trouwens steeds meer toe en de dektent voor de kuip komt uit het "ruim". Elke keer valt het weer op hoe goed de Margalliti was uitgerust toen wij haar kochten.

Kakkerlakken en Muskieten

productie muskietengaas En van de onvermijdelijke ongenoegens tijdens het cruisen zijn de muskieten en kakkerklakken. Wij doen consequent de schoenen uit als we van het land komen en ook worden de zolen van de schoenen voordat we aan dek stappen met water schoon gespoeld, of het afdoende werkt weet je pas te laat, maar tot nu toe gaat het redelijk goed. Nu het warmer wordt heb ik de laatste dagen last gehad van muggen; hele kleine gemene muggenbeten verstoren mijn nachtrust. Lau heeft nu van meegenomen materiaal en resterende zeilelastieken op alle luiken wegneembare gaasnetten gemaakt. Dat gaat een enorme verbetering van de nachtrust brengen.

Afgelopen dagen hebben we ook wat last gehad van een soort jonge vliegende kakkerlakken. En tegelijk weliswaar maar we zijn er direct met volle inzet tegenaan gegaan. Alles van z'n plaats en ieder papiertje, mapje, busje en verpakkinkje schoongemaakt met chloorwater. Een soort voorjaarsschoonmaak, maar dan midden in de nacht.
Nu maar afwachten hoelang we het echt kakkerlak vrij kunnen houden.

Skype

Een van de gadgets die ik nog moest ontdekken was het gebruik van skype . En als je eenmaal de smaak te pakken hebt, wordt het steeds leuker. Nu nog het cameraatje monteren.
Als je skype hebt geef dan even je skypeadres door per email. Je weet nooit of ik gelijk met jullie on line ben. Laats werd ik per skype overvallen door mijn zusje Pietha, na acht maanden is het natuurlijk hartstikke leuk om je zus uitgebreid te spreken.

Bijbootje

We gaan deze week ook op stap met de bijboot. Ik doe een poging om het motortje te servicen maar verder dan een keer uit en in elkaar zetten van de carburateur kom ik niet. Eerst maar eens reserveonderdelen lokaliseren. Er is iets geks mee aan de hand. Als je vol gas vaart en de gashandel helemaal terug draait, slaat de motor af. Als er iemand is die weet wat ik dan moet repareren of schoonmaken, houd ik mij aanbevolen. Het is een mariner 4 pk vier takt motortje. In het uiterste geval zit er niets anders op dan de beste mecanicien uit Nederland die ik ken, speciaal in te vliegen (n keer raden wie dat is).

Reisplan

Zoals het er nu uit ziet gaan we de eerste tweede week van mei richting Madeira. Misschien dat er dan nog familie langs komt en daarna zo tegen eind mei begin juni gaan we kijken of een tocht naar de Azoren haalbaar is. Het zou natuurlijk het einde zijn om alle vrienden die wel in de Carieb zijn geweest, en dan op de terugweg zijn, in Horta te ontmoeten. We hebben in ieder geval een "verlovings" feestje tegoed met Edo en Marieke (rondje Klef.nl), en ook een weerzien met de Wateraap en de Lahaina zou erg leuk zijn. De anderen gaan geloof ik veel verder. Om de Daliance te zien zullen we moeten oversteken en naar Boston varen, dus dat zit er voorlopig nog niet in. Ik denk wel dat het trouwpartijtje volgend jaar van "de Klef Kroew" een aardige reunie gaat worden. De Papillion (Geert-Jan en Angelique) is pas net weg naar de overkant en gaat bovendien richting verweggistan. Net zoals de Mama Cocha trouwens. De bemanning van de Flyer II is even in Belgi geweest en komt nu gelukkig weer terug naar de Canaries om hun reis voort te zetten. En heel misschien komt de Scorpio van Dick en Janneke richting Canaries. Zou leuk zijn (Janneke het is hier echt heel mooi, en je bent zo in Nederland bij de kleinkinderen).

3S / T = C   De wet van Goud De Voogd

We hebben inmiddels een variant op de wet van Boyle Gay Lussac ontdekt. 3S / T = c ofwel: (Sailing + Sightseeing + Socializing) gedeeld door Temperatuur = Constant. Op dit moment zijn wij vooral met de laatste twee S-en bezig. Maar aangezien T rap begint te stijgen, wordt binnenkort de eerste S weer opportuun!

Niet vergeten

Met al die avonturen en nieuwe mensen zou je haast denken dat we jullie aan het thuisfront vergeten. Niets is minder waar. We willen graag iedereen in Zierikzee onze beste wensen voor het komende vaarseizoen geven. We missen onze vrijdagavonden met de haringmaatjes en de gezelligheid in het clubhuis en op de steiger.
Hoe is het met de Muldertjes; varen ze al weer? En Marco en Tineke met hun nieuwe schip, en Agmet Jan in de spoelkeuken, en Evert C.S. die met de AnneMazurka natuurlijk grote concurrentie heeft gekregen van Ton en Mieke in hun goudengarnaalwinnende Koopmans, het wordt afwachten of Teun/ Michiel en Willem/Martine daar tegen op kunnen. En Dr en Ingrid (ik ben je e-mail adres kwijt en heb een heleboel nieuwe weersites). En Norbert en Marijke, en niet te vergeten "gouden handjes" Sjaak en "smiling" Amanda, en Ben en Popeye en trouwens alle anderen waar het telkens zo gezellig mee was. Dat alles natuurlijk onder de bezielende aanvoering van Harry en Ingrid (en waarschijnlijk inmiddels ook Janthe en Guus.) Dit gezellige zooitje kom je onderweg niet tegen. En dat zijn wij niet vergeten.

Maar voor ik sentimenteel word:
Salut vanaf ons Pied--Mer


terug naar boven



meer foto's bij BvZ 20
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ