Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 23:
Juli 2007

Terceira, Fiesta, stierenhollen


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BvZ 23
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



En jaar aflandig

Het is vandaag precies een jaar geleden dat we met Harry en Ingrid op de steiger van WVZierikzee vaarwel stonden te snotteren, klaar om te vertrekken. Je mag wel zeggen dat dit eerste jaar is omgevlogen.

Met terugkerende regelmaat wordt ons gevraagd wat we zo de hele dag doen. Dat schijnt lastig uit te leggen te zijn, maar in het kort komt het erop neer dat we 'leven', net als gewone mensen, weliswaar zonder betaald werk, maar toch. Alleen kost alles wat je wilt doen veel meer tijd dan in een regulier walleven.

Zo ook het onderhoud. Ondanks dat de verhalen over ontbrekende onderdelen soms meer op een detective lijken, is de Margalliti een heel best schip waardoor het uiteindelijk nog wel meevalt.

Eigenlijk is onze grootste bron van ergernis tot nu toe de communicatie geweest. Je kunt natuurlijk doen of je niet meer bestaat, maar daar voelen wij ons niet gelukkig mee. We willen graag contact houden met het thuisfront.

Een aantal mogelijkheden staat daarvoor ter beschikking: internet, e-mail, mobiele telefoon, ssb zender met Pactor modem voor e-mail verkeer. En uiteraard de laptops. Een oude met windows 98 en een nagelnieuwe met Windows XP. Kortom er zijn een hoop verschillen die het onderling communiceren kunnen tegenwerken. En dat doen ze dan ook.
We zijn weliswaar een lichtjaar vooruit gesprongen met de nieuwe laptop, maar internet verbindingen staan daar los van, evenals tijdverschillen, en openingstijden van internet stations. En dan heb ik het nog niet eens over onze (inmiddels oude) internet provider: Planet (de slechtste van Nederland als je naar het buitenland wilt). Bereikbaarheid: nul, service: nul, klantvriendelijkheid: nul.
Kortom wij zijn geen vrienden meer van Planet internet.

Naast deze technische rimpelingen in de zee van onze rust besteden we ook veel tijd aan sociale contacten, de site-seeing modules, het lezen van boeken, en tenslotte: we denken na (wie had dat gedacht).
'Waar moet dat heen, hoe zal dat gaan, waar komt die rotzooi toch vandaan' Kees van Kooten

Je vraagt je misschien af waar we de tijd vandaan halen om te varen. Om het zicht daarop te vereenvoudigen hebben we de nu vernieuwde website voorzien van handige kaartjes en tabellen. Check: 'logboek - route'.
Hierin zijn de verschillende etappes en afstanden te zien. Misschien krijgen we in de toekomst de koppeling met Google plaatjes ook nog voor elkaar maar Ralph en Axel gebruikten daarvoor een programma (FLASH) dat gebruikersvriendelijker is dan de programmataal waar Laura gebruik van maakt (HTML).

Sinds een weekje zijn we weer in de lucht met nieuwe e-mail adressen en onze website. Laura is nu hard aan het werk om alle veranderingen, waar we in het afgelopen jaar aan hebben gedacht, tot stand te brengen. Dat is veel, heel veel werk, en het lieve kind maakt op het moment werkdagen van minimaal 12 uur achter de computer. Ik hobbel er een beetje omheen met een oliekannetje spijzen en dranken om deze menselijke machine aan de praat te houden. Maar het wordt mooi.

We gaan nu dus weer terug naar het moment waar we jullie hebben achtergelaten in ons sprookje. Ons avontuur op de Azoren begon op Santa Maria en Terceira (zie BvZ 22). Dus voor we uit Ponta Delgada weg varen, dat verhaal moet de lucht in.

Terceira, het vervolg: v.a. 20 juni 2007

Veertien dagen zijn we al weer op Terceira, en we hebben nog steeds niet het idee dat we de stad, laat staan het eiland kennen. Heel erg thuis voelen we ons nog niet in Angra. De stad is prachtig, na de aardbeving in 1980 is het centrum met veel liefde gerestaureerd en daar waar men nieuwe gebouwen heeft gemaakt is dat met respect voor wat er al was gebeurd. Een naar mijn mening geslaagde combinatie van oud en nieuw.

havenkantoor Het havenkantoor, het restaurant en een zalencomplexje, dat tegen de heuvelwand is gebouwd, zijn nagelnieuw en vormen met hun moderne witte architectuur een mooi verlengstuk van de altijd immense kademuren die nodig zijn om de havens te beschermen tegen de zee.
Boven de heuvelwand ontvouwt zich het "oude" centrum van Angra do Heroismo. Angra is een relatief grote stad en het duurt dus langer voordat je je draai weer hebt gevonden. De bakker, de slager, de supermarkt, een krantje (niet te krijgen overigens), een chandlery, en niet te vergeten een gezellige havenkroeg en een dito restaurant. Als je die gevonden hebt komt de rest vanzelf.

Een goede bakker ontdek ik het eerst. "O Forno" halverwege links in 'leftstreet' *. Goddelijk lekkere broodjes en zoetwaren komen er uit de ovens, en tussen de middag heerlijke hartige gerechten. In de kwaliteit van de zoetwaren doet het in de verte denken aan Denemarken.
* In een nieuwe stad noemen we de eerste hoofdstraat die je tegenkomt "middle street", rechts daarvan loopt dan "rightstreet" en dit kan geen verrassing zijn: links de "leftstreet". Erg handig onder fellow Zilties.

Hondenhok

Na enige dagen "basecamp" verkennen wordt het tijd om onze vleugels uit te slaan, we doen dat bij voorkeur met een huurauto. Verschillende aanbieders worden onderzocht en we maken een keuze voor een bedrijf met een Citroen diesel voor de helft van het geld van alle andere aanbieders. Een half uur later sturen we onze nieuwe bolide over de kinderkopjes de straat uit. Slechts twee stoelen en een hondenrek ter afscheiding van het laadruim doen het ergste vermoeden.
Klopt. Voor het einde van de straat begrijpen we waarom deze voiture zo scherp is geprijsd. Hij rammelt als een mislukt hondenhok, maar rijdt verder zonder enig probleem.

Zoals gebruikelijk neemt Laura de navigatie voor haar rekening en we beginnen met een rondje Monte Brasil. Dat is de berg in de vorm van een vrouwenboezem juist voor de havenentree. In de cleavage hebben de Spanjaarden ooit een fort gebouwd ter verdediging van de stad.
Op de top staat een groot kruisbeeld dat de stad moet beschermen tegen kwade geesten en vijanden. Waarschijnlijk niet helemaal zeker van de effectieve werking van dit beeld hebben ze er voor de zekerheid ook maar een batterij luchtafweergeschut naast gebouwd. We zijn uiteraard diep onder de indruk van dit blijk van vertrouwen in de Heer.

We rijden 'met de klok mee' de stad uit om het eiland te verkennen. Op deze manier zit Laura als bijrijder aan de kant die niet het ravijn of de afgrond inkijkt. Dat maakt mijn leven als chauffeur een stuk rustiger.

De buitenwijk van Angra kent talloze fantastische plekken met geweldig uitzicht over de stad, de zee en het eiland Sao Jorge dat met helder weer goed is te zien. We fantaseren er natuurlijk weer lustig op los. Nu dat Laura weet dat ik niet direct tot aanschaf overga, fantaseert ze enthousiast mee. Dat is natuurlijk geweldig leuk, en zo komen we er ook achter wat de minder leuke kanten van een locatie zijn. Bovendien trainen we onszelf in het helder krijgen van wat we willen en kunnen. Het zal op een gegeven moment vast wel duidelijk worden.

Furnas


Rook uit de aarde

Furnas do Enxofre


Het eiland is wonderschoon, prachtige wegen langs de Serra de Santa Barbara, met een bebossing en niet te missen Hortensiae. Alsof alle wegen door de tuinman zijn aangelegd en onderhouden. Uiteraard bezoeken we de in alle toeristengidsen vermeldde Furnas do Enxofre. Voor ons Nederlanders een bizar verschijnsel, een open wond van de Aarde waaruit voortdurende zwaveldampen en pruttelende geluidjes ontsnappen. Je moet er niet aan denken dat de Aarde ineens moet niezen.

Een paar kilometer verder kan je een niet meer actieve krater bezoeken. Eind 19 de eeuw vonden wetenschappers deze in de grond verborgen lege krater. In de loop van de jaren is er natuurlijk veel onderzoek aan gedaan en de laatste decennia is de krater voor toeristen toegankelijk gemaakt met trappen, verlichting en psychedelische muziek. Je kunt ongeveer 100 meter afdalen, en gelukkig is er halverwege de 100 meter een fantastisch mooi "terras" van waar je de rest erg goed kon zien.

Na deze natuurhistorische praktijkles is het de hoogste tijd om de lokale golfclub aan een eerste inspectie te onderwerpen. We hebben weliswaar geen stokken aan boord, maar je kunt maar beter weten over welke faciliteiten de eilanden beschikken. Als we het terrein oprijden is het eerste dat opvalt de Europese vlag, geschilderd op een bouwbord; de golf wordt met onze belastingcentjes voorzien van een 'health en training spa' van een formaat waar ze zich in Rotterdam niet voor zouden schamen. Toch wel fijn dat we regelmatig in staat zijn zoveel van onze euro belasting bijdragen te genieten.

Uitgeput van alle indrukken zoeken we haven weer op. De tweede dag gaan we vroeg op pad naar Praia da Vitoria, De Helena Christina van Aad en Hella Twigt staat inmiddels op de kant. Als we op de romp kloppen worden we al snel a/b uitgenodigd en vallen met onze neus in de lunchboter. Aad staat, zoals hij zelf zegt, graag op "TX"* dus we hebben een genoeglijke middag met veel verhalen.
*TX is de aanduiding voor de zendmodus van een SSB zend-/ontvangtoestel.

De terugweg voert zoals te doen gebruikelijk langs de zuidoost kust, bij voorkeur natuurlijk langs de kleinste weggetjes en is met geen pen te beschrijven zo mooi.

De laatste morgen van ons huurcontract is druk, we scheuren met wel 80 km/uur nog een keer naar Praia om er zekeringen voor de stuurautomaat te kopen, en komen via via terecht bij een oude dame wier inwonende zoon (een jaartje of veertig) electrotechnicus is en op de Amerikaanse basis alle computers onderhoud. Alle Amerikaanse credits hangen natuurlijk ingelijst aan de muur, voor zover er tenminste nog plaats is tussen de kasten met onderdelen. Uiteraard komen daar ten langen leste de zo vel begeerde 5 Ampere langzame zekeringen boven tafel. Ik koop zijn hele voorraad van 5 stuks.
Twee straten verder, weet 'hij' me te vertellen, is er nog een 'nerd' die er misschien ook nog enkele heeft. Dat klopt en ook die voorraad kopen we in het geheel. Nu kunnen we tenminste rustig uitzoeken waarom de zekeringen van de stuurautomaat doorbranden.
Overigens is dat een verhaal apart wat zich beter, of in het geheel niet, leent voor een behandeling in de afdeling 'het schip'.

Nadat we de zekeringen hebben verworven willen we het stukje bebouwing direct west van Angra nog eens rustig onderzoeken op woonmogelijkheden. En tot slot de verplichtte gang naar de grootste supermarkt om, met auto, flessen water, sinasappelsap, cola en wijn in te slaan.

Op de terugweg krijgen we een sms-je van de Witte Raaf, zo kunnen we op tijd aan de kade staan om een lijntje op te pakken.

Fiesta de Tourada do Cordo

Kephri-crew
In Angra gaan de voorbereidingen voor het grote volksfeest gewoon door. Optochten in het kader van het thema over de Portugese invloed over de wereld en de vriendschapsbanden met Macao, Bahia, India, Canada en de Azoren. Debbie en Dunclan van de Ierse boot Kephri raden ons aan om niet weg te gaan.


Wij gaan de Margalliti pavoiseren en de Witte Raaf en de Kephri doen ook meteen mee. Goed voorbeeld doet goed volgen en voor het feest goed en wel is begonnen liggen minstens twintig schepen er gepavoiseerd bij. De jachthaven ziet er nu ook feestelijk uit.

De etalages in de stad zijn ingericht met het thema van de zeevarende Portugezen in gedachten. Daarnaast wordt er in de zomer so-wie-so aandacht besteed aan allerlei heiligen. Twee avonden optocht; om zes uur 's avonds worden de straten afgezet en komen er arbeiders van gemeentewerken met vrachtwagens vol met rood vilttapijt. Kilometers straat worden in een paar uur tijd bekleed met rode loper. Om een uur of tien begint dan de optocht met verkleedde groepen mensen die nog het meest doen denken aan de in Zuid Nederland bekende carnavalsgroepen . Iedere groep heeft een thema opgepakt uit de vrienden- en stedenbanden.

Fantastisch is de Chinese drakendans groep. Wij hebben een plaatsje langs het traject gevonden waar ook televisie camera's staan. Geen enkele groep slaat de mogelijkheid over zich voor de tv te profileren. Duizenden mensen bevolken de straten van jong tot oud en tot diep in de nacht. De tweede avond is er een optocht met folkloristische dans- en muziek groepen.
Wat ons het meeste opvalt tijdens dit festijn is dat er geen onvertogen woord valt, geen gebral of agressiviteit, alleen maar gezellige feestvierders. Het feest op Terceira trekt mensen van de hele archipel aan. Zelfs geemigreerde Azorianen komen er voor terug.

Stierenhollen

De dagen worden gevuld met 'stieren in de straat' festijn. Iedere wijk in de stad heeft zo dagen. Bewoners van een straat eten met elkaar aan lange tafels in de straat en aan het eind van de middag wordt een deel van de straten in een wijk afgezet en worden de stieren aan een dik touw een voor een losgelaten. Een stier gaat ongeveer 20 minuten mee. En wordt een beetje opgejut door jongens met paraplu's en kartonnen schilden. De hoorns van de stier zijn bekleed met een soort zilveren doppen, die de ergste scherpte eraf halen.
Maar ik verzeker je als de stier je te pakken krijgt is het weliswaar niet direct dodelijk, maar zonder blauwe plekken en een paar kneuzingen ga je dan niet naar huis.

Het is een groot volksfeest. Het loslaten van de stier wordt aangekondigd met een grote knal van een vuurpijl. Twintig minuten later volgt er een dubbele knal als de stier weer in z'n hok zit. Dan volgt een pauze om versnaperingen van de straatventers te kopen, en na ongeveer een halfuurtje volgt dan de volgende stier. Na bij de eerste stier de zaak aangezien te hebben, waag ik mij bij de tweede stier op straat. Nog wat voorzichtig verdwijn ik achter een beschermschot als de stier zo'n twintig meter van me vandaan is. Ik vind dit erg opwindend.

De volgende dag gaan we met Jan en Joanneke naar het stierenfeest in het centrum. Hier worden zes stieren tegelijk losgelaten. Ik verlaat de kijktribunes en waag me weer op straat. Met zes stieren moet je natuurlijk wel goed om je heen blijven kijken, maar er zijn zo veel bomen en straatlantaarns dat met mijn ervaring met koeien op de Heivelden het vooral leuk is om op tijd een paar stappen opzij te doen.

We kunnen er geen genoeg van krijgen en besluiten anderendaags naar het feest op het industrieterrein te gaan. De ondernemersvereniging heeft hele beste stieren besteld en het gaat er goed tegenaan. Jan en ik lopen samen over straat en we lopen ver vooraan, je kunt beter zelf aan de kant stappen dan door een horde bange mannen onder de voet te worden gelopen. Samen kijken we steeds goed naar ontsnappingsruimte. Laura staat achter een muur en waant zich veilig; op een moment besluit de stier echter om over het muurtje te springen en moet ze alsnog voor haar leven rennen.
We komen bij elk festijn Declan tegen die er ook geen genoeg van kan krijgen. Hij heeft besloten niet meer over dolfijnen te schrijven, maar louter over stieren.

De dagen vliegen om. We treden als aankomend touring guide op voor Jan en Joanneke bij een rondrit over het eiland. Op de terugweg zien we in de verte een paar schepen aankomen, we weten dat de Klef onderweg is van Horta voor het weerzien met de "Dutch Gang". Als we terug zijn in Angra roepen we per vhf de Klef op. Edo reageert direct Vlak daarna nemen we de touwtjes aan. Ook de Wateraap met Sylvia en Pascal komen aan. Het weerzien is hartverwarmend. In december 2006 namen we afscheid in Las Palmas. We hebben toen gedacht dat we elkaar in de Carieb weer zouden zien. Toen dat niet ging lukken hebben wij gezegd dat we wilden proberen naar de Azoren te komen. Een soort mini rondje Atlantic.

's Avonds aan boord met de Witte Raaf en de Wateraap erbij wordt verlaat "de Mid Atlantic verloving" van Edo en Marieke gevierd. We hadden per e-mail wat Delfts lopen brallen over emmers bier enzo. Dus met een viertal design koelemmers viel die belofte van mij prima na te komen. Jammer dat Marco en Holly er niet bij waren. We zien nu alleen nog maar foto's van 2/3 van de Dutch Gang.

De dagen erna volgen elkaar op met toeristische activiteiten. Jan en Joanneke vertrekken naar Horta en wij gaan met de Klef via Graciosa richting Faial en Pico.

Voor nu Salut vanaf ons Pied Mer.




terug naar boven



meer foto's bij BvZ 23
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ