Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 25:
Augustus 2007

Sao Miguel, tandwielkast


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BVZ 25
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Vertrek uit Faial

Ons zeilend vertrek uit Faial verloopt model, na afgerekend te hebben vaart Laura de boot los van de kant en de voorhaven in. Ik berg de lijnen en de stootwillen op, en mag dan de zeilen hijsen. Als het even kan wil ik graag alles hebben staan voordat de zeegang vat krijgt op de boot. Bovendien moet dat ook vloeiend gaan want met zo'n mooi schip wil je niet dat het uitvoeren van de zeilhandelingen er rommelig uitzien. Deze keer geef ik onszelf een negen.

Aan het einde van de grote muur vallen we af en direct schieten we richting Pico. De Margalliti heeft er zin in, en met 7.7 knopen (wellicht een beetje stroom mee) verdwijnt Faial snel richting de horizon. Als we in de luwte van Pico komen wordt het allemaal even minder, totdat er een zak met wind van de bergen ons aanvalt. Margalliti zet zich schrap en peert er met 8,5 knoop vandoor. Dat was enige tijd geleden. Als om een uur of vier de wind op is. Besluiten we toch maar op de motor uit de windstilte achter het eiland te varen.

Stuurkolom

Inmiddels komen er onrustbarende geluiden uit de tandwielkast onder de stuurkolom. Dat was het laatste onderdeel van onze stuurinstallatie dat ik nog niet onderhanden heb gehad. We schakelen de stuurautomaat uit en op de hand sturend lijkt het te gaan. Mijn hersens maken overuren om na te gaan wat er van binnen kapot kan zijn. Te oordelen naar de geluiden is er iets met de tandwielen in de overbrenging van de stuurkolom naar het roerkwadrant.
Ik heb het afgelopen jaar inmiddels zo vaak naar deze onderdelen gekeken dat ik een plan maak om te kunnen blijven sturen mocht deze tandwielkast komen vast te zitten. Binnen hebben we een hydraulisch bekrachtigd stuurwiel waarvan de cilinder direct op de roerkoning is aangesloten. Als ik dus de verbinding tussen de stuurkolom/stuurautomaat en de roerkoning los maak, kunnen we zonder problemen verder. Het is maar 150 mijl dus we besluiten op de hand sturend door te gaan. In Sao Miguel is bovendien veel meer te krijgen.

Bumpy nacht

Die nacht is de zee erg onrustig en met 7,5 knoop snelheid moet je je goed vasthouden. Eten koken of koffie zetten is te gevaarlijk. Het wordt dus vooruit gemaakte gehaktballetjes en nescafé. Het is maar één dagje. Om kwart over twee 's middags lopen we Ponta Delgada aan. 26 uur over ca 150 mijl. Het zal dat handsturen wel zijn!

Ponta Delgada

Jan en Joaneke begroeten ons bij de receptie. Ze kunnen ons precies te vertellen waar we boodschappen kunnen doen. Dat schiet tenminste op. We borrelen en praten bij op de Witte Raaf. Jan is al een week bezig een op de werf verkeerd gemonteerd waterdicht schot in de voorpiek te repareren. Op het traject Faial - Sao Miguel, moesten ze ieder half uur pompen, en zo wil je niet de oceaan op, laat staan over. Het blijkt dat een schot met bouten is vastgezet zonder kit of rubber afdichting. Eigenlijk is het verschrikkelijk dat de werven zo nonchalant omgaan met essentiële onderdelen.
IK bespreek met Jan mijn stuurkolom problemen, en hij ondersteunt mijn analyse dat er iets met de tandwielen in de tandwielkast fout zit. Morgen eerste werk.

Scheepsreparatiewerf De Voogd (gespecialiseerd in oude schepen)

's Nachts lig ik in gedachten de demontagemethode uit te denken. Wat moet ik markeren en opmeten voordat ik het los haal, wat voor gereedschap heb ik nodig, hoe kom ik overal ondersteboven en/of achterstevoren bij. Hoe vang ik het gewicht van 20 kg aluminium op, en meer van dat soort vragen. Als ik er niet meer uit kom, denk ik aan Steven, hoe zou die het aanpakken: waarschijnlijk rustig, methodisch, moeilijkste eerst, en met het idee: 'het is ook door gewone mensen gemaakt'. Niks aan de hand dus, gewoon gaan slapen.

De volgende morgen haal ik vol goede moed de tandwielkast onder de stuurkolom vandaan. De fiets wordt uitgepakt en ik ga met een AH tas en 20 kilo aluminium op weg naar het haven industrieterrein. Bij de machinefabriek aangekomen blijkt dat ze die dag dicht gaan voor een maand zomervakantie, dat heb ik weer. Het magazijn blijft echter open. Een klant biedt aan mijn bak mee te nemen en op te knappen, maar inmiddels wijs geworden, besluit ik dat ik alles zelf wil kunnen zien. Daar begint deze man echter niet aan. Ik vertrek.

Verderop ligt een bedrijf dat de containerkranen van de haven exploiteert. Die hebben vast een werkplaats. Ik vraag of ik mijn tandwielkast uit elkaar mag halen wegens het sleutelverbod in de marina i.v.m. olievervuiling. Ik krijg mijn eigen werkbank, gereedschapswagen, poelietrekkers en ontvetbak, en ben helemaal blij, zo kan ik het ook. Als ik een werkbankje met losse onderdelen heb, blijken er twee lagers vergaan en van één tandwiel twee tanden gebroken. De lagers en de asafdichtingen haal ik bij mijn eerste adres en daar is een man die weet waar ze tandwielen kunnen draaien. Mijn fietsje gaat achterin de bus en wij het achterland in. Hij gaat mij niet terug brengen maar het is maar tien kilometer naar beneden.

De chef werkplaats maakt een offerte op de achterkant van een sigarendoos, 90 € ex btw voor een rvs as met tandwiel. En: morgen klaar. Wie wordt hier niet blij van. De volgende morgen haal ik eerst mijn losse onderdelen op bij de containerjongens, vervolgens fiets ik een colletje van de eerste categorie op. Helaas zijn er geen Nederlanders om mij aan te moedigen. Maar het idee dat mijn stuurkolom straks voor zeg € 100 gerepareerd is, geeft mij vleugels. Samen met de machinebankwerker zetten we de tandwielkast weer in elkaar.

Terug aan boord zit alles aan het eind van de middag weer gemonteerd. De volgende dag doe ik de fijn afstelling van het stuurwiel in de kuip en de Neco stuurautomaat. Het hele systeem voelt erg goed en spelingvrij aan. Zo mooi heeft het nog nooit gedraaid. Dit is een belangrijke stap vooruit.

Excursietijd

Lagoa nr 3 Na alle reparaties en verwikkelingen is het de hoogste tijd om het eiland te verkennen. We hebben inmiddels heel wat verschillende huurautootjes geprobeerd en ik rijd in de bergen het liefste met een VW Polo. Bij de plaatselijke VW-dealer vraag ik wie deze superauto's verhuurd en ze zijn daar kennelijk zo blij mee dat ze een verhuurbedrijf opbellen en een Polo voor ons reserveren.

Als we de volgende dag ons Polootje komen halen, blijkt dat ze alleen een Rover 3 serie voor ons hebben. Cruising live is niet makkelijk. Ik ben niet blij maar we hebben ons verheugd op een dagje uit, dus ik neem hem toch maar mee. Als we na een half uur rijden ons eerste fotomoment hebben en om het wagentje heen lopen, missen we een tankdopklepje. We lopen het pad terug, maar natuurlijk nergens te vinden. We rijden maar verder. Schade 77 euro.

Het eiland Sao Miguel is echt prachtig, geweldig grote meren in kraters met huizen eromheen. Prachtige planten en veel rust. Vriendelijke mensen, mooie natuur, we begrijpen niet waarom in de pilots dit als het minste eiland wordt gezien. We komen ook bij het Lagoa das Furnas, volgens Marieke (Klef) staat hier een leuk projectje. Het kerkje is echter niet buiten gebruik en behoort toe aan mensen die ernaast wonen. Het roze sprookjeshuis is in gebruik als bed and breakfast.

We lopen het zandpad langs de lagoa helemaal af en komen terecht in een volgend sprookje. Bij navraag blijkt dit het weekendhuis te zijn van de gouverneur van dit deel van het eiland. Dit is duidelijk de streek voor de rich and famous van Sao Miguel. Ponta Delgada mag dan een grote stad met de bijbehorende voor- en nadelen de rest van het eiland is toch wel erg mooi.

Subliem hek

Bed and Breakfast


We stoppen natuurlijk voor het maken van een enige vakantie foto van Laura in/bij waterval. En ook de open aarde met zwavel dampen ontkomt niet aan onze onlesbare belangstelling. Helaas voor de vele toeristenstalletjes hebben we aan visuele indrukken genoeg. de Cisne

Naaimachine

In de stad ontdekken we een singer dealer en met de oude van Joaneke hebben we een inruilobject. Laura koopt haar eerste nieuwe naaimachine. Bij gebrek aan een Nederlandse of Engelse handleiding krijgen we les in de winkel. Diezelfde dag nog heb ik een nieuwe korte broek, twee gordijntjes en vier kussens. Dat is nog eens return on investment.

Deens opleidingsschip

In de haven voor grote schepen ligt al enige dagen een Deense driemaster voor de kade. Ad van de Schoonheyt komt ons vertellen dat het schip de volgende middag bezichtigd kan worden. Met onze herinneringen aan het varen op de driemastbark Europa willen we zo'n uitje natuurlijk niet missen.
De Danmark is het opleidingsschip van de Deense koopvaardij. Het ziet er erg goed onderhouden uit. Iedereen spreekt meer of minder engels, en de bemanning is 100 % gemengd. Ook op de slaapzalen waar zo' n tachtig matrozen, jongens en meisjes, in hangmatten tegen elkaar aan liggen. Moet de Nederlandse Marine leiding eens een kijkje nemen. Die komen met een hartverzakking terug in Den Haag. Huisvlijt

Buurman

Onze buurman is een jonge Azoreaan, die een houten scheepje heeft gekocht. Hij heeft het erg getroffen, want z'n vader is gepensioneerd en besteed al z'n vrije tijd aan het opknappen ervan. Aan mij wordt gevraagd advies te geven over de kleuren van het schilderwerk en Laura bewonderd de uitvoering ervan. Ook over het staand en lopend want wordt onze mening op prijs gesteld.

Als ik op zoek moet gaan naar allerlei moeilijke onderdelen, rijdt Manuel, de vader mij graag rond. Dat scheelt een hoop zoeken en fietsen.

Natte dromen

We gaan ons voorbereiden op de volgende oversteek. Sao Miguel - Madeira: 530 mijl of wel 980 km. Bij dit soort afstanden lopen we alles na, verstaging, zeilen, dekbeslag, motor, enzovoort. Natuurlijk ook de voorraden. Het is weliswaar geen oceaan oversteek maar een dag of vier à vijf minstens, en wat als je weg kwijt raakt.
En natuurlijk moet de watertank vol. Lau vergeet helaas op te letten als de tank vol is. De druk op de slang is zo groot dat het overtollige water niet weg kan via de vulopening. Het zoekt een weg via de tankontluchting. Die is echter niet gemaakt om water netjes af te voeren. Als we willen gaan slapen blijkt ons bed doorweekt te zijn. Heel knap van al dat water. Dit soort natte dromen staan niet op ons verlanglijstje. We hangen alles buiten te drogen en slapen elders op de boot. Het is beter om ons vertrek uit te stellen tot het matras weer droog is.

Rondje Azoren compleet

26 augustus 2007 verlaten wij de Azoren, 28 Mei dit jaar gingen wij anker op in La Gomera. De tijd is omgevlogen. Drie maanden Azoren was erg mooi, geen dag te lang.
Eén jaar zijn we nu op weg. Het bevalt goed, we leven zuinig en het spaarvarken maakt nog lawaai, we plakken er nog maar een jaartje aan vast.

Voor nu Salut vanaf ons Pied-à-Mer




terug naar boven



meer foto's bij BvZ 25
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ