Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 26:
September 2007

MacaronesiŽ, negatief reisadvies Madeira, Isla Graciosa


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BVZ 26
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ



Rondje MacaronesiŽ volmaken

800 Mijl van de Azoren terug naar de Canaries met een tussenstop op Madeira.
Die drie maanden op de Azoren zijn omgevlogen. Elk eiland was weer een nieuwe verrassing, en ik heb er eigenlijk ook nog lang geen genoeg van. Het zeurt om meer. Toch zijn er goede redenen om door te varen. Allereerst het weer, dat gaat de komende maanden toch echt minder worden. Misschien op de Azoren zelf nog wel houdbaar, maar op de zee met aanmerkelijk meer wind. Bovendien heeft zich een idee in ons hoofd genesteld: Nadat het duidelijk werd dat het klooster op Pico onze bemoeienissen niet meer nodig heeft, willen we ons rondje MacaronesiŽ afmaken. En dat begon voor ons met het vertrek uit La Gomera. En dan ook natuurlijk het 'getouwtrek' in je hoofd tussen verder reizen en blijven. We zijn wel een stuk rustiger dan een jaar geleden. Toen deden we 16 havens aan in de eerste vier weken. Nu 5 havens in drie maanden.

MacaronesiŽ

We hebben dus besloten om ons rondje MacaronesiŽ vol te maken. Je vraagt je misschien af wat dat is, Macaronesie. Het heeft niets met Macaroni te maken en alles met het zeegebied en de fauna en flora van het gebied tussen en rondom Madeira, de Azoren en de Canarische eilanden (sommigen menen zelfs de Kaap Verden, maar dat vraagt nog enig uitzoekwerk). De publieke opinie over over het lot van de dieren die in dit gebied leven hebben het bewustzijn van de bestuurders wakker gemaakt voor de marktwaarde van een meer beschermende benadering. Ongetwijfeld zullen Euro en UN doelstellingen daar ook het nodige aan bijdragen.
Nu dat Portugal en Spanje zich aan de Walvisvangst regels houden en zorg voor het milieu een belangrijke plaats op de diverse politieke agenda's heeft verworven, is het natuurlijk ook prima dat daar wat mee wordt gedaan.

Overigens hebben wij nauwelijks walvissen gezien. Wel schildpadden en heel veel dolfijnen. De officiŽle namen weten we nog steeds niet. Het door elkaar gebruiken van Portugese, Engelse en Latijnse namen is erg verwarrend. En de Nederlandse naam staat natuurlijk nergens op een kaartje. Maar we kunnen inmiddels wel een paar soorten onderscheiden: de Witbuik, de Gespikkelde, de grote Flipper en de kleine Flipper. Vooral 's nachts is het een feest om tijdens je wacht deze dieren rond de boot te zien spelen. Zeker door het effect van de 'bioluminescentie' ofwel in dit geval het lichten van de zee door de beroering van het water. Het blijft boeien.

Soms vragen we ons af of het Macaronesische vaargebied eigenlijk niet het meest ideale vaargebied is dat er bestaat. 's Zomers in de Azoren, 's winters in de Canarisch, en in het voor- en najaar rond Madeira. Normale autoriteiten, weinig of geen diefstal of agressiviteit, normale prijzen, voldoende water, en prima bevoorradingsmogelijkheden. De afstanden maken de 'oversteken' tot een waar genoegen. Binnen een week is alles bezeild. Kortom ideaal (vinden wij).

De eerste 520 mijl naar Madeira

Wij gaan nu dus terug met een tussenstop in Madeira. Tijdens ons eerste bezoek vorig jaar november hebben we het eiland niet verkend en het leek zo mooi. De tocht ernaartoe verloopt eigenlijk zoals het hoort. Allereerst mijn stuurinstallatie doet het perfect. Het werd ook eens tijd. Maar het geeft wel een enorme rust 'inde kop'. Voor de zekerheid controleer ik regelmatig de bouten van de stuurinstallatie.
Het weer is prima, hoogstens af en toe te weinig wind. We varen St Maria voorbij, wat raar is om een eiland voorbij te varen. We passeren de Ilhťus das Formigas die we niet zien. Wat wellicht niet zo verwonderlijk is als je bedenkt dat 'Formigas' letterlijk mieren betekent.
's Nachts zien we een catamaran die om stroom te sparen met z'n ankerlicht (ca. 10 Watt) vaart in plaats van met de voorgeschreven navigatieverlichting (ca. 25 Watt). Wel raar, en schijnveilig voor hem. Want wie vaart er nou op een voor anker liggend schip. Maar de vraag blijft natuurlijk wel heeft 'de ander' mij gezien?
Wij hebben inmiddels ons lampje in het driekleurentoplicht vervangen door een LED-lampje. Duur in de aanschaf, maar het gaat langer mee en verbruikt slechts zo'n 1 Š 2 Watt.

's Nachts checken we de sterren: het sterrenbeeld boogschutter zit achter het sterrenbeeld schorpioen aan (voor de wc-kalenderstaarders : net als overdag trouwens). We zien Venus achter de horizon vandaan komen. En Lau ziet 's nachts een vrachtschip achter de fok vandaan komen, en schrikt zich een hartverzakking, om het met haar eigen woorden te zeggen: 'Ik zit continue op te letten en uit te kijken, dan start ik alleen maar even het sterrenherkenningsprogramma op de computer en dan komt dat vrachtschip ineens tevoorschijn. Dwars op zo'n halve mijl'. Gelukkig had de uitkijk op het vrachtschip ons ook gezien en is tijdig voor ons uitgeweken. Zo hoort dat natuurlijk ook, maar we nemen het nooit voor zeker aan. De schrik zit er weer in en het eierwekkertje voor de 10-minuten-dommel verdwijnt in de kast.

Madeira again

Op de ochtend van de vierde dag op zee komt onze virtuele verkenningston in zicht (op de computerkaart); we zien dan ook land en besluiten om een nieuwe haven in het westen van Madeira eerst te verkennen.

Porto de Recreio da Calheta. Nagelnieuw, goede faciliteiten, prima supermarkt, een imposante boulevard, een hotel en verder niets. Ja, het enige witte zandstrand van Madeira speciaal aangelegd binnen een breekwater. Heerlijk schoon zout water en als je wilt met lifeguards. De restaurants en bars aan de boulevard zitten eigenlijk nog best vol voor de tijd van het jaar. Het blijkt dat het weer in Calheta significant beter is dan elders op het eiland. Nu er een betunnelde weg is naar Funchal en het vliegveld komt de ontwikkeling hier op gang. In ieder geval zijn de prijzen van grond hier de laatste paar jaar verviervoudigd.

Madeira, Funchal In de haven komen we Mark tegen; sinds wij vertrokken uit Madeira afgelopen november is het uit gegaan met z'n verkering en is de biggame fishing boot waarop hij woonde /werkte, door z'n vriendin verkocht. Hij heeft nu de boot van een Duitser onder beheer. Dat schip stond al vijf jaar op de kant in Porto Santo. Nu is het schip vaarklaar als de Duitse eigenaar aankomt en Mark heeft weer een huis/ bron van inkomsten. Niet mijn keus, maar Mark schijnt volkomen gelukkig.

Wij varen toch maar door naar Funchal. Misschien komen we Filip en Danielle nog tegen, het architecten-echtpaar waar we thuis op bezoek zijn geweest. Via de havenmeester laat ik een bericht achter op zijn mobiele telefoon. We zien Filip vijf minuten in de haven, maar hij is erg druk met het laatste werk voordat hij op vakantie kan gaan. Naar Mallorca 'of all places'. Hij moet er zelf wel om lachen, dat hij naar een eiland gaat terwijl hij op een mooi eiland woont en daar een boot gaat huren, terwijl zijn eigen boot hier in de haven ligt.

Negatief reisadvies

Wij huren een autootje. Uiteraard krijgen we niet het modelletje dat we besteld hebben. En de nieuwste truc in het toeristje pakken, de tank is leeg, en we mogen hem (de auto) leeg terug brengen. Probeer het maar eens. We doen Madeira Oostkant eerst, Westkant de tweede dag. Met uitzondering van Ponta da Pargo en Baia do Moniz waar we in een oceaanbad zwemmen vinden we het zwaar tegenvallen. De volgende dag varen we weg. Wat een opluchting. We begrijpen niet waar Madeira de goede naam van heeft gehouden. Het is veel te vol, veel te druk, en lang niet meer zo exclusief als het vroeger misschien ooit geweest is. Eindelijk kunnen we een eiland van ons lijstje schrappen.

Graciosa, de tweede etappe van 275 Mijl

Laura heeft een 'raampje' bakstagwind uitgezocht met een belofte van 5 a 10 knopen wind. Dat blijkt deze keer aardig nauwkeurig en dus wat aan de magere kant. Na alle andere zeilen, proberen we het ook nog eens met de bolle jan. Het wordt een lawaaiige en onrustige nacht met kruiszeetjes en het daarbij horende onophoudelijke geschommel van links naar rechts. Klapperende zeilen, schoten en lei-oogblokken doen de laatste restjes goed humeur smelten als sneeuw in de zon. Gelukkig doen het verstrekken van een paar extra uurtjes slaap de volgende dag weer wonderen.

We merken wel dat we dichter in de buurt van scheepvaart routes komen. Het is 's nachts goed opletten geblazen. Het is nieuwe maan en dus weinig licht. De horizon is soms moeilijk te zien. Wel zijn er nu zeer veel sterren te zien. Prachtig. De laatste 24 uur is er helaas geen wind; we maken P wakker, zachtjes knort hij ons richting een wonderschone Isla Graciosa.

Isla Graciosa

De enige haven van Graciosa ligt in de zeeengte tussen Graciosa en Lanzarote. Vaak staat daar een noordoostelijke tunnelwind dus lijkt het beter om ook van die kant aan te komen. Aan het begin van de zee-engte krijgen we wat extra wind door het accelleratie effect van de bergen van Lanzarore. We brengen P tot zwijgen en schuiven zachtjes kabbelend achter ons kluivertje richting de havenmond van het eenvoudigste haventje dat we tot nu toe hebben aangelopen.

De havenpieren zijn op zich al een vermelding waard. Want dit zijn de eilanden van Cesar Menrique. Hij was de eiland architect van Lanzarote en Fuertaventura en bemoeide zich overal mee, en dus ook bij de havenlichten op de pieren van dit vergeten eilandje. Sommigen noemen het een bonk roest. Maar ervan uitgaande dat het op termijn toch roestig wordt, is het natuurlijk wel zo creatief om met dat gegeven direct iets leuks te doen. Oordeel zelf.

Havenhoofdkunst van Cesar Menrique


Zodra we hebben aangelegd, en de boot hebben opgeruimd ga ik richting de autoriteiten. Graciosa heeft 1 'autoriteiten' , een vriendelijk baasje in een piepklein kantoortje. De formaliteiten beperken zich tot het invullen van een formulier met de duvel en z'n ouwe moer over de Margalliti, maar we zijn dat gewend en scheppen er inmiddels genoegen in uit te vinden wat men allemaal wil weten. Op zich is het dan best amusant.

De sfeer is relaxed, alle wegen zijn zandpaden. Er rijden alleen een paar Spaanse Santana's rond (in Spanje geassembleerde en verbeterde Landrovers). En het lekkerst loop je op blote voeten. We ontdekken een bakkertje, drie supermarkets, een paar barretjes en restaurants en dan heb je het wel ongeveer gehad. Het lijkt er niet op dat we direct veel meer nodig hebben.

Kloothommels

Terug in de haven ontdek ik dat we langs de Shela liggen, een Hansen 53 van een Zweeds echtpaar (Anders en Renťe Hemgren). Vorig jaar ontmoetten we hen in Las Palmas. Hij moest ook niet zo nodig in te weinig tijd een te groot rondje doen. Wat ons (mij) weer inspireerde om na te denken over een klein rondje Atlantic (en het heeft nu ook nog een leuke naam: MacaronesiŽ).

De boot ligt erbij alsof hij voor langere tijd is verlaten. Voor de zekerheid inspecteren we de lijnen en alles wat aan dek ligt. Ineens zien we een chroom omlijst gat in het dek, waar normaal gesproken een tankdop hoort te zitten. Nadere inspectie leert dat de tankdoppen van zowel de water- als de dieseltank zijn 'geleend'. Hoe lang al? Hoeveel zand zit er al in de tanks? Hier wordt je erg droevig van. Dit kan alleen maar zijn gedaan door collega-zeilers. We zien langs de steiger een groot aantal Franse boten, langliggers zogezegd. Het is hier ook erg goedkoop. Wat voor kloothommels hebben dit op hun geweten. 'Ik zeg niks'. We plakken de gaten af met ducktape en gaan een mailtje sturen aan de eigenaar. Gelukkig houden we een gastenboekje bij, en komt zijn e-mail adres boven water. Als we 's avonds het dorp gaan verkennen gaat alles op slot. Jammer.

We zijn weer bij

Al schrijvend realiseer ik mij dat we qua avonturen rapportage weer bij zijn. Als Laura dit bericht heeft weten te uploaden , kunnen we dus verder met het bijwerken van de oude BvZ's . Redactioneel een beetje schaven en voor onze trouwe lezers een extra incentive: Nu met nieuwe en extra foto's.

Voor nu Salut vanaf ons Pied - ŗ - Mer




terug naar boven



meer foto's bij BvZ 26
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ