Margalliti
HOME HET SCHIP DAGBOEK - BvZ LOGBOEK - route FOTO'S LINKS


BvZ 27:
Oktober - November 2007

Oost-Canarisch, Cesar Manrique, water I en II


terug naar BvZ-overzicht
meer foto's bij BVZ 27
meer foto's Cesar Manrique
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ





Oost-Canarisch

Van het rondje Macaronesie resten nu slechts de oostelijke eilanden van de Canaries. Na de 'basis"-ervaring van Graciosa, waar we overigens geen havengeld meer konden betalen omdat de havenmeester met vakantie was en geen andere autoriteit te vinden was, zetten we koers naar Lanzarote, waar de beroemde Canarische architect Cesar Manrique erg veel goeds heeft gedaan.
De 35 mijl naar Puerto Calero gaan als een speer. Een stevige maar ruime wind, amper swell, een overzichtelijke afstand, een zonnetje erbij: een typisch voorbeeld van de ideale zeildag.

Scoop

Ericsson VOR 2008/2009 Puerto Calero, vernoemd naar de oprichter, is een moderne grote jachthaven van alle (gratis) gemakken voorzien. Het Ericsson VOR team heeft er zijn trainingskamp voor de 2008/2009 VOR, aangezien het weer en de wind hier zo gevarieerd zijn, dat alle mogelijke tactieken getraind kunnen worden.
Ik denk even een scoop te hebben met hun nieuwe boot die een dag na onze aankomst in het water wordt getakeld, maar na goed journalistiek onderzoekswerk kom ik er achter dat het om de AbnAmro 1 boot gaat, die net in de nieuwe Ericsson kleuren is overgespoten. Wel erg interessant trouwens om te zien hoe professioneel alles er aan toe gaat. De ene dag staat er een romp zonder mast op de kant en de volgende middag varen ze al de haven uit.

Poffertjes

We maken kennis met een Nederlands/Belgisch stel dat poffertjes en stroopwafels gaan bakken en verkopen op de markt. Lijkt wel een aardig idee maar niet echt iets voor ons om de boordkas bij te spekken. Ze varen al een aantal jaren in deze contreien rond en hebben o.a. gewerkt bij de grote timesharing-vakantieparken op Gran Canaria, waarvan wij er ook één (Anfi) bezocht hebben vorig jaar. Prachtige verhalen kan hij vertellen over de gebruikte verkooptechnieken.

Cesar Manrique

Met een huurauto gaan we het eiland verkennen, ik moet natuurlijk het huis/kantoor van Manrique zien. Hij heeft op een plek waar het magma nog maar net gestold lijkt een huis annex kantoor, annex expositieruimte gebouwd, die de fantasie van een Nederlandse architect ernstig prikkelt.
Zoveel onregelmatigheid, ondergrondse gangen door de lavastromen, ramen waar het lijkt of de lava door het glas binnenvloeit; geweldig wat een fantasie en inspiratie en ongetwijfeld doorzettingsvermogen. In één woord chapeau voor deze collega-artiest.

Voorts heeft hij zijn invloed gebruikt om er voor te zorgen dat het eiland niet alleen maar is volgebouwd volgens de criteria van de maximale bouwopbrengst op korte termijn. Je ziet dat terug over het hele eiland, geen enorme hoogbouw en op de meeste plaatsen oog voor de menselijke maat. Het resultaat is wellicht niet voor iedereen het mooiste, maar naar mijn mening is het toch wel geslaagd.

Manrique is op een tragische wijze om het leven gekomen, door een auto doodgereden. Boze tongen beweren trouwens nog steeds dat dat geen ongeluk is geweest, maar een wraakactie van ondernemers die hij met zijn esthetische beperkingen teveel in de wielen zou hebben gereden.

foto's Cesar Manrique finca. Om elke wijnrank een muurtje

Lanzarote

Onze tocht voert langs indrukwekkende kraters, desolate maanlandschappen, desperate pogingen om wijnranken met stenen muurtjes te beschermen tegen de elementen, en natuurlijk ook langs de hoofdstad Arrecife. Dat blijkt een enorme teleurstelling, vies, vol, lelijk.
Het is duidelijk dat Manrique hier geen poot aan de grond heeft gekregen. Soms krijg je het idee dat ze het maar zo lelijk mogelijk hebben gemaakt om hem te pesten. Kortom, na een verhaal over hippiepiraten in de haven daar die je boot leeghalen als je even niet oplet, zijn we helemaal genezen van Arrecife en besluiten het over te slaan.

Playa Papagayo

We verlaten Puerto Calero en tuffen op de motor de 9 mijl naar Playa Papagayo (goeie naam voor een nieuwe tv-soap), een mooie ankerplek aan de zuidkant van het eiland. We voelen ons weer zeer bevoorrecht om hier met het glaasje wijn op het achterdek het drukke gedoe op het strand te aanschouwen. Wel moet ik nog even overboord om de triplijn boven water te halen die is verstrikt in de ankerketting waardoor het drijvende hier-ligt-ons-anker-waarschuwingsballetje niet meer zichtbaar is en de triplijn niet meer bruikbaar.

Triplijn verlossen


Fuerteventura

De volgende dag varen we naar de overkant. Daar ligt het dorpje Corralejo op het eiland Fuertaventura. Een oversteek van niks, echter de zee is hier 'maar' 30 meter diep, dat zijn we niet meer gewend. Onzin natuurlijk, maar een gevoel van aan de grond lopen beheerst dit tripje.
De bedoeling is dat we een bezoek gaan brengen aan de zus van Edo, die op dit eiland een tuincentrum bestiert. Ons besluit om dat met de bus te gaan doen maakt het plan moeilijk en uiteindelijk onuitvoerbaar. We rijden naar de hoofdstad Rosario (evenals Arrecife vies en vuil en lelijk) om daar over te stappen richting Tefia. Dat kan allemaal wel, alleen kunnen we de volgende dag pas weer terug. We besluiten dat het geen goed plan is om onaangekondigd te komen logeren bij iemand die we nog niet kennen. Volgende keer beter.

's Avonds lopen we door het - alleen van een afstand pitoreske - dorpje Corralejo, hier is Manrique duidelijk niet geweest. De dorpsaanleg is een rommeltje en zo is de rest eigenlijk ook. Dit heeft tot gevolg dat de accommodatie minder opbrengt, goedkoper is, dat op z'n beurt weer niet het neusje-van-de-zalmtoeristen aantrekt. Kortom, de spiraal naar beneden is ingezet.

Meetlint

We vinden het niet erg om Fuerteventura te verlaten en keren terug naar Lanzarote. Puerto Rubicon dit maal. Een compleet nieuw gebouwde jachthaven, die inmiddels al weer sinds 2003 operationeel is. Kennelijk heeft het veel geld gekost want de havenkantoormensen willen dat iedere centimeter boot betaald wordt. Onze officiële meetbrief biedt geen uitkomst, de marinero vindt onze boot anderhalve meter langer. Ik wil me er liever niet tegenaan bemoeien en laat deze keer Laura de hete kolen uit het vuur halen. Uiteindelijk komt een mannetje met een heus meetlint de boot opmeten. Er wordt 'gesetteld' en we mogen in een dertien meter box.
De sfeer op de terrasjes is er ook een van zo veel mogelijk geld uit je zak kloppen; van een glas wijn voor 4,75 euro wordt Laura niet vrolijk en al evenmin van internetten voor 5 euro per dag. Lang gaan we hier dus niet blijven.
Wel maken we gebruik van het zwembad dat speciaal voor de havengasten en nog wat niet nader gespecificeerde gasten aangelegd is. Het is er leeg en dit lijkt ons een ideale plek om Lau haar eerste duikervaring te laten opdoen. Na uitgebreide instructies scharrelen we de rest van de middag over de bodem van het zwembad. Zo zonder golven en enge beesten vind Lau dit een prima kennismaking. Volgende stap is de oceaan.

Arc terreur

De volgende stop is Las Palmas op Gran Canaria, daar hopen we technische inkopen te kunnen doen. De 96 mijl ernaartoe betekent een nachtje doorvaren. De eerste paar uur gaan fantastisch, dan valt helaas de wind weg. Lau heeft een keer verkeerd gegokt. Eigenlijk de eerste keer dat de wind het heel anders doet dan onze bootmeteoroloog heeft ingeschat. Maar gelukkig doet P. het prima. De volgende dag varen we om 10 uur 's ochtends Las Palmas binnen.

De haven is bomvol; door alle ARC vertrekkers mogen we maar een paar dagen blijven en ik heb daar gruwelijk de smoor over in. Het ARC circus is zo groot geworden dat je bijna nergens meer welkom bent. Enfin we wilden toch al graag naar Tenerife dus na drie dagen gooien we de touwtjes al weer los. In reguliere vakanties lijkt 3 dagen ergens liggen behoorlijk lang, maar voor ons is dit inmiddels een snelle pitstop. Door de acceleratiezones

Surfen

We willen 'bovenover' naar Tenerife, maar de 6 beaufort uit het noordwesten is hard en samen met de stroom tegen, maakt dat het ondoenlijk om ertegenin te beuken. We keren om en varen met de forse, nu bakstagwind naar het zuiden van Gran Canaria.
Volgens de pilot varen we wel langs het deel van Gran Canaria waar de sterkste acceleratiezone is. En ja dat klopt. We zijn druk in de weer met de zeilen. Uiteindelijk 'surfen' we op een gereefde kluiver met ruim 7 knoop naar Puerto Mogan. Actief zeilen, en dit keer echt kicken. Vlak nadat we de zuidpunt hebben gerond, komen we in de luwte en kunnen we rusten. De motor gaat aan. Ik ga even een dutje doen.

Water I

Dan maak ik een onvergeeflijke fout door met mijn nog slaapdronken kop een verkeerde schakelaar uit te trekken. Gealarmeerd door de motor die een raar geluid maakt, zie ik water tussen de vloerluiken doorklotsen. Ik schrik me helemaal een hartverzakking. Uiteindelijk blijkt dat ik de dekwaspomp heb ingeschakeld in plaats van de stuurautomaat. Helaas zat de deksel op de uitlaatopening van de dekwaspomp waardoor er binnen in het ruim een slang is gebarsten en de pomp het motorruim stond vol te pompen. Tsjonge wat gaat dat snel. Gelukkig bleven we allebei "cool" en zijn heelhuids in Mogan aangekomen. Wel weer wat geleerd. En er achter gekomen dat een onverlaat een klep in een noodbilgepomp verkeerd om had gemonteerd, waardoor deze niet naar behoren functioneerde. Kun je dan niemand vertrouwen? Operahuis Santa Cruz, architect Santiago Calatrava

Santa Cruz

Volgens velen is Puerto Mogan een van de mooiste haventjes op Gran Canaria. Het is een dorpje en een haven die op een landaanwinning zijn gebouwd. Wel grappig met aardige restaurants, en een muziektent op een pleintje, rondom de haven.
Voor ons echter iets te toeristisch en na een paar dagen geloven we het wel en besluiten om alsnog naar Santa Cruz de Tenerife te varen. We willen zelf uitzoeken of het gerucht waar is dat ze daar een extra belasting en dubbele haventarieven heffen.
Het is een indianenverhaal. Santa Cruz wordt dé ontdekking van ons rondje Macaronesie. Wat een prachtige stad, en een geweldig mooi eiland. We raken niet uitgekeken. Ik kluun met m'n fietsje weer heel wat colletjes op en af om de benodigde onderdelen die we binnenkort nodig hebben te verzamelen.

Water II

Tijdens een van de onderhoudsbeurten constateren we wat zout water in de bilge en ik besluit na het uitsluiten van een lek bij de schroefasafdichting, een luik weg te halen om beter te kunnen kijken naar een afsluiter van een wasbakje in onze kajuit.
Als het luik weg is zie ik dat er rood tape om een pvc pijp zit en dat verbaast mij. Als ik het tape heb weggehaald blijkt dat er een scheurtje in de pijp zit waardoor het water nu harder binnenkomt. Wie haalt het in z'n hoofd om een pvc pijp onder de waterlijn zo tegen een lek af te dichten. Dit is gewoon crimineel. Ik duik over boord en sla een houten plug in het afvoergat.
Na demontage en vervanging van de pvc buis, draai ik de afsluiter echter kapot op de rompbuis. Gelukkig heb ik nog een reserve afsluiter. Nadat alles weer gemonteerd zit, zijn we weer droog. Ik besluit wel om nieuwe afsluiters te bestellen om de laatste drie die ik nog niet had vervangen alsnog bij de eerst volgende beurt uit het water te vernieuwen.
Ik maak ook een extra aanzuigmond via de dekwaspomp daarmee kan ik nu als noodpomp water uit de bilge over boord laten pompen. De opbrengst van deze pomp is zo veel groter dan alle andere dat het een extra stuk zekerheid biedt. Markt in Santa Cruz de Tenerife

Naar de winterberging

Na deze technische rimpelingen in ons overigens rustig voortkabbelend bestaan, wordt het tijd om richting Gomera te gaan. We zijn bijna drie weken in Santa Cruz gebleven en ik had er ook nog wel langer willen blijven. Maar het goede nieuws is natuurlijk dat we vanuit Gomera in drie kwartier op Tenerife zijn.

Via San Miguel een haventje dat niet de moeite waard is om veel woorden aan vuil te maken komen we de 1e november terug 'thuis'. Wel even spannend, want hoe zal het weerzien zijn? Het is hartverwarmend. Wat willen we nog meer.

Vanaf ons Pied - à - Mer een Sinterklaasgroet




terug naar boven



meer foto's bij BvZ 27
naar vorig BvZ      naar volgend BvZ