Jaap de Voogd en Laura Goud
HOME
home
BLOGBOEK
blog-book
DAGBOEK - BvZ
diary - NfM
LOGBOEK - route
LOG - route
FOTO'S - VERZAMELINGEN
pictures - collections
HET SCHIP
the ship
LINKS
links

BvZ 48:
maart 2013

Bonaire


 vorige      volgende  

"De knuppel in het hoenderhok"

En dat is niet hetzelfde als "de handdoek in de ring". Maar...
We zijn een beetje eilandmoe, of misschien wel reismoe. We willen weer wat langer op één en dezelfde plaats liggen om de omgeving en de mensen beter te kunnen leren kennen. Wat we nu zien van de Carieb, stemt ons eigenlijk een klein beetje somber.

Begrijp het niet verkeerd, het weer en de natuur is hier verdraaid mooi en we hebben het nog steeds naar onze zin, maar het is allemaal wat oppervlakkig en zonder cultuur. Portimão zou met stip hier de culturele hoofdstad kunnen worden.

Historisch gezien is het overal hetzelfde verhaal: eerst de vredelievende Arawak-indianen, die worden opgegeten door de bloeddorstige Cariben, die op hun beurt worden verdreven door de Europeanen, die vervolgens elkaar eeuwenlang bestrijden, slaven importeren en de eilanden tot aan de onafhankelijkheid exploiteren.

De Carieb drijft nu op de toeristen die de kuststroken overspoelen met luxe, buitenlandse resorts, bemand door grotendeels geimporteerde werkkrachten. Landinwaarts profiteert men nauwelijks mee en is het vaak diepe armoede. Men verbouwt wat fruit om te verkopen; veel meer eigen economie of dynamiek is er amper. Hoogstens van de Amerikaanse en Chinese investeerders, die uiteraard ook alleen aan de eigen portemonnnee denken.

Kort door de bocht? Blasé? Verwend? Misschien, maar toch... het oude Europa lonkt.

Kortom: 4 maanden en 10 eilanden verder besluiten we een scherpe bocht naar bakboord te maken en naar het nederlandse stukje Antillen te verhuizen. Curaçao wordt het (haha, alsof daar zo veel cultuur is). En als dat bevalt, blijven we daar het orkaanseizoen afwachten. En daarna...?


Naar de ABC-eilanden


Zonsopgang op volle zee; wat een kleuren.

We laten ons ompraten door Aad en Hella en zetten koers naar Bonaire. Je komt dat eilandje toch als eerste tegen en je kan er "adembenemend" mooi duiken.

De overtocht van ruim drie dagen verloopt goed. Het is heerlijk om weer de nachten door te kunnen varen én om ruime wind te varen. Alleen de 3e dag is het bar en boos. Golven komen van overal en botsen met een harde klap tegen Margalliti aan. Het is dan gelukkig nog maar een klein stukje.

Kralendijk

Direct achter het eiland wordt het rustig. We verkennen de baai van Kralendijk, de hoofdstad (en gelijk ook de enige stad) op zoek naar een plekje. De boten liggen allemaal keurig op één lijn evenwijdig aan de kust aan mooring-buoys. Ankeren is hier i.v.m. het kwetsbare en bedreigde koraal verboden.

Via de marifoon laat de port-control ons weten dat we gerust zo'n boei kunnen oppikken, maar dat ze nu even bezig zijn met het enorme, buiten proporties grote, cruise-schip dat wil afmeren.

Het schijnt dat vorig jaar geen enkel cruise-schip Bonaire heeft aangedaan, omdat de verantwoordelijke ambtenaar heeft vergeten om zijn eiland in te schrijven op de Cruise-bestemmingen-beurs. T'is erg warm hier.

Bonaire Nautico Marina

Vlak voor het centrum van Kralendijk ligt een kleine steiger met plaats voor een handjevol niet te grote scheepjes.
Ondanks gepruttel van de bemanning: "Neehee, dat mag vast niet...", stuurt Jaap Margalliti kordaat een box in. De walstroom en de waterkraan zijn te aantrekkelijk.

De eigenaar, Henk*, staat al klaar en heet ons welkom bij Bonaire Nautico Marina.

* Henk heeft de steiger inclusief een deel van het hotel uit een failliete boedel opgekocht. Hij ligt er met zijn eigen schip en zijn zoon Henk exploiteert de watertaxi.
Onze buurman heet trouwens ook Henk en twee plaatsen verder ligt buurman Jaap. We hoeven deze keer niet ons best te doen om de namen te onthouden.
.

Het is een mooie plek, behalve als er teveel wind of deining staat. Dan liggen we vanjewelste te rukken aan de landvasten. Er zijn er al twee geknapt.

Maar een kniesoor die daar op let als je in zo'n mooi zwembad ligt.



Tja..., maar hij is wel afgevallen!


Ons privé-zwembad.

Autootje huren

Via via (in de kroeg leg je toch veel handige contacten) huren we voor twee keer niks een autootje. T'is een oud barrel, maar meer heb je ook niet nodig. Harder dan 40 km hebben we niet gereden.

De noordelijke helft van het eiland is heuvelachtig en nationaal park. Braaf als we zijn, hebben we al een pasje gekocht om te mogen duiken (én snorkelen). Met dit pasje mogen we ook de cacti bekijken.


Heel veel cactussuh


en nog veel meer leguanen.


De flamingo's wonen hier,


en vliegen als ze uit eten willen op en neer
naar Venezuela.


Zoutmeren

De zuidelijke helft is plat en bestaat uit zoutmeren voor de zoutwinning. Bonaire heeft er weinig aan, want het is nu in handen van het Amerikaanse Cargill.

Deze oranje piramide (ze zijn er ook in rood, wit en blauw), gaf vroeger de plek aan waar schepen hun zout van "oranje" kwaliteit konden laden. De slaven zorgden ervoor dat alles aan boord kwam.




Slavenhuisjes


Vanaf het water

Met de, inmiddels weer luchtdichte, bijboot doen we uiteraard ook verkenningstochtjes. Vanaf het water lijkt alles veel mooier.
Je moet trouwens wel opletten. Het miegelt er van de snorkelaars, duikers, zwemmers en kitesurfers.





De favoriete beach bar


Altijd wind; ideaal voor kitesurfers

Snorkelen

Dagelijks springen we een keertje of 10 zo vanaf de boot het aquarium in en zien met een duikbrilletje op de meest prachtige vissen*.

* Foto's hebben we niet van deze vissen. Ten eerste omdat we alleen de nieuwe Ipad hebben als camera en die mag niet zwemmen. En, eigenlijk de voornaamste reden, in elk boek, folder, natuurprogramma en op internet zijn de foto's vele malen mooier dan wij ze kunnen maken.

Hoewel het dus niet nodig is om met fles te gaan duiken, kan Jaap niet achterblijven. We hebben het carnaval van Trinidad al overgeslagen; we kunnen niet ook "divers-paradise-numero-uno" overslaan.


Op wacht in de bijboot - met officiële A-vlag (en duikpas).


Daar is ie gelukkig weer.


Lion fish

Toch één foto: die van de Lionfish. Rare naam voor een vis met de strepen van een tijger.

Deze lionfish horen hier niet. Ze schijnen tijdens een orkaan uit een aquarium in Florida ontsnapt te zijn. En aangezien ze net als konijnen zijn, is er nu een wildgroei.
Men wordt aangemoedigd om ze te doden of in ieder geval aan te geven bij de plaatselijke autoriteiten of op z'n minst ze in elk restaurant te bestellen.

Hier worden de ingewanden van het beest bestudeerd. Ze eten alle inheemse soorten op.




Vrolijk Pasen!

Omdat het bijna Pasen is, krijgen we bij Van Tweel supermarkt (= AH) een bak violen. "Ah, wat leuk...", zeggen we en sjouwen de plantjes bovenop de berg Hollandse boodschappen terug naar de boot.

We planten ze nog in leuke bakjes, maar realiseren ons dan dat we erg dom bezig zijn. We bewegen hemel en aarde om alle ongedierte buiten de boot te houden (overal horregaas, geen schoenen binnen, geen karton aan boord, enz.) en dan zouden we nu deze kweekvijver van kakkerlakken binnen zetten.
"Hopla, één fotootje en dan exit viooltjes", besluiten we. Eventjes was het net Pasen.







top

 vorige      volgende  

 naar BvZ overzicht